และยิ่งกว่านั้น นางเฉียนก็ยังมาเยือนในเวลานี้พอดี...
ฝ่ายเฉินซื่อจิ้นเพิ่งถูกเซียวหมิงหยวนตบหน้า ที่นี่ก็มีคนมาป่วนการแต่งงานของซ่งเหยาเสียแล้ว
เรื่องทั้งสองนี้ คงจะมีความเชื่อมโยงกันบ้าง
เขาเก็บสายตากลับมา มองซ่งเหยาที่ก้มหน้าน้ำตาไหล แล้วก็มองมารดาที่ขมวดคิ้วครุ่นคิด
“พอแล้ว ไม่เป็นไร ข้าจะหาทางเอง การตั้งรับอยู่อย่างนี้ไม่ได้การ”
...
...
จวนเซียว โถงหน้า
เซียวลิ่วประสานมือยืนอยู่เบื้องหน้าเซียวว่านจิน รายงานข่าวที่สืบมาได้ในวันนี้อย่างละเอียด:
“นายท่าน วันนี้มีคนไปที่บ้านของซ่งเหยา เป็นป้าสะใภ้จอมปลอมของนาง ชื่อนางเฉียน พาคนไปก่อเรื่องเรียกให้ถอนหมั้น ถูกสวี่ชิงโต้กลับไป ไม่สำเร็จ”
เซียวว่านจินถือถ้วยชา ขมวดคิ้วเล็กน้อย: “ใครเป็นคนจัดฉาก?”
“บ่าวยังสืบไม่แน่ชัด แต่ไล่ตามเส้นนั้นไป ก็พอจะมองเห็นเงาของจวนเฉิน”
มือที่ถือถ้วยชาของเซียวว่านจินหยุดชะงัก ก่อนจะวางลง
เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง: “เจ้าไป เอานางเฉียนมา สอบถามให้ชัด อย่าให้เหลือร่องรอย”
เซียวลิ่วรับคำแล้วถอยออกไป
...
...
นางเฉียนเลี้ยวเข้าตรอกเปลี่ยวสายหนึ่ง ตั้งใจจะเดินลัดกลับที่พักของตน
ตรอกนี้แคบ กำแพงสองข้างขึ้นไปด้วยตะไคร่น้ำ ค่ำลงมาจากเบื้องบน แสงสลัวจนแทบมองไม่เห็นทาง
นางเพิ่งเดินมาถึงกลางตรอก ท้ายทอยก็ถูกอะไรแข็งๆ ฟาดเข้าให้เต็มๆ ตาลายขาลุ่ย ร่างทั้งร่างล้มลงกับพื้นอย่างจัง