บ่าวรับใช้รีบเอ่ยขึ้น
“คุณชาย เป็นคนแซ่โจวคนนั้น เขาตามมาถึงหน้าประตูบ้านเรา ต้องจะพาคุณหญิงใหญ่กลับไปให้ได้”
เซียวหมิงหยวนตบโต๊ะปังหนึ่ง แล้วลุกขึ้นยืน
“ไอ้สัตว์แซ่โจวนั่นยังมีหน้ามาอีกหรือ ไป กลับไปดูกัน”
สวี่ชิงได้ยินก็รู้ทันทีว่าหมายถึงพี่เขยของเซียวหมิงหยวน
เขาก็ลุกขึ้นยืน “ไปเถอะ ข้าจะไปกับเจ้า ดูซิว่ามันจะก่อเรื่องอะไรอีก”
……
……
เมื่อทั้งสองคนรีบกลับมาถึงตระกูลเซียว โจวซื่ออัน พี่เขยของเซียวหมิงหยวน ยังคงยืนด่าทออยู่หน้าประตูบ้าน
“เซียวหลานจือ เจ้าเป็นสะใภ้ของตระกูลโจวเรา บัดนี้ทั้งวันเอาแต่อิดออดอยู่บ้านพ่อแม่ หมายความว่ากระไรกัน รีบกลับไปกับข้าเดี๋ยวนี้!”
กลางดึกเช่นนี้ หน้าประตูยังมีพวกชอบดูเรื่องสนุกมารุมเม้าท์มอยกัน
“แหม ๆ เซียวหลานจือคนนี้นี่เป็นอะไรไป แต่งออกไปแล้ว ยังเอาแต่พักอยู่บ้านพ่อแม่อยู่อีก”
“ใช่แล้ว ตระกูลโจวเขาอย่างน้อยก็เป็นคนรับใช้ในศาลาว่าการอำเภอนะ”
“ก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นมีเรื่องอะไรนี่นา จู่ ๆ กลายเป็นแบบนี้ไปได้”
“ไม่ได้เห็นหรือไง ช่วงนี้ตระกูลเซียวกำลังหาเงินทองใหญ่โต เรื่องขายเสื้อในสตรีเนี่ย มีแค่เซียวหลานจือเท่านั้นที่ออกหน้าได้”
“โอ้โฮ ตระกูลเซียวนี่ก็เห็นแก่ตัวจริง ๆ เพื่อธุรกิจของตัวเอง กลับมาทำลายครอบครัวชาวบ้านเขา ไม่ดี ไม่ดี”
เซียวหมิงหยวนได้ยินพวกเขาพูดเช่นนั้น โกรธจนอกอ้วนพีของเขาพองขึ้นยุบลงระริก
พวกนี้ไม่รู้อะไรดี ๆ เลยสักนิด ตาบอดแล้วเอาแต่พูดปดทั้งนั้น แต่ยามนี้ก็ไม่ใช่เวลามาโต้เถียงกับพวกเขา