"จงตายซะเถิด!"
ชั่วพริบตา ขั้นจงซือระดับสามอีกรายหนึ่งราวกับเทพเจ้าลงมาจากสวรรค์ ยกนิ้วชี้เบา ๆ ตรงไปยังหว่างคิ้วของโจวหลิงเฟิง
โจวหลิงเฟิงมือทั้งสองสั่นเทาด้วยความโกรธ มุมปากปรากฏเจตนาสังหาร
ไม่นานนัก ด้านหลังก็มีเสียงตวาดแหลมคมดังขึ้น "คิดจะฆ่าท่านอ๋อง ไปฝันเอาตอนกลางวันเถอะ!"
มั่วหลีหายตัวไปจากจุดเดิม พอปรากฏตัวอีกครั้งก็อยู่ตรงหน้าขั้นจงซือระดับสามผู้นั้นแล้ว กำหมัดเล็ก ๆ สีขาวดั่งหิมะ ทุบเข้ากับนิ้วของอีกฝ่าย
ส่วนโจวหลิงเฟิงสีหน้าโกรธเกรี้ยว กลับพลังปราณแท้ คว้ามือทั้งสองวางลงบนตัวมั่วหลี
เสียงดังเบา ๆ นิ้วหนึ่งของขั้นจงซือระดับสามผู้นั้นหักสะบั้น ร่างกระเด็นออกไปไกลหลายจั้ง
"พลังลมปราณแท้บริสุทธิ์ยิ่งนัก!"
ขั้นจงซือระดับสามผู้นั้นสูดหายใจลึก จ้องมั่วหลีด้วยความระแวงเต็มตา
เด็กสาวคนนี้ดูอายุแค่สิบสามหรือสิบสี่ปี แต่กำลังภายในกลับไม่แพ้เขาแม้แต่น้อย!
เป็นไปได้อย่างไรกัน?
แม้แต่ศักดิ์สิทธิ์หญิงหนิงชิงเสวี่ย ผู้เก่งกาจที่สุดในสำนักกระบี่ห่าวหราน ก็ยังเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นจงซือระดับสามตอนอายุสิบห้าปี
ในใต้หล้าต้าโจวนี้ จะมีหนิงชิงเสวี่ยได้สักกี่คน?
ขั้นจงซือระดับสามผู้นั้นระงับความตกใจในใจไว้ ได้แต่รักษาระยะห่างและร่ายยุทธ์ต่อสู้กับมั่วหลี
แต่เขาหาได้คาดคิดไม่ว่า มั่วหลีที่เส้นลมปราณถูกเปิดทะลวงแล้ว ฝึกวิชาบำรุงกายของตระกูลเถียเช่นกัน
แม้นางจะเป็นเพียงนักสู้ระดับห้า แต่เนื่องจากฝึกวิชาต้นสายเดียวกัน จึงสามารถยืมพลังของโจวหลิงเฟิงมาใช้ได้
แม้จะหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าถอยหนี!
เพราะคนของตระกูลหลิวทำข้อตกลงกับเขาไว้แล้ว และต่อให้ตระกูลหลิวได้ชัยชนะ ความดีความชอบก็ตกเป็นของพวกเขา