“ฝ่าบาททรงมีพระทัยอันยิ่งใหญ่”
“พวกเราล้วนยินดีรับใช้ใต้เท้าอ๋อง!”
ทั้งสามคนรีบลุกขึ้นคุกเข่าแสดงความจงรักภักดี
แม้จะไม่รู้ว่าที่โจวหลิงเฟิงพูดเป็นจริงหรือเท็จ แต่อย่างน้อยก็มีท่าทีที่ดี
“ฮ่า ๆ ทุกคนลุกขึ้นเถิด! ข้ายังจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้แก่เผ่าพันธุ์พวกเจ้าอีก!”
โจวหลิงเฟิงพูดจบก็หยิบถุงหอมสามใบออกมา
กลิ่นยาอันเข้มข้นแผ่กระจายไปในอากาศทันที เหลยซิงเหมี่ยสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อยแล้วกล่าวขึ้นว่า “กลิ่นยานี้สามารถขับไล่ไอพิษได้หรือไม่?”
“ถูกต้อง! ขณะเดินทัพลงใต้มา ไม่มีผู้ใดถูกพิษไอพิษแม้แต่คนเดียว นี่คือยารักษาที่ดีที่สุด!”
โจวหลิงเฟิงพูดด้วยความภาคภูมิใจ
ท้ายที่สุดนี่ก็คือความรู้ของโลกปัจจุบัน และเป็นแต้มต่อที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาที่ทะลุมิติมา
ร่างของหัวหน้าเผ่าทั้งสามสั่นเทาขึ้นมาทันที!
หากสรรพคุณยาสมุนไพรในถุงหอมนี้สามารถแพร่หลายได้ ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยให้ชนเผ่ามากมายเพียงใดพ้นจากความทุกข์ทรมานของไอพิษ
และพวกเขาก็มีโอกาสได้หลุดพ้นจากความทุกข์ยากแห่งป่าอันโหดร้ายอย่างแท้จริง
พวกเขาคิดจะคุกเข่าลงอีกครั้ง ทว่าโจวหลิงเฟิงกลับรั้งเอาไว้!
“พอแล้ว ภายภาคหน้ายังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องให้พวกเจ้าทำ อย่ามัวแต่ยึดติดกับพิธีรีตองอันเปล่าประโยชน์เช่นนี้!”
โจวหลิงเฟิงหยิบสูตรเป็นปึกออกมาอีก หัวหน้าเผ่าทั้งสามแม้จะอ่านกระบวนการผลิตอันละเอียดไม่ออก แต่เรื่องที่ปูนซีเมนต์ใช้สร้างถนนและเมืองได้ ผลไม้ภูเขาใช้หมักสุราได้ ก็พอเข้าใจได้ตามธรรมชาติ
“ฝ่าบาท ตามสูตรเหล่านี้ คงต้องใช้แรงงานจำนวนมหาศาลทีเดียว!”
เหลยซิงเหมี่ยกล่าวด้วยความกระวนกระวาย
แม้จะไม่รู้ว่าของเหล่านี้โจวหลิงเฟิงได้มาจากที่ใด แต่ก็ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน