มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง ชั้นบนสุดของอาคารบริหารหลัก ห้องทำงานอธิการบดี
เจิ้นซงเหนียนเพิ่งจัดการเอกสารร่างแผนการก่อสร้างวิทยาเขตใหม่ฉบับสุดท้ายเสร็จ เขาพิงเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ยื่นมือไปหยิบแก้วชารสเข้มข้างโต๊ะขึ้นมา เตรียมจิบให้ชุ่มคอ
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ภายในบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นอย่างเร่งร้อน
หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรว่าเป็นเหล่าเสิ่นจากฝ่ายจัดการยานพาหนะ
เจิ้นซงเหนียนกดปุ่มลำโพง เอนตัวพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย น้ำเสียงสงบนิ่ง
“เหล่าเสิ่น มีอะไรหรือ”
ปลายสาย น้ำเสียงของเหล่าเสิ่นฟังดูเคร่งขรึมราวกับเพิ่งทำภารกิจเสร็จ ทั้งยังมีความตื่นเต้นเล็กน้อยที่แทบสังเกตไม่เห็น
“อธิการครับ นักศึกษาหลู่ชวนที่ท่านเคยสั่งไว้ติดต่อผมมาแล้วครับ”
“ผมเปิดสิทธิ์ผ่านเข้าออกระดับสูงสุดให้รถคันใหม่ของเขาครบทุกจุดตามที่ท่านสั่งแล้วครับ”
เจิ้นซงเหนียนส่งเสียงรับเบา ๆ เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของเขา
“อีกเรื่องครับ” เหล่าเสิ่นหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเสริม “ผมย้ายที่จอดรถประจำหมายเลขหนึ่งของท่านที่ชั้นใต้ดินอาคารบริหารออก แล้วจัดให้เขาแทนแล้วครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือที่ถือแก้วชาของเจิ้นซงเหนียนก็ชะงักค้างกลางอากาศเพียงเล็กน้อย
เขาขมวดคิ้วนิด ๆ ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก
เหล่าเสิ่นปลายสายก็รีบรายงานข้อมูลทั้งหมดที่ทำให้เขาตัดสินใจเช่นนั้นออกมา ราวกับเทถั่วออกจากกระสอบ
“อธิการครับ เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ นักศึกษาหลู่โทรมาบอกว่าเขาเปลี่ยนรถใหม่ เป็นฟอลคส์วาเกน ไฟเทินครับ”
“ทะเบียนรถคือ เจียงเอ·00006 ครับ”
ตอนคำว่า “ฟอลคส์วาเกน ไฟเทิน” ลอยเข้าหู เจิ้นซงเหนียนแค่รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ เขารู้ว่ารถคันนี้ราคาไม่ถูก แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้เขาเสียอาการ
แต่เมื่อเลข “เจียงเอ·00006” ดังชัดเจนผ่านหูโทรศัพท์
อธิการบดีมหาวิทยาลัยเจียง ผู้มีอำนาจบารมีในวงการการศึกษาเจียงเฉิง ผู้ซึ่งต่อให้ภูเขาถล่มตรงหน้าก็อาจไม่เปลี่ยนสีหน้า
สีหน้าของเขากลับว่างเปล่าไร้อารมณ์เป็นครั้งแรก
เขาถึงกับลืมไปว่ามือยังถือแก้วชาอยู่ ทั้งร่างแข็งค้างอยู่บนเก้าอี้ราวกับถูกสะกด
“คุณว่าอะไรนะ”