ไป๋เยาเยาวางสาย แล้วไปเอาวัตถุระเบิดตามที่เสี่ยวหมี่บอก เก็บเข้าไปในมิติ
จากนั้นก็เริ่มตุนสินค้า รอให้พร้อมออกจากแคว้น R แล้วค่อยลงมือ ไม่งั้นถ้าทางบ้านเกิดคุมเข้มขึ้น จะใช้จ่ายให้เต็มที่ไม่ได้
ไป๋เยาเยาติดต่อเสี่ยวหมี่อีกครั้ง เช่าโกดังใหญ่ไว้
ไปสำรวจดูก่อน เห็นว่าเป็นโกดังค่อนข้างเปลี่ยว และไม่มีกล้องวงจรปิด จึงค่อยวางใจ
ในฟอรัมชาวฮว๋ากั๋ว เธอหาคนที่ทำงานขายส่งอาหาร นัดพบตอนบ่าย
เที่ยงก็แวะเข้าร้านริมทาง สั่งข้าวหน้าปลาไหล เนื้อวากิวรวม เต้าหู้มัทฉะ เทมปