“ไม่ต้องข่มขู่กันหรอก”
ลู่ชวนหยุดไปครึ่งวินาที
สายตากวาดผ่านหลัวจิ่นเหอที่ยังคงตะลึงอยู่ข้าง ๆ
“ฉันไม่ปล่อยให้พวกนายช่วยฟรี ๆ หรอก”
ลู่ชวนพูดผ่านลำโพงอย่างชัดเจน
“ถ้าจัดการเรื่องนี้สำเร็จ พวกนายทุกคนก็ได้ประโยชน์”
พอได้ยินประโยคนี้
บรรยากาศที่เดิมเต็มไปด้วยน้ำใจลูกผู้ชายแนว “ยอมโดนแทงสองแผลเพื่อพี่ลู่”
ก็เปลี่ยนไปทันที
“พี่ลู่ พูดแบบนี้ก็ห่างเหินกันเกินไปแล้ว”
เสียงของหวังฉุยกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา
ถึงปากจะพูดถ่อมตัว
แต่ความตื่นเต้นนั้นปิดไม่มิดเลยสักนิด
“พวกเราพี่น้องกันทั้งนั้น จะต้องเกรงใจกันทำไม?”
“ว่าแต่… ผลประโยชน์ที่พี่พูดถึงเมื่อกี้คืออะไรเหรอ?”
สำหรับทายาทรุ่นสองระดับแถวหน้าของจิงเฉิงกลุ่มนี้
การช่วยพี่น้องสะสางปัญหาคือน้ำใจ
แต่ถ้าสะสางปัญหาไปพร้อมกับได้แบ่งเค้กก้อนโตด้วย
นั่นก็เป็นโอกาสทองที่จับต้องได้จริง!
ลู่ชวนไม่อ้อมค้อม
เขาพิงพนักโซฟา แล้วใช้นิ้ววาดท่าทางส่ง ๆ
“ช่วงนี้มีคนจ้องเล่นงานตระกูลจ้าวแห่งมณฑลจี้อยู่ลับ ๆ”
เสียงของลู่ชวนดังชัดผ่านไป
“โครงการหลักหลายโครงการตอนนี้ถูกบีบคอไว้หมด”
“เส้นทางขนส่งทางรถไฟหลายสายของมณฑลจี้ จู่ ๆ ก็ถูกระงับการอนุมัติ”
“ดีลควบรวมกิจการโรงพยาบาลเอกชนสองแห่งที่เพิ่งเจรจากันลงตัว กรมอนามัยก็เรียกให้ตรวจสอบคุณสมบัติใหม่”
“ยังมีโรงเรียนเอกชนสามแห่งที่กำลังเตรียมก่อสร้าง รวมถึงช่องทางค้าขายน้ำมันและธัญพืชหลักที่อยู่ในมือตระกูลจ้าว”
ทุกครั้งที่เขาเอ่ยถึงเส้นทางหนึ่ง
เสียงหายใจปลายสายก็หนักขึ้นอีกนิด!
ลู่ชวนพูดถึงโครงการทั้งสี่ที่ถูกขวางไว้จนหมดแล้ว
เขาไม่ได้จงใจพูดให้สะเทือนใจ หรือบรรยายสถานการณ์ของตระกูลจ้าวให้ดูน่าสงสารเกินจริง
เพียงพลิกประเด็นสนทนา
“สี่เส้นทางนี้ คนอื่นกลืนไม่ลง และไม่กล้ากลืนด้วย”