ลอตเตอรีทดสอบใจมนุษย์!
เงินเพียงร้อยอีแปะลุ้นเงินห้าพันตำลึง ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก!
ถึงจะไม่ถูกรางวัล ก็เสียแค่เพียงเล็กน้อย เท่ากับเสียค่าข้าวไปหนึ่งวันเท่านั้น
เหล่าข้าราชการเล็กในศูนย์ลอตเตอรีต่างวุ่นวายที่สุด คลื่นมหาชนที่แห่กันมาซื้ออย่างบ้าคลั่งในตอนแรก เกือบจะเหยียบย่ำพวกเขาจนแหลก!
โชคดีที่ชิวเทียนมองการณ์ไกลไว้ก่อน สั่งให้กรมการทหารจัดทหารมาคุ้มกัน
"ฝ่าบาท ตอนนี้เมืองผานครสะอาดขึ้นมากแล้ว! ไม่มีใครก่อเรื่องวุ่นวาย อากาศก็ไม่มีกลิ่นเหม็นน่าขยะแขยงอีกต่อไป!"
มั่วหลีผลักรถเข็นไปตลอดทางด้วยความดีอกดีใจ
"อืม เพียงแต่ถนนหนทางแคบไปหน่อย! รอให้ปูนซีเมนต์ผลิตสำเร็จ เมืองผานครทั้งเมืองก็ต้องขยายและบูรณะใหม่ทั้งหมด"
โจวหลิงเฟิงมองไปรอบ ๆ พร้อมรอยยิ้ม
"นั่นต้องใช้แรงงานจำนวนมากเลยหรือไม่เพคะ!"
มั่วหลีถามอย่างสงสัย นางเริ่มกังวลเรื่องเงินทอง!
จวนอ๋องชนเถื่อนตอนนี้ยังมีเงินเก็บเป็นล้านตำลึง ซึ่งทั้งหมดนำมาจากเมืองเซิ่งจิง
หากกิจการของโจวหลิงเฟิงแผ่ขยายออกไปทั้งหมด เงินคงไม่พอใช้แน่นอน
"ชนเถื่อนบนเทือกเขามานมีมากมายเพียงใด ภายนอกก็ยังมีที่ดินรกร้างอีกไม่น้อย! หากชนเถื่อนอยากได้ที่ดินรกร้างเพิ่มขึ้น สละแรงกายสักหน่อยจะเสียหายอะไร!"
โจวหลิงเฟิงคิดการทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว
เมืองผานครที่ขาดแคลนน้อยที่สุดคือกำลังคนและทรัพยากรในการก่อสร้างนานาประการ ทั้งสองสิ่งนี้ไม่รู้ว่าจะช่วยประหยัดเงินให้เขาไปเท่าไร
"แล้วท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่เข้าใจว่าทำไมท่านถึงยอมรับสั่งให้เข้าเฝ้าพวกนางโลมเหล่านั้นเล่าเพคะ?"