คำพูดไม่กี่ประโยคของจางอ้ายหัว
ดังก้องชัดเจนในห้องส่วนตัวชั้นบนสุดอันเงียบสงบ
หลู่ชวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ
มือที่ถือถ้วยชากระเบื้องสีขาวชะงักค้างกลางอากาศ
จางอ้ายหัวไม่พูดอ้อมค้อมอีกต่อไป
เขามองหลู่ชวน แล้วเปิดเผยตรง ๆ ว่าแหล่งข่าวที่ตรวจสอบมาจากไหน
“นอกจากฝ่ายกิจการต่างประเทศของมณฑลเฮย์จะตรวจสอบไปสองครั้งแล้ว”
“ตระกูลจ้าวแห่งมณฑลจี้ก็เคยตรวจสอบนายครั้งหนึ่งเหมือนกัน”
จางอ้ายหัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
น้ำเสียงฟังดูสบาย ๆ
“ตอนแรกฉันคิดว่าแฟ้มประวัติของเด็กอย่างนายสะอาดเกินไป”
“กลัวคนที่ไม่รู้จักหนักเบาจะคุ้ยดูมั่ว ๆ”
“เพราะงั้น”
“ฉันก็เลยใส่กุญแจสีแดงให้ข้อมูลของนายเสียเลย”
เขาไม่ได้โอ้อวดว่าตัวเองใช้อำนาจระดับสูงน่าสะพรึงกลัวแค่ไหน
เพียงพูดผ่าน ๆ เท่านั้น
“พอล็อกไว้แล้ว คนทั่วไปก็ตรวจสอบได้ยากขึ้น”
“ไม่ง่ายเหมือนก่อนแล้ว”
“แต่ใครจะคิดว่าพอฉันเพิ่งล็อกข้อมูลให้นายเสร็จ ตระกูลจ้าวก็ตรวจสอบนายทันที”
เมื่อได้ยินเรื่องนี้
สีหน้าของหลู่ชวนไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
แต่ในหัวของเขากลับประมวลผลอย่างรวดเร็ว
เบาะแสทั้งหมดในตอนนี้ประสานเข้าหากันอย่างลงตัว
เชื่อมโยงเป็นวงจรที่สมบูรณ์แบบ
ตระกูลจ้าวแห่งมณฑลจี้เคยตรวจสอบเขาครั้งหนึ่ง
กุญแจสีแดง
หลู่ชวนพลันเข้าใจทุกอย่าง
มิน่าล่ะ
มิน่าช่วงไม่กี่วันก่อนที่มณฑลเฮย์
เจ้าหยานถึงได้รีบเดินทางข้ามคืนด้วยเที่ยวบินที่เร็วที่สุด
พอเข้าประตูมาก็รีบขอโทษเขาอย่างจริงจัง ทั้งที่ยังไม่ได้กินข้าวด้วยซ้ำ
ที่แท้ต้นตอก็อยู่ตรงนี้
เป็นตระกูลจ้าวที่แอบตรวจสอบข้อมูลของเขาลับหลัง
แล้วดันไปชนเข้ากับ “กุญแจสีแดง” ที่จางอ้ายหัวสั่งล็อกไว้พอดี