เฉิงหรูอันได้ยินจึงเอ่ยถามว่า “แบบแปลนที่วาดนี้คือสิ่งใดหรือ”
เซียวเอ้อร์ยื่นแบบแปลนให้นาง “เป็นการปรับปรุงหน้าไม้ที่ใช้ในกองทัพในปัจจุบัน”
เฉิงหรูอันได้ฟังก็เข้าใจว่าแบบแปลนนี้มิใช่ของธรรมดา จึงรีบเก็บรักษาไว้ รอให้เซียวหยวนเหิงกลับจวนในยามค่ำค่อยมอบให้เขา
ระหว่างสนทนา บ่าวด้านนอกมารายงานว่า “พระชายา หมอเทียบเชิญมาถึงแล้ว”
“เชิญเข้ามาเร็วเข้า”
หมอตรวจรักษาให้โฝวจิวครู่หนึ่ง “คุณชายผู้นี้เป็นแผลเพียงภายนอก มิได้เป็นอันใดมาก เพียงทายาขี้ผึ้ง พักผ่อนเงียบ ๆ สักสองสามวันก็หาย”
เฉิงหรูอันพยักหน้า “คุณชายโฝว ขอบใจเจ้ายิ่งนักที่มอบแบบแปลนให้”
“เจ้าบาดเจ็บ กลับไปก็ไม่มีใครดูแล หากมิรังเกียจ พักในจวนสักสองสามวันเพื่อพักฟื้นเป็นอย่างไร”
โฝวจิวรีบคารวะ “ขอบพระทัยพระชายา”
เฉิงหรูอันสั่งแม่นมหลิวให้พาโฝวจิวไปจัดการให้พักผ่อน
“ท่านแม่! ข้าไปเล่นที่สวนกับท่านอาสองนะ!” ถวนถวนดึงเซียวเอ้อร์แล้ววิ่งไป นางยังคงคิดถึงการไปเก็บเกสรดอกวิสทีเรียที่บานสะพรั่งในสวน!
ลมพัดมาก็ร่วงหล่นเต็มพื้น หอมหวานยิ่งนัก!
เฉิงหรูอันถอนใจ ช่างเถิด ปล่อยนางไปเล่นแล้วกัน อย่างไรก็ยังมีเซียวเอ้อร์ตามไปด้วย
ในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักเฉินฮุย
องค์หญิงใหญ่ทอดพระเนตรฮั่วเหวินเซวียนที่อยู่เบื้องหน้า “กลับมาแล้วหรือ ทางบ้านเป็นอย่างไรบ้าง”
ฮั่วเหวินเซวียนก้มหน้านอบน้อม เอ่ยเสียงเบา “ที่บ้านทุกอย่างเรียบร้อยดี ขอบพระทัยเสด็จน้าที่ทรงห่วงใย”
นางหันไปรับสิ่งของจากมือสาวใช้ข้างกาย แล้วน้อมถวายแด่องค์หญิงใหญ่ด้วยความเคารพ