ไป๋เยาเยาเพิ่งจะจดบันทึกช่วงเวลาและเรื่องสำคัญในความทรงจำลงไป พี่胖ก็มาถึงพอดี
“พี่เยา เร็วเข้า! กินตอนร้อน ๆ เลย!”
ไป๋เยาเยามองก้อนเนื้อใหญ่โตเดินฉับ ๆ มา อารมณ์ดีเป็นพิเศษ พี่胖ภายนอกดูซื่อ ๆ แต่จริง ๆ แล้วรักชีวิตที่สุดและเจ้าเล่ห์ที่สุด นึกถึงชาติที่แล้วที่เขาตัดเป็นชิ้น ๆ เพื่อช่วยชีวิตตน ใจก็ปวดร้าวเป็นพิเศษ
พี่胖แม้จะอ้วน แต่ฝีมือดีมาก เป็นคนอ้วนที่คล่องแคล่ว แถมยังปลุกพลังธาตุดินและพลังธาตุโลหะ การป้องกันไร้เทียมทาน ผลลัพธ์การโจมตีก็ไม่เลว เป็นแนวหน้าของทีมที่ทั้งรับและรุกได้
ไป๋เยาเยารับล็อบสเตอร์มาอย่างคล่องแคล่ว ไม่พูดพร่ำทำเพลง เริ่มกินทันที สิบปีในวันสิ้นโลก อย่าว่าแต่ของอร่อยอย่างล็อบสเตอร์เลย แม้แต่อาหารร้อน ๆ สักมื้อยังเป็นของฟุ่มเฟือย
ครั้งนี้มีมิติล่วงหน้า ต้องวางแผนหาทางหาเงินมาตุนเสบียงให้ดี ๆ
ไป๋เยาเยากินล็อบสเตอร์ตัวใหญ่เท่าท่อนแขนเด็กไปสองสามคำก็หมดตัว สร้างความตกใจให้พี่胖ไม่น้อย
“พี่เยา นี่พี่เป็นอะไร? นี่มัน...”
ไป๋เยาเยายิ้ม จากนั้นก็เก็บล็อบสเตอร์ที่ยังกินไม่หมดเข้ามิติทันที หยุดไปสองวินาทีแล้วเอาออกมา สุดท้ายก็เก็บเข้ามิติอีกครั้ง
พี่胖เห็นฉากนี้ก็ลุกพรวดขึ้นทันที
นิ่งไปไม่กี่วินาที เมื่อได้สติกลับมา ใบหน้าที่เคยดูซื่อสัตย์หายไป ระมัดระวังตัวทั่วร่าง เดินเร็ว ๆ ตรวจตรารอบ ๆ ห้อง
พบว่าไม่มีใครจริง ๆ จึงกลับมาแล้วพูดกับไป๋เยาเยาว่า “ผมจะไปหาน้องเพ่ยฉีให้สะกดจิตเดี๋ยวนี้ ให้เธอช่วยผมลืมเรื่องวันนี้ เรื่องของคุณยิ่งคนรู้น้อยยิ่งปลอดภัย ดีที่สุดคือไม่มีใครรู้ ผมไม่อยากรู้ว่าคุณมีโชควาสนาอะไร ผมแค่อยากให้คุณปลอดภัย”
พูดจบก็มองไป๋เยาเยาอย่างเป็นห่วง แช่งในใจ ผู้หญิงซื่อคนนี้นี่ไม่ทำให้คนอื่นสบายใจจริง ๆ แล้วก็หมุนตัวเดินจากไป
“พี่胖 กลับมาเถอะ คุณก็ต้องรู้ไม่ช้าก็เร็ว เราใกล้ไม่มีเวลาแล้ว” ไป๋เยาเยากล่าว
พี่胖ชะงักฝีเท้า ลังเลอยู่นาน กระทืบเท้าหนึ่งครั้ง พลิกตัวกลับมาพูดว่า “โอ๊ย พี่เยาของผม นี่มัน怎么回事กันแน่!”
ไป๋เยาเยาเลียนิ้วตัวเองแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “ฮ่าฮ่า ฉันก็นึกว่าคุณจะไม่อยากรู้อะไรซะอีก!”
“ทำไมผมจะไม่อยากรู้ ผมอยากรรู้จะตาย! นี่คุณ...”
