สิบโมงเช้า
แสงแดดส่องลอดช่องว่างระหว่างม่านกันแสงหนาหนักของห้องสวีตริตซ์ คาร์ลตัน เฉียงลงบนพรม
ภายในห้องสวีตเงียบสงัด เมื่อคืนทุกคนผ่านเรื่องวุ่นวายมาสารพัด จึงหลับลึกกันอย่างเต็มที่
ทันใดนั้น เสียงคำรามดังลั่นก็ดังขึ้นจากห้องเตียงใหญ่ด้านนอก น้ำเสียงเพี้ยนไปเล็กน้อยและเจือด้วยความตื่นตระหนก
“เชี่ย!”
เสียงนั้นดังเสียจนเหมือนจะยกเพดานห้องสวีตประธานขึ้นไปทั้งแผง ไม่ใช่เสียงอุทานเพราะตกใจธรรมดา แต่เป็นเสียงของคนที่เพิ่งลืมตาแล้วต้องรับภาพสะเทือนขวัญอย่างไร้ความปรานี จนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
ห้องเตียงคู่ด้านใน
เจ้าหยานเป็นคนแรกที่ตื่นเต็มตา
ปกติเขาก็เป็นคนหลับตื้นอยู่แล้ว แถมเมื่อคืนยังระแวดระวังคนเมาสองคนที่อยู่ข้างนอก พอได้ยินเสียงคำราม เขาก็สะบัดผ้าห่มออกแล้วพลิกตัวลงจากเตียงแทบจะในทันทีตามสัญชาตญาณ
สิ่งแรกที่เขาคิดไม่ใช่จะออกไปดูเรื่องสนุก แต่กลัวว่าคนเมาสองคนที่หมดสติอยู่เมื่อคืนจะก่อเรื่องจนเลือดตกยางออกกันจริง ๆ
หลู่ชวนช้ากว่าเขาครึ่งจังหวะ แต่ก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองคนเดินตามกันออกไป เปิดประตูห้องเตียงคู่แล้วมองตรงไปยังห้องเตียงใหญ่ด้านนอก
เจ้าหยานพุ่งออกจากห้อง สายตากวาดมองไปทั่วอย่างรวดเร็ว
เขาสำรวจได้อย่างมีประสิทธิภาพสุด ๆ
ไม่มีใครตกลงไปนอนกับพื้น
ตามมุมห้องกับโต๊ะข้างเตียงก็ไม่มีรอยเลือดจากการกระแทก
พรมก็ไม่ได้เปื้อนอาเจียนไปทั่ว
ทั้งสองคนยังอยู่บนเตียงดี ๆ แถมขยับตัวกันกระฉับกระเฉง
เมื่อยืนยันความปลอดภัยขั้นพื้นฐานเรียบร้อย เจ้าหยานก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก บ่าที่เกร็งเขม็งคลายลงเล็กน้อย
ส่วนหลู่ชวนที่เดินตามออกมา พอเห็นภาพตรงหน้าก็เข้าใจทันทีว่าวันนี้คงมีเรื่องสนุกให้ดูไม่น้อย
บนเตียงใหญ่ ผ้าห่มถูกถีบจนยับยู่ยี่ พันกันเป็นก้อนยุ่งเหยิง
ฮั่นตงกับเจิ้นจื่ออางกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ในท่าทางประหลาดสุดขีด ที่หนักหนาที่สุดคือผู้ชายตัวโตทั้งสองคนเปลือยท่อนบนกันหมด!
ฮั่นตงยังอยู่ในสภาพสะลึมสะลือ ดวงตายังลืมไม่ขึ้นเต็มที่ คล้ายหมีจากแถบตะวันออกเฉียงเหนือที่ยังไม่ตื่นดี