"องค์ชาย ไม่ทรงกังวลบ้างหรือ?"
ภายในจวนอ๋องชนเถื่อน โจวหลิงเฟิงกำลังเล่นซ่อนแอบกับอาฉิงน้อยอยู่ ข้างกายที่คอยเฝ้าดูอยู่นั้น เจียงชูเซียนเอ่ยถามด้วยความกังวล
"ข้าจะต้องกังวลสิ่งใด! หยางอู่เฟิงบัญชาการทัพหลวง สภาปกครองราษฎรจัดส่งเสบียงอย่างเต็มกำลัง เหล่าทหารหาญกล้าแกร่งไม่หวาดหวั่นแม้ต้องสละชีพเพื่อปกป้องเมืองผานคร ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดีแล้วมิใช่หรือ!"
โจวหลิงเฟิงเอ่ยพลางยิ้มบางๆ
บุคลิกภาพอันเจิดจรัสเช่นนี้ทำให้เจียงชูเซียนต้องตะลึงไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกถึงยามที่หยางหยวนหงจัดการราชการประจำวันในเมืองเหลย ทุกวันล้วนเหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่ง!
จอมยุทธ์ขั้นจงซือระดับสามผู้สูงศักดิ์ กลับต้องมีผมขาวเกลื่อนขมับตั้งแต่ยังหนุ่ม
ส่วนโจวหลิงเฟิงในเมืองผานครกลับเป็นเสมือนนายหูที่นั่งกินเฉย มอบอำนาจทั้งหมดให้ผู้อื่น เพียงบางครั้งเท่านั้นที่เรียกประชุม
เมื่อมองดูเผินๆ ผู้ปกครองสูงสุดแห่งเมืองผานครผู้นี้ดูเหมือนจะเกียจคร้านไม่ทำหน้าที่!
แต่แท้จริงแล้ว ขณะนี้ราษฎรเมืองผานครอยู่เย็นเป็นสุข ถึงขั้นของตกอยู่บนถนนก็ไม่มีผู้ใดเก็บไปเป็นของตน
บรรดาคนชราที่ไร้ญาติและเด็กกำพร้าล้วนถูกจัดให้อาศัยอยู่ในเรือนใหม่ที่สร้างขึ้นอย่างสงบสุข
ภายในเมืองการตัดสินโทษเป็นไปอย่างยุติธรรม แม้แต่ขุนนางในจวนอ๋องชนเถื่อนกระทำผิด ก็ไม่มีการละเว้นโทษเพราะเป็นผู้ใหญ่ดังเช่นคำกล่าวที่ว่า ย่อมไม่ลงโทษขุนนางชั้นผู้ใหญ่
ส่วนโจวหลิงเฟิง ผู้สูงศักดิ์แห่งราชวงศ์ องค์ราชโอรสแห่งต้าโจว ยังมักนั่งรถเข็นท่องไปตามท้องถนนในเมือง ทักทายผู้คนที่สัญจรไปมาด้วยรอยยิ้ม
แรกเริ่มราษฎรยังเกรงใจไม่กล้าเข้าใกล้ เกรงว่าจะไปกระทบกระทั่งบุคคลผู้สูงศักดิ์ผู้นี้! แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ก็ค่อยๆ คลายความหวาดกลัวลง