หนึ่งชั่วยามผ่านพ้นไปเพียงชั่วพริบตา
เมื่อเซียวเอ้อร์และเซียวเจ๋อพาถวนถวนกลับมาถึงโต๊ะทรงพระอักษรนั้นโดยรอบก็ถูกห้อมล้อมด้วยผู้คนแน่นขนัดจนไม่มีช่องว่าง
เสียงวิพากษ์วิจารณ์กระซิบกระซาบพลันดังกระหึ่มขึ้นทันทีที่เห็นตัวเอกมาถึง
“มาแล้ว! มาแล้ว! พวกเขากลับมาแล้ว!”
“คราวนี้ได้ดูละครสนุกแน่!”
ฝูงชนแหวกทางให้เป็นช่องทางเดิน ทั้งสามคนเดินมาถึงหน้าโต๊ะ
เด็กชายยืนกอดอกรออยู่หน้าโต๊ะด้วยสีหน้ารำคาญใจอย่างออกนอกหน้า
บนโต๊ะตรงหน้าเขา ปรากฏกล่องลับสามใบที่รูปลักษณ์ไม่ธรรมดาวางเรียงรายอยู่อย่างเด่นชัด
ใบหนึ่งเป็นหีบสี่เหลี่ยมสลักจากหยกอุ่น อีกใบเป็นกล่องลับรูปทรงแปลกตาจากไม้ธรรมชาติ และใบสุดท้ายเป็นหีบเหล็กดำหลอมจากโลหะทมิฬสลักอักขระเต็มไปหมด
เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก ก็บ่งบอกว่ากล่องลับสามใบนี้มีมูลค่ามหาศาล
เขายกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่ปิดบังความหยิ่งยโสแม้แต่น้อย สายตากวาดมองถวนถวน “อืดอาดเสียจริง! ข้ายังนึกว่าเจ้ารู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ เลยหางจุกตูดหนีไปแล้ว”
ถวนถวนแหงนศีรษะน้อยๆ ขึ้น “ข้าไม่หนีหรอก! ยังไงคนแพ้ก็ไม่ใช่ข้าอยู่แล้ว”
เด็กชายส่งเสียงเยาะหยัน ประชันโชคดีกับข้ารึ? เจ้าจะไม่แพ้ได้อย่างไร?
เซียวเอ้อร์วางกล่องลับสามใบที่ถวนถวนซื้อไว้ลงบนโต๊ะ
ใบแรก เป็นกล่องไม้ธรรมดาที่พื้นผิวไร้การเคลือบเงาเลยสักนิด
ใบที่สอง เป็นหีบหินสีเทาคล้ำ ผิวขรุขระไม่เรียบ หาได้สวยงามไม่
ใบที่สามยิ่งเกินเลย กลับเป็นไหดินเผาที่ฝุ่นจับเต็มเปื้อน ปากไหปิดด้วยดินเหลือง ดูราวกับไหผักดองที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากดิน
เสียงหัวเราะเยาะดังระงมไปทั่วบริเวณ