"พวกพ้อง! ใครอยากมีชีวิตรอด จงตามข้าบุกไป!"
ฟางเจียงคำรามก้อง กวักมือให้ลูกน้องคนหนึ่งนำทัพพุ่งทะยานไปก่อน!
ลูกน้องคนนั้นชำเลืองมองหน้าไม้ยิงซ้ำอันแน่นขนัด ก่นด่าในใจแล้วก็พาทหารบุกฝ่าไปข้างหน้า
การบุกโจมตีเช่นนี้มิพ้นหนทางมรณะ แต่หากเขาขัดคำสั่ง ก็ต้องตายในบัดดล!
นักรบผู้กล้าหาญที่สุดในหมู่ทหารเมืองเหลยหลายพันนายคำรามก้อง พลานุภาพการต่อสู้ที่ดุดันพลุ่งพล่านขึ้นเมื่อตกสู่จุดจนตรอก
"วี้ด! วี้ด! วี้ด!"
หน้าไม้ยิงซ้ำยิงพร้อมกันเป็นระลอก ศรนับพันพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไร้ปรานี! ต้องเผชิญฝูงชนที่หนาแน่นเช่นนี้ ต่อให้ไม่เล็งก็ยังยิงถูกเป้าหมาย
ระลอกแรกคร่าชีวิตทหารเมืองเหลยไปหลายร้อยนาย สยดสยองยิ่งกว่านั้นคือ หน้าไม้ยิงซ้ำยิงซ้ำอีกระลอกในเวลาไม่ถึงสามวินาที
หลังถูกยิงซ้ำ ทหารเมืองเหลยที่กำลังบุกโจมตีต่างพากันขวัญหนีดีฝ่อ ต้องเผชิญหน้าไม้ยิงซ้ำอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ยังต้องบุกต่อไป นี่มิใช่การสู้สุดชีวิต หากแต่เป็นการวิ่งเข้าหาความตายโดยเปล่าประโยชน์
"เจ้าพวกดื้อด้านเช่นนี้ แม่ทัพก็ทำได้แค่ขจัดปัดเป่าให้สิ้นซาก!"
เสียงของหยางอู่เฟิงเย็นชาดุจดาบคม ทะลุเข้าหูทหารเมืองเหลยอย่างแจ่มชัด
"จบแล้ว! วันนี้พวกเราตายแน่!"
"แม่ทัพฝ่ายตรงข้ามเป็นใครกัน! โหดเหี้ยมปานนี้!"
"ข้าไม่อยากตาย! โดยเฉพาะการตายอย่างสิ้นหวังเช่นนี้ ข้าเสียใจนัก!"
ขวัญกำลังใจของกองทัพเมืองเหลยแตกสลาย ทหารจำนวนมากสูญเสียเจตนารมณ์ในการรบ
ส่วนเบื้องกายฟางเจียง นายร้อยขั้นกำเนิดราวสิบกว่าคนต่างจ้องมองกันและกัน แววตามีแผนการบางอย่างแวบวับ!