สวี่ชิงเห็นดังนั้นจึงรีบถามขึ้นทันที “ฝ่าบาทซื่อจื่อ ทรงมีพระดำริอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
หลี่จิ่งเหยียนทำสีหน้าเคร่งขรึม “หากจำเป็น เราสามารถพาคุณหนูซ่งไปยังเมืองหลวงได้ ในจวนมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้อยู่หลายท่าน แม้ไม่อาจรับรองว่ารักษาให้หายขาดได้ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้”
สวี่ชิงกำลังจะเอ่ยปาก เสียงของซ่งเหยากลับเอ่ยขึ้นก่อน
“ไม่ต้อง...”
สวี่ชิงหันขวับไปมอง
ซ่งเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กชิดกำแพง มือประคองถ้วยชา ก้มหน้าล่ำต่ำ ไหล่สั่นน้อย ๆ
หลังจากเอ่ยสองคำนั้นไป นางนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น วงตาร้อนผ่าวเป็นสีแดง
แต่ริมฝีปากยังพยายามโค้งขึ้น ราวกับยิ้มให้กำลังใจ หรือราวกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล
นางวางถ้วยชาลง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย “หม่อมฉันไม่ใช่คนไม่รู้จักคิด เพียงแต่...”
ซ่งเหยาหยุดไปครู่หนึ่ง “พี่ชิง สิ่งที่ซื่อจื่อตรัส ข้าน้อยเข้าใจดี”
น้ำเสียงของนางหม่นหมองลง เต็มไปด้วยความผ่านร้อนผ่านหนาวซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อน
“แต่แม้แพทย์เมืองหลวงก็ไม่สามารถรับรองว่ารักษาโรคของข้าน้อยให้หายขาดได้ เช่นนั้นข้าน้อยไปเมืองหลวง จะมีประโยชน์อันใดเล่า?”
นางก้มหน้าลง เสียงเบาลงอีก ทว่ากลับหนักแน่นอย่างยิ่ง
“หากข้าน้อยไปเมืองหลวง แล้ววันใดวันหนึ่งจากไปอย่างกะทันหัน ข้าน้อยก็จะไม่ได้พบหน้าพี่ชิงเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ ต่อให้ต้องอยู่ที่นี่ต่อไป...ข้าน้อยก็ยอมอยู่ที่เหิงหยาง แม้เหลืออายุเพียงปีเดียวหรือครึ่งปี ข้าน้อยก็อยากอยู่เคียงข้างพี่ชิง”