ภายในจวนผู้ว่ามณฑลใต้ หยางอี้ฟานกำจดหมายตอบของโจวหลิงเฟิงไว้ในมือ ดวงตาเผยแววประหลาดใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
พร้อมกับจดหมายฉบับนี้ยังมีสุราผลไม้หนึ่งน้ำเต้า ซึ่งตอนนี้จุกเปิดออกแล้ว ส่งกลิ่นหอมอบอวล กระตุ้นต่อมอยากดื่มของหยางอี้ฟานให้ตื่นขึ้นมา
“ท่านอ๋องให้ข้ารออยู่เฉย ๆ เพียงแค่ควบคุมเหล่าอำนาจในมณฑลใต้ให้สงบเรียบร้อยหรือ! อ๋องแห่งชนเถื่อน เจ้าเชื่อมั่นจริง ๆ หรือว่าจะสามารถตีแตกกองทัพหนึ่งแสนของเมืองเหลยได้?”
หยางอี้ฟานพึมพำด้วยความสงสัย
เมืองเหลยย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะยกพลทั้งหมดมา แต่ถึงจะส่งทหารห้าสิบพันมา เมืองผานครก็ไม่อาจต้านทานได้ทันการเตรียมพร้อมเช่นนี้
แต่หยางอี้ฟานก็รู้ดีว่า อ๋องแห่งชนเถื่อนผู้เป็นโอรสที่ประสูติจากพระมเหสีผู้ได้รับสถาปนานี้ ไม่ใช่คนไร้แผนการอย่างแน่นอน!
“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะทำตามที่เจ้าต้องการ!”
มุมปากของหยางอี้ฟานเผยรอยยิ้ม เขายกน้ำเต้าขึ้นดื่มสุราผลไม้คำหนึ่ง ดวงตาพลันฉายแววตะลึงในรสชาติ
จากนั้นเขาก็เงยหน้าดื่มสุราผลไม้เข้าไปอีกหลายคำใหญ่ แล้วรีบเขียนจดหมาย สั่งให้คนส่งไปยังเมืองผานครด้วยความเร็วที่สุด
“ท่านอ๋อง จดหมายด่วนสามร้อยลี้จากท่านผู้ว่าหยางมาถึงแล้ว!”
โจวหลิงเฟิงกำลังนอนรับการนวดอันพอดีมือจากมั่วหลี เสียงของหงจิ่วหมิงก็ดังขึ้นจากด้านนอก
“ท่านหยางแก่นี่ร้อนใจอะไรนัก คงเป็นเพราะสุราผลไม้นี่เป็นแน่!”
เขาลุกขึ้นย่างเกียจคร้าน เอ่ยตอบไปคำหนึ่ง แล้วหงจิ่วหมิงก็เดินเข้ามา
เปิดจดหมายดู ก็เป็นไปตามที่เขาคิดไว้จริง ๆ!
“สุราดีย่อมหอมแม้ซอกซอยลึก แต่ก็ยังต้องอาศัยการประชาสัมพันธ์!”
โจวหลิงเฟิงยิ้มบาง ๆ ส่งจดหมายให้หงจิ่วหมิง พร้อมกล่าวว่า “ต่อไปเรื่องการขายสุราผลไม้ เจ้าให้เหลยซิงเหมี่ยและอีกสองสกุลเป็นผู้ดูแล! ขอเพียงอย่างเดียวคือต้องทำเงินให้ได้มากพอโดยเร็วที่สุด!”
“รับทราบ!”
หงจิ่วหมิงหายวับไปในพริบตา
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันได้ยินว่าชาวชนเถื่อนมีความสามารถทางยุทธวิทยาที่โดดเด่นมาก เพียงสามวันก็มีชาวชนเถื่อนหกหมื่นคนสัมผัสพลังลมปราณแท้เข้าสู่ขั้นได้แล้ว!”
มั่วหลีเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอยู่ข้างกาย
โจวหลิงเฟิงยิ้มบาง ๆ นี่เป็นสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว