ชุยไต้เซิ่งกระแอมเบา ๆ "อาจารย์น้อย วันนี้ลำบากท่านแล้ว โปรดชี้แนะพวกเขาที่นี่ ศิษย์ยังมีธุระ ขอตัวก่อน ขอตัวก่อน"
ถวนถวนเลียนแบบท่าทางของเขาต่อหน้านักเรียน มือน้อยสองข้างไพล่หลัง ส่งเสียง "อืม" ในลำคอแล้วพยักหน้า
จั่วเจิ้งจี๋เบิกตากว้าง "อาจารย์ ท่าน..."
จากนั้นได้แต่มองตาค้างขณะอาจารย์ของตนเดินจากไปอย่างสบายอารมณ์ เงาหลังดูสง่างามจนแทบไร้เยื่อใย
เขาก้มลงมองอาจารย์น้อยที่ตัวสูงไม่ถึงโต๊ะด้านหน้า และนักเรียนเต็มห้องที่ทำหน้าเหมือนมาดูมหรสพ รู้สึกปวดหัวขึ้นมา
เขาสูดลมหายใจลึก พยายามบีบรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา โค้งตัวลง พลางยื่นสมุดเล่มหนึ่งให้เด็กน้อยหน้าตาน่ารักราวตุ๊กตาอย่างระมัดระวัง "ท่านอาจารย์น้อย ข้ากำลังตรวจงานและอธิบายการบ้านเมื่อวานให้พวกนักเรียน..."
ถวนถวนรับมา เหลือบมองนักเรียนในห้อง แล้วหันไปดูชุดโต๊ะเก้าอี้ที่สูงที่สุดในห้องซึ่งตั้งอยู่เดี่ยว ๆ หน้าสุด "นั่นที่ ๆ ข้านั่งหรือ?"
"ใช่ ท่านอาจารย์น้อย ที่นั่นคือที่นั่งของฟูจื่อ"
"ดี!" นางพยายามก้าวเท้าอย่างมั่นคงไปยังโต๊ะสูงใหญ่ แล้วโยนสมุดการบ้านขึ้นไป
จากนั้นเริ่มปีนป่าย ทั้งมือทั้งเท้า โยกเยกไปมา ฮึดฮัดอยู่หลายครั้ง จึงปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ตัวสูงใหญ่ลึกได้อย่างทุลักทุเล
ในห้องดังเสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ
ส่วนจั่วเจิ้งจี๋มองดูอยู่ข้าง ๆ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ท่านอาจารย์น้อย ท่านอย่าได้ตกลงมาเด็ดขาดเลย หากพลัดตกเจ็บเข้า ข้าจะอธิบายกับอาจารย์อย่างไร!