เมื่อการช่วงชิงอำนาจในราชสำนักเซิ่งจิงทวีความดุเดือดขึ้น หยวนอู่ตี้กลับกลายเป็นคนละคนไปอย่างสิ้นเชิงในช่วงไม่กี่ปีมานี้!
ราชวงศ์ต้าโจวที่รุ่งเรืองสุดขีดมิเคยปรากฏมาเป็นพันปี กลับมีกลิ่นอายความเสื่อมทรามแผ่ซ่านอย่างน่าประหลาด
นี่คือลางแห่งความรุ่งเรืองถึงขีดสุดแล้วย่อมตกต่ำ ผู้มีปัญญาล้ำเลิศหลายคนสัมผัสได้แล้ว
เพียงแต่พวกเขามิได้วิตกกังวล สิ่งที่คิดมากกว่าคือตระกูลของตนจะได้ประโยชน์อันใดจากความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แห่งพันปีนี้
"ดีนัก เสี่ยวชี! สมกับเป็นเลือดเนื้อของฮองเฮาผู้ล่วงลับ! แอบซ่อนกำลังไว้มากมายถึงเพียงนี้!"
องค์ชายใหญ่กำลังดื่มสุราอย่างปีติยินดี!
สีหน้าของเขากลายเป็นเขียวคล้ำสนิท แต่ทั่วร่างกลับแผ่กลิ่นอายดุร้ายไร้ขอบเขต
"สามปีก็เพียงพอแล้ว! พอที่จะให้ข้าอุ้มชูเสี่ยวชีให้มีกำลังพอชิงบัลลังก์!"
องค์ชายใหญ่พึมพำ มุมปากเผยรอยยิ้มอบอุ่นบางเบา
หากกั๋วซือเจาอหยางยืนอยู่ข้างเสี่ยวชี ด้วยหน่วยงานใหญ่โตเช่นกรมตรวจการ โอกาสชนะย่อมมากขึ้นอีกไม่น้อย
เพียงแต่เขาหวนคิดไปถึงใบหน้างามใต้ผ้าคลุมนั้นอีกครั้ง งดงามบริสุทธิ์จนเขามิกล้าแม้แต่จะมัวหมอง
"เสด็จพ่อผู้วิปริตนั่น จะไม่ได้หมายปองจะเสวยทั้งแม่และลูกพร้อมกันเลยใช่ไหม!"
"ก่อนหน้านี้ก็ปลดฮองเฮา แล้วยังเนรเทศเสี่ยวชีไปชายแดนอีก!"
ในใจองค์ชายใหญ่จู่ ๆ ก็เกิดความเคียดแค้นต่อหยวนอู่ตี้ขึ้นมา
ผู้ใดเล่าจะไม่รู้ว่าที่หยวนอู่ตี้แอบอ้างว่าปิดด่านฝึกฝนนั้น แท้จริงแล้วไปบำเพ็ญคู่กับอดีตกั๋วซือต่างหาก