ฮั่นตงออกวิ่งทันที
สัตว์ร้ายแดนตะวันออกเฉียงเหนือคนนี้ แม้จะดูตัวใหญ่ยักษ์ กล้ามเนื้อแน่นเป็นมัด แต่พอวิ่งจริง ขายาวทั้งสองข้างกลับก้าวสับได้เร็วอย่างเหลือเชื่อ ถึงกับพัดสายลมแผ่วเบาขึ้นมาในความมืดยามค่ำ
เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้
ตอนเด็กเขาซนมาก ก่อเรื่องที่บ้านเกิดไว้ไม่น้อย น้าชายที่เลี้ยงกวางดาวของเขานิสัยแข็งกร้าวจริง ๆ ขยับปากทีไรก็ตะโกนว่า “ปล่อยกวางไปขวิดแก!”
นี่ไม่ใช่คำขู่ลอย ๆ ฮั่นตงเคยถูกกวางตัวผู้โตเต็มวัยขวิดจนลอยจากกองฟางไปไกลสองเมตรจริง ๆ แล้วก็นอนครางอยู่บนเตาอุ่นพื้นนานเต็มเดือน
ตั้งแต่นั้นมา ขอแค่ได้ยินเสียงอะไรผิดปกติ ฮั่นตงก็ฝึกวิ่งหนีจนคล่องปรื๋อ
ตอนนี้ในหัวเขามีความคิดเดียว
รีบตามกองทัพใหญ่ให้ทัน อย่าปล่อยให้พวกเพื่อนต้องยืนรอเก้อ
ฮั่นตงวิ่งสุดฝีเท้ามาตลอดทาง ในที่สุดก็เห็นแผ่นหลังของสามคนข้างหน้าแถวบริเวณลิฟต์ในที่จอดรถใต้อาคารบริหาร
“เฮ้... เจ้าชวน!”
ฮั่นตงหอบหายใจวิ่งตามไป ลมหายใจค่อนข้างถี่ แต่พื้นฐานร่างกายเขาดี จึงไม่ได้หอบเหมือนหมา
หลู่ชวน เจ้าหยาน และเจิ้นจื่ออางได้ยินเสียงก็พากันหยุดเดิน
ทุกคนคิดว่าเขาแค่คุยเรื่องสัพเพเหระกับรุ่นพี่เสร็จแล้ว ไม่มีใครคิดไปถึงเรื่องอื่น
ฮั่นตงเอามือข้างหนึ่งยันเข่า ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์อย่างเป็นธรรมชาติ เดิมทีเขาคิดจะหยิบจดหมายรักสีชมพูที่รุ่นพี่ซวงอี๋ยีเพิ่งยัดให้เมื่อครู่ออกมาก่อน แล้วค่อยบอกเจิ้นจื่ออางว่า “มีคนฝากของมาให้”
คำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก
เจิ้นจื่ออางก็พุ่งพรวดเข้ามาหาเสียก่อน
“เร็วเข้า ตงจื่อ!”
เจิ้นจื่ออางตื่นเต้นจนปิดไม่มิด เขาตบหลังฮั่นตงเต็มแรงหนึ่งที ทำเอาคำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากฮั่นตงถูกตบกลับลงไป
“มัวโอ้เอ้อะไรอยู่! รีบลงไปขึ้นรถได้แล้ว ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว!”
ตอนนี้ความคิดของคุณชายท้องถิ่นคนนี้ลอยไปถึงป้ายทะเบียนสุดเหลือเชื่อแผ่นนั้นแล้ว
ในหัวเขาคิดแต่ภาพว่าพอฮั่นตงกับเจ้าหยานเห็นรถคันนั้นกับป้ายทะเบียนแผ่นนั้น สีหน้าของทั้งคู่จะน่าตื่นตะลึงขนาดไหน สำหรับเขาแล้ว การต้องรอแค่หนึ่งวินาทีก็ทรมานเต็มที