เสียงหัวเราะเฮฮาในห้องส่วนตัวพลันหยุดชะงักทันที เพราะคำพูดเรียบ ๆ เพียงห้าคำของหลู่ชวน
ฮั่นตงยังอ้าปากค้าง ไม่ทันได้หุบปาก
คำพูดขี้เล่นที่เจิ้นจื่ออางกำลังจะเอ่ยก็ถูกกลืนกลับลงท้องไปทั้งอย่างนั้น
หยอกกันก็ส่วนหยอกกัน แซวกันก็ส่วนแซวกัน
แต่เมื่อคำว่า “เนื้อกวาง” ถูกวางลงกลางโต๊ะจริง ๆ แก่นของมื้ออาหารวันนี้ก็ถูกดึงขึ้นมาอยู่ตรงหน้าเสียที
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของลู่เตอเช่าชะงักไปครึ่งวินาที
เขาเก็บท่าทีลอยชายชอบพูดเล่นลง แล้วลุกขึ้นยืนตัวตรง
แววตาที่เคยเลื่อนลอยกลับมาเฉียบคม แสงของคนคุมกระทะในครัวรวมตัวขึ้นอีกครั้ง
“ได้”
ลู่เตอเช่าตบต้นขาตัวเองฉาดหนึ่ง พูดอย่างเด็ดขาด
“พวกนายรอนั่งดื่มชากันก่อน เดี๋ยวผมลงไปตรวจของ”
พูดจบ เขาก็หันไปเปิดประตูห้องส่วนตัว แล้วก้าวฉับ ๆ ออกไป
เจิ้นจื่ออางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปรับท่านั่งอย่างพึงพอใจ
ฮั่นตงลูบท้องแบน ๆ ของตัวเอง จ้องประตูด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวัง
ส่วนหลู่ชวนยกถ้วยชาขึ้นอย่างเงียบ ๆ ไม่แย่งซีน ไม่แข่งขัน เปิดเวทีหลักให้เจิ้นจื่ออางอย่างมั่นคง
หน้าประตูชั้นหนึ่งของชิงลู่เอี้ยน
ลู่เตอเช่าเดินลงบันไดมา แล้วก็เหลือบเห็นกล่องโฟมใบใหญ่ยักษ์ที่วางอยู่ตรงมุมข้างประตูทันที
ด้านนอกกล่องพันด้วยเทปกาวสีเหลืองเส้นกว้างซ้อนกันเป็นวงแล้ววงเล่า ดูหยาบกระด้างไม่น้อย
เขาเดินไปพลางบ่นในใจไปพลาง
วัตถุดิบที่นักศึกษามหาวิทยาลัยกลุ่มนี้หอบมาเอง อย่างมากก็คงเป็นของถูก ๆ ที่คนในบ้านซื้อสุ่ม ๆ จากตลาดสดหรือฟาร์มเลี้ยงสัตว์ทั่วไป
เนื้อกวางเป็นของละเอียดอ่อนมาก
ถ้าจัดการไม่ดี กลิ่นคาวสาบของมันอาจพุ่งทะลุกะโหลกคนได้เลย
เขาก้มลงยกฝาโฟมขึ้น
ทันใดนั้น ไอเย็นจัดเข้มข้นก็พุ่งปะทะหน้า
ลู่เตอเช่าขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
ของแช่แข็ง
เขาทำอาหารมาหลายปี รู้ดีที่สุดว่ารสสัมผัสของวัตถุดิบสดใหม่กับของแช่แข็งต่างกันราวฟ้ากับเหว
เนื้อที่ผ่านการแช่แข็ง เยื่อหุ้มเซลล์จะถูกผลึกน้ำแข็งดันจนแตก พอละลาย น้ำก็สูญเสียไป คุณภาพสูงสุดของเนื้อย่อมลดลงไปมากโดยธรรมชาติ
“น่าเสียดาย”
เขาพึมพำ ก่อนยื่นมือไปเลื่อนถุงน้ำแข็งชั้นบนออก
แต่ทันทีที่ปลายนิ้วแตะชิ้นเนื้อสีแดงคล้ำ
การเคลื่อนไหวของลู่เตอเช่าก็ชะงักค้างไปทันที