แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกระเบียงเข้ามาในหอ ห้อง 504
หลู่ชวน เจ้าหยาน และฮั่นตงออกไปกันหมดแล้ว
ทั้งหอจึงเหลือเพียงเจิ้นจื่ออางคนเดียว
เขาพิงเก้าอี้ ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ วางขาพาดไว้ตรงขอบโต๊ะหนังสือตรงหน้า มือถือโทรศัพท์ นิ้วโป้งเลื่อนไปมาบนหน้าจออย่างรวดเร็ว สีหน้าดูเบิกบานราวกับมีลมวสันต์พัดผ่าน
แม้แต่มุมปากที่ยกขึ้นก็ยังเผยความฟินที่เก็บอาการไม่อยู่
หน้าจอแสดงบทสนทนาในแชทหัวขึ้นหน้า
รูปโปรไฟล์ของอีกฝ่ายเป็นแพนด้าการ์ตูนตัวอ้วนกลม
ชื่อเล่นชวนให้เข้าใจผิดสุด ๆ มีแค่สองคำสั้น ๆ
【หมี0】
เจิ้นจื่ออางอ่านข้อความที่อีกฝ่ายเพิ่งส่งมา ใจพองโตจนแทบจะลอย
【หมี0: ปกติฉันไม่ค่อยชอบที่เสียงดัง】
【หมี0: รู้สึกว่านายก็น่าจะเป็นคนจิตใจสงบ ใช้ชีวิตเรียบง่ายสะอาดสะอ้านเหมือนกัน】
เจิ้นจื่ออางลูบคางอย่างพึงพอใจ
ดูสิ
อะไรที่เรียกว่าเนื้อคู่ทางจิตวิญญาณ?
ก็แบบนี้ไง!
อีกฝ่ายพิมพ์ได้สุขุมและละเอียดอ่อนแบบนี้เสมอ
ทุกถ้อยคำล้วนแสดงให้เห็นว่าเข้าใจและชื่นชม “ความโดดเดี่ยวในใจของคุณชายบ้านรวย” อย่างลึกซึ้ง
เจิ้นจื่ออางเลื่อนหน้าจอขึ้นไปนิดหน่อย
แล้วกดเข้าไปดูโมเมนต์ของอีกฝ่าย
ข้างในมีแต่เครื่องออกกำลังกายเย็นชาเต็มไปหมด
ดัมเบล แผ่นน้ำหนัก และเครื่องกรรเชียงบก
ไม่มีรูปเซลฟี่เห็นหน้าแม้แต่รูปเดียว ยิ่งไม่มีภาพวิวแต่งสวยไร้สาระ
เพอร์เฟกต์เลย
เจิ้นจื่ออางเริ่มจำลองสถานการณ์ในหัวอย่างบ้าคลั่ง
นี่มันตรงกับภาพจำของรุ่นพี่สาวสายฟิตเนสผู้เย็นชาสุด ๆ
เขาถึงกับนึกภาพออกมาได้ชัดเจน
สาวสวยหุ่นเซ็กซี่ในวัยผู้ใหญ่ สวมกางเกงโยคะรัดรูปกับหมวกแก๊ปสีดำ บุคลิกเย็นชา กำลังออกกำลังกายจนเหงื่อท่วมอยู่ตามลำพังตรงมุมโซนเครื่องเล่น
ติ๊ง
โทรศัพท์สั่นขึ้นมา มีข้อความใหม่เด้งขึ้นบนหน้าจอ
【หมี0: หกโมงเย็น เจอกันที่ฟิตเนส ฉันอยากเห็นตัวจริงของนาย】
เมื่อเห็นข้อความนี้
หัวใจของคุณชายเฉินละลายไปหมดแล้ว
เขาผุดลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันที แล้วเอาขาลงจากโต๊ะ