พี่胖ยังพูดไม่จบ ไป๋เยาเยาก็ขัดขึ้น กล่าวอย่างจริงจังว่า “พี่胖 ในโลกนี้คนที่ฉันไว้ใจที่สุด นอกจากอาจารย์แล้วก็คือคุณ ต่อไปนี้ที่ฉันพูดอาจจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่มันเป็นเรื่องจริง”
“อีกสามเดือนก็จะเป็นวันสิ้นโลก หลายคนกลายเป็นซอมบี้ รวมถึงลู่ลู่และเฉินเซวียนด้วย พวกเราที่เหลือปลุกพลังพิเศษ ต้องเผชิญกับซอมบี้นับไม่ถ้วนและอสูรกายกลายพันธุ์ที่ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด เราต่อสู้ดิ้นรนในวันสิ้นโลกสิบปี สุดท้ายตอนสู้กับบอส ล้มเหลว เราตายหมด ฉันกลับเกิดใหม่มาจนถึงวันนี้ เมื่อกี้ที่คุณเห็น ก็คือพลังพิเศษของฉัน พลังมิติ”
ตาของพี่胖ที่เล็กเหมือนเส้นขีดค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เอนตัวพิงโซฟา ไม่รู้จะพูดอะไรต่ออยู่นาน
“พี่เยา พวกเราสองคนใครตายก่อน?”
“คุณก่อน เพื่อช่วยฉัน” ไป๋เยาเยาตอบ
“อืม สมเป็นลูกผู้ชาย ไม่ทำให้คำสั่งเสียของอาจารย์เสียเปล่า” พี่胖หายใจลึก
ไป๋เยาเยาก็เช่นเดียวกัน ดีที่พี่胖ไม่คิดว่าตนเป็นโรคจิต
จู่ ๆ พี่胖ก็ลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปจับหน้าผากของไป๋เยาเยา แล้วเอามือข้างหนึ่งท้าวสะเอว ถามว่า:
“นี่เลขอะไร?”
“1”
“นี่เลขอะไร?”
“2”
“1+1 เท่ากับเท่าไหร่?”
ไป๋เยาเยา: ╯﹏╰
“พี่胖 ที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริง” ไป๋เยาเยาลูบหน้าผากพูด
“เฮ้อ ฉันก็หวังว่ามันจะเป็นเรื่องโกหกนะ คุณแค่เมาหรือไม่ก็มีไข้ ว่าไหม ให้ผมทำอะไรบ้าง ตอนนี้ผมมีเงินสามร้อยหกสิบล้าน อสังหาริมทรัพย์กับสังหาริมทรัพย์รวมกันอีกราวแปดสิบล้าน ผมจะจัดการขายทิ้งให้เร็วที่สุด เสร็จแล้วโอนเข้าบัญชีคุณให้หมด”
พี่胖เปิดเผยฐานะที่แท้จริงทันที
ไป๋เยาเยายกนิ้วโป้งให้ และพูดว่า “เรื่องนี้ฉันไม่คิดจะบอกคนอื่นแล้ว มีเราสองคนรู้ก็พอ กลัวจะมีผลกระทบจากผีเสื้อกระพือปีก ถึงเวลาค่อยเรียกพี่น้องมารวมตัวกันล่วงหน้าคราวเดียว เราแยกย้ายกันทำงาน เรื่องอาวุธคุณชำนาญ เงินคุณก็อย่าโอนมาให้ฉันเลย เอาไปซื้ออาวุธให้หมด อาวุธที่มีพลังทำลายต่ำไม่ต้อง เพราะกับซอมบี้มันไม่มีประโยชน์อะไร พวกปืนกลหนัก ปืนไรเฟิลซุ่มยิง ระเบิดอะไรแบบนั้น ซื้อมาเยอะ ๆ จำนวนยิ่งมากยิ่งดี อำนาจทำลายยิ่งสูงยิ่งดี”
“ไม่มีปัญหา ผมจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลย สงสัยต้องวิ่งหลายที่ เรื่องยาจำเป็นไหม ถ้าจำเป็นก็ยกให้ผมด้วย ผมมีเส้นสาย” พี่胖ตกลงทันที
“จำเป็น ยาพวกนี้ล้วนเป็นทรัพยากรขาดแคลนในวันสิ้นโลก เราใช้ไม่หมดก็เอาไปแลกแต้มสะสมและผลึกกับฐานได้ ฮว๋ากั๋วเป็นประเทศที่มีระเบียบดีที่สุดในโลก ผมเคยร่วมมือกับทางการพวกเขาโดยตรง เชื่อถือได้แน่นอน เราต้องกลับไปฮว๋ากั๋วให้ได้ก่อนวันสิ้นโลก” ไป๋เยาเยาบอกแผนของตนให้พี่胖ฟังโดยตรง
“ไม่มีปัญหา พี่เยา ผมไปนะ!”
