ขณะนั้นเอง มีเด็กน้อยสองคนวิ่งมาจากฝูงชน
สวี่ชิงก้มลงอุ้มพวกเขาขึ้นมา ปล่อยให้เด็กๆ ไปเลือกขนมบนโต๊ะด้วยตัวเอง
เด็กๆ เอื้อมมืออย่างเขินอาย คนหนึ่งหยิบขนมดอกหอมหมื่นลี้ไปชิ้นหนึ่ง อีกคนหยิบลูกกวาดไปเม็ดหนึ่ง แล้วก็วิ่งหนีไปด้วยความพอใจ
ซานชูกงเห็นดังนั้นก็ส่งเสียงหึอย่างเย็นชา “คนบางคนยังไม่เท่าเด็กๆ เลย”
สวี่ชิงยืนขึ้น สายตากวาดมองฝูงชน น้ำเสียงสงบ แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจอย่างลึกซึ้ง
“ซานชูกงพูดถูก การช่วยเหลือเกื้อกูลกันเป็นหน้าที่ที่ควรทำ ครั้งหนึ่งทุกคนเคยช่วยเหลือตระกูลสวี่ ข้าเก็บไว้ในใจ แต่การพึ่งพาคนอื่นนั้นสู้พึ่งพาตนเองไม่ได้ คำพูดของซานชูกงมีเหตุผล ผู้ที่ข้าต้องการให้ความช่วยเหลือ คือผู้ที่ต้องการความช่วยเหลืออย่างแท้จริง ไม่ใช่คนที่มายืนขวางประตูเรียกร้องบุญคุณ”
พอเขาพูดจบ คนเหล่านั้นก็รู้สึกเก้อเขินจริงๆ ต่างก้มหน้าลง
แต่ก็ยังมีคนที่กำลังคิดจะหาเรื่อง
สวี่ชิงหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนประเด็นพูด
“อย่างไรก็ตาม ผู้ที่มาช่วยสร้างบ้านใหม่ทุกคน ค่าจ้างจะจ่ายเป็นสองเท่า มีอาหารสองมื้อต่อวัน มีเนื้อมีผัก เมื่อทำงานเสร็จแล้ว ยังได้รับผ้าอีกครึ่งพับ เงื่อนไขนี้ดีกว่าที่อื่นในตลาดมากมายนักใช่หรือไม่?”
เมื่อพูดจบ บรรยากาศของฝูงชนก็เปลี่ยนไปทันที
ชายวัยกลางคนที่เอ่ยปากเป็นคนแรกเมื่อครู่ คิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป
คนข้างๆ หลายคนมองหน้ากัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม บางคนกำลังคิดวางแผนว่าจะทำงานอะไรดี