ถวนถวนเห็นฮั่วเหวินเซวียนพลันหันหลังกลับ ไม่แยแสทั้งสองคน หืม พี่สาวคนนั้นไม่ใช่คนดี! คนที่อยู่กับนางต้องไม่ใช่คนดีแน่! ข้าไม่สนใจหรอก!
เฉิงหรูอันขมวดคิ้วเล็กน้อย เด็กสองคนนี้เติบโตในวังหลวง คนหนึ่งเป็นหลานสาวองค์หญิงใหญ่ อีกคนเป็นหลานสาวไทเฮา อายุและฐานะใกล้เคียงกัน ปกติจึงอยู่ด้วยกันเสมอ
ฮั่วเหวินเซวียนมีท่าทีเป็นศัตรูกับบุตรสาวของนาง มู่หรงอวี้เหยา...
เห็นเพียงทั้งสองเดินเข้ามาคารวะนางว่า "คารวะหนิงพระชายา" ทว่าจงใจไม่คารวะถวนถวนผู้เป็นเจียโย่วจวิ้นจู่
ทั้งคู่ล้วนเป็นพระญาติฝ่ายพระมเหสีเช่นกัน และไม่มีบรรดาศักดิ์หรือตำแหน่งใด ๆ เมื่อพบจวิ้นจู่ย่อมต้องคารวะถามความสงบ แต่ทว่าทั้งสองเหมือนนัดหมายกันไว้ ต่างละเลยไปพร้อมกัน
เฉิงหรูอันมิได้ถือสา พยักหน้า "ใกล้เปิดงานแล้ว เข้าไปเถิด" กล่าวจบก็พาบุตรสาวหมุนตัวเดินเข้าสู่โถงใหญ่
"จู่เหมิง!"
ถวนถวนเงยหน้ามอง ลู่ชิงเจีย! ดีใจยิ่งนัก "ลู่เอ้อร์! เสี่ยวฮว่าเหมยเล่า?"
ลู่ชิงเจียแลบลิ้น "ที่นี่คือวังหลวงนะ! จู่เหมิง ข้าจะกล้าพามันมาได้อย่างไร!"
ถวนถวนบุ้ยปาก "เช่นนั้นเจ้าก็พามันมาหาข้าสิ! ข้าไม่ได้เจอมันนานมากแล้ว"
"ได้! พรุ่งนี้ข้าจะพามันไปหาเจ้า! พวกเราไปสวนว่านหลิงลูบเสือดาวหิมะด้วยกันอีก!" ลู่ชิงเจียเฝ้าคิดถึงเจ้าแมวตัวใหญ่นั่น ทุกครั้งที่คิดถึงท่วงท่าของถวนถวนยามลูบแมว ฝ่ามือก็คันยิบ ๆ
ถวนถวนพยักหน้ารัว ๆ "ดีเลย! พรุ่งนี้พวกเราไปกัน! ข้าก็คิดถึงเจ้าแมวตัวใหญ่ของข้าแล้ว!"
ลู่ชิงเจียอยากอุ้มนางมาตลอด แต่หาโอกาสมิได้ คราวนี้ในที่สุดก็รอจนพวกพี่ชายของถวนถวนไม่อยู่ด้วย จึงกระตือรือร้นอยากลอง "จู่เหมิงน้อย ให้ข้าอุ้มหน่อยได้หรือไม่?"
ถวนถวนยื่นสองแขนเล็ก ๆ ไปทางเขา "ได้!"
ลู่ชิงเจียดีใจอุ้มนางขึ้น ทั้งยังยกขึ้นเบา ๆ "จู่เหมิงน้อย เจ้าเบาจัง! เหตุใดจึงกินน้อยนัก? พรุ่งนี้ข้าเลี้ยงสุยจินเกิงเจ้าอีก!"