บนเวทีใหญ่ หงหลิงสวมชุดพระราชพิธีสีแดงสด ท่ามกลางสายตานับหมื่นที่จับจ้อง นางค่อย ๆ เดินไปยังกลางเวที
ใบหน้านางงดงามดั่งดอกบัวหลวง ร่างระหงราวหงส์เหิน เอวคอดขายาวเยื้องย่างมาอย่างงดงาม สร้างความตะลึงให้ผู้ชมจำนวนมากในทันที
โจวหลิงเฟิงยืนอยู่หลังทางเดิน มองหงหลิงปรากฏตัว แม้จิตใจเขาจะมั่นคงดั่งผู้มาจากยุคใหม่ ก็อดอุทานในใจไม่ได้ว่านางคือปีศาจ
"ท่ามกลางเสียงประทัดหนึ่งปีก็ผ่านพ้นไป ลมวสันต์พัดพาไออุ่นสู่จอกสุราทูซู..."
เสียงของหงหลิงก็ชวนหลงใหลไม่แพ้กัน ถ้อยคำไพเราะร่ายออกมาจากริมฝีปากแดงสดของนาง โจวหลิงเฟิงรู้สึกว่านางเก่งกว่าพิธีกรสถานีโทรทัศน์กลางในชาติภพก่อนเสียอีก
แน่นอน บทกลอนเหล่านี้ล้วนมาจากโจวหลิงเฟิง
"เชิญท่านอ๋องแห่งชนเถื่อน!"
เมื่อหงหลิงพูดจบ ก็มีเสียงรัวกลองและฆ้องกึกก้อง ตามด้วยดอกไม้ไฟลอยขึ้นเต็มฟ้า ประดับประดาท้องนภาด้วยทิวทัศน์งดงามต่าง ๆ
หงหลิงหลบไปด้านข้าง ดวงตางดงามจับจ้องทางเดิน คิดในใจว่าอ๋องแห่งชนเถื่อนรูปโฉมเป็นเช่นไร จะเป็นชายร่างกำยำดุดันหรือไม่
เพราะในคืนเดียวเขาสังหารสมาชิกสมาคมอันธพาลไปนับพัน แม้แต่ผู้อยู่เบื้องหลังก็ไม่ไว้ชีวิต
และตั้งแต่อ๋องแห่งชนเถื่อนมาปกครองเมือง ก็ไม่มีใครรู้ว่าท่านอ๋องอายุเท่าไร หน้าตาเป็นอย่างไร
เก้าอี้เข็นคันหนึ่งถูกผลักออกมาจากทางเดินอย่างช้า ๆ ข้างหลังมีสาวงามผู้น่ารักคนหนึ่งตามมา
รูปร่างสง่างามปนความอิสระของโจวหลิงเฟิงปรากฏต่อหน้าชาวเมืองผานคร!
ชั่วขณะนั้น ทั้งสนามเงียบกริบ!
แต่ในดวงตางดงามของหงหลิงกลับปรากฏความประหลาดใจอย่างยิ่ง