เนื้อกวางในหม้อเหล็กใบใหญ่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม แถมยังมีเหล้าดีกรีสูงที่แรงเกินหลายสิบดีกรี
อาหารหนักสไตล์ตะวันออกเฉียงเหนือที่จัดเต็มขนาดนี้มีฤทธิ์ไม่เบาจริง ๆ กินไปมื้อหนึ่ง แม้ปกติหลู่ชวนจะกินได้เยอะ แต่ตอนนี้ก็ยังรู้สึกแน่นท้องอยู่บ้าง
เขาวางชามกระเบื้องลายครามในมือลง
หยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบซอสตรงมุมปาก
จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนอย่างสุภาพ
“คุณลุง คุณป้า”
“ผมขอไปห้องน้ำหน่อยครับ”
พอได้ยินประโยคนี้
ฮั่นตงที่นั่งแตะเก้าอี้แค่ครึ่งก้น รู้สึกราวกับวันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
ดวงตาขวาที่ยังดีอยู่ของเขาพลันสว่างวาบ
ราวกับได้ยินเสียงสวรรค์
เขาดีดตัวลุกจากเก้าอี้ทันที
ถึงกับลืมความแสบปวดตรงก้นไปชั่วคราว
“พี่ชวน!”
ฮั่นตงอาสาเสียงดัง
“ผมพาไปดูห้องน้ำข้างนอกเอง”
“ฟ้ามืดแล้ว ทางเดินไม่ค่อยสะดวก”
“เดี๋ยวผมพาไป!”
พูดจบ
เขาไม่รอให้พวกผู้ใหญ่เอ่ยปาก
ก็หมุนตัวทันที
เดินกะเผลก ๆ ออกไปจากโถงรับแขกด้วยความเร็วราวกับหนีเอาชีวิตรอด
หลู่ชวนมองแผ่นหลังของเขาแล้วส่ายหน้าอย่างขำ ๆ
ก่อนจะเดินตามออกไป
พอเดินพ้นประตูโถงรับแขก
มาถึงทางเดินมืดสลัวในลานหลังบ้าน
ท่าทางเหมือนนกกระทาที่กำลังตื่นกลัวของฮั่นตงก็หายวับไปทันที
เขาเหลือบซ้ายแลขวาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
แน่ใจว่าแม่ไม่ได้ตามออกมา
จากนั้น
ก็รีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง
ควานหาอยู่พักใหญ่
ก่อนจะหยิบบุหรี่ที่ถูกกดจนยับออกมามวนหนึ่ง
แล้วหยิบไฟแช็กที่ซ่อนไว้ก่อนหน้านี้จากมุมกำแพง
รีบจุดบุหรี่ทันที
สูดเข้าไปลึก ๆ หนึ่งเฮือก แล้วพ่นควันสีเทาขาวออกมาเต็มปอด
ทั้งตัวผ่อนลมหายใจยาวเหยียด
“พี่ชวน”
ฮั่นตงขยับเข้าไปใกล้หลู่ชวน
เขาลดเสียงลง สีหน้าขมขื่นแล้วเริ่มระบายความในใจ
“พี่ช่วยชีวิตผมไว้เลยนะ”
“อยู่บ้านผมโดนคุมเข้มสุด ๆ”
“จมูกแม่ผมนี่ไวกว่าเจ้าหน้าที่ดมกลิ่นอีก”
เขาชี้ไปทางโถงรับแขกด้วยนิ้วที่คีบบุหรี่