“ดี ระวังตัวด้วย ไว้เจอกัน!”
……
หลังจากพี่胖ไป ไป๋เยาเยาหยิบโทรศัพท์ออกมา ชำระสะสางทรัพย์สินของตัวเองทั้งหมด
ในบัญชีธนาคารสวิสมีเงิน 500 ล้านดอลลาร์ที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้
บัญชีส่วนตัวของเธอยังมีเงินหยวนอีกกว่า 800 ล้านหยวน มองดูแล้วเงินก็เยอะอยู่ แต่ไอ้เงินนี่นะ ต่อให้มีแค่ไหนก็ใช้ไม่พอ
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วต่อสายโทรศัพท์
“คุณพี่นักฆ่าสาวสวย สวัสดีครับ ทำไมมีเวลามาโทรหาผมได้ครับ? สนใจจะกินข้าวกับพี่ชายหล่อ ๆ คนนี้ไหมครับ?”
“ภารกิจที่คุณพูดถึงคราวก่อน ฉันรับ” ไป๋เยาเยาไม่สนใจน้ำเสียงกวน ๆ ของอีกฝ่าย เข้าเรื่องโดยตรง
“ฮ่าฮ่าฮ่า ใจถึง! วางสายปุ๊บผมจะโอนเงินมัดจำ 100 ล้านให้คุณทันที ขอแค่คนตาย อีก 500 ล้านโอนเข้าบัญชีคุณตรง ๆ เลย”
“ได้”
วางสายยังไม่ถึงห้านาที ข้อความโอนเงิน 100 ล้านก็เข้ามาในบัญชี
“หวังฟู่กุ้ย ชาย รวยแต่ซื่อ รักชาติ”
นี่คือข้อมูลลูกค้าที่ไป๋เยาเยาจดไว้ในสมุดโทรศัพท์ เคยร่วมมือกันครั้งหนึ่ง หมอนี่เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลหวังแห่งฮว๋ากั๋ว ความสามารถหาเงินธรรมดา แต่อุตริหาเรื่องใช้เงินเก่งสุด ๆ
ใช้เงินก้อนโตหาเบอร์ติดต่อของเธอ จ้างให้ไปลอบสังหารนักธุรกิจใหญ่สุดของแคว้น R ซาโต้ ชินอิจิ เพียงเพราะอีกฝ่ายพูดในที่สาธารณะว่า ‘ฮว๋ากั๋วไม่มีทางไล่ตามทันจักรวรรดิ์ R อันยิ่งใหญ่ของเราได้ตลอดกาล’
ไป๋เยาเยาเพราะเพิ่งทำภารกิจหนึ่งเสร็จแล้วได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย เลยบอกว่าขอพิจารณาดูก่อน
ตอนนี้ตัวเองมีมิติแล้ว ถึงแม้จะยังใช้พลังโจมตีไม่ได้ แต่เรื่องความปลอดภัยของตัวเองรับรองได้แน่นอน โอกาสหาเงินก้อนโตแบบนี้ ไม่ยอมปล่อยผ่านไปจริง ๆ
หลังจากตัดสินใจได้ ก็จองตั๋วไปแคว้น R ทันที ระหว่างไปฆ่าคน กะว่าจะฉวยโอกาสตุนเสบียงในแคว้น R ไว้สักรอบก่อน
ไป๋เยาเยาได้ยินจากทางการในชาติที่แล้วว่า ตอนต้นวันสิ้นโลก แคว้น R ก็ล่มสลายไปแทบจะทันที ล้อมรอบด้วยทะเลทั้งสี่ด้าน น้ำฝนพายุไหลท่วมกลับดัน แถมยังมีแผ่นดินไหวใหญ่อีกสองครั้ง คนธรรมดาไม่มีทางปกป้องตัวเองได้เลย
ตัวเองบุกไปเก็บเกี่ยวสักยก ไม่นับว่ามากเกินไปใช่ไหม?
แทนที่จะปล่อยให้ทรัพยากรทั้งประเทศสูญเปล่า สู้ให้ตัวเองเก็บมาเสียดีกว่า จะได้ไม่ต้องกลับไปตุนของที่ฮว๋ากั๋วมากมายอีก ไม่ต้องไปเช็ดกวาดซูเปอร์มาร์เก็ตแย่งชิงของใช้จำเป็นกับคนธรรมดา มีคนรอดชีวิตมากขึ้นสักคน ก็มีความหวังมากขึ้นอีกนิด
การยุติวันสิ้นโลก ไม่มีทางเป็นสิ่งที่คนคนเดียวทำได้สำเร็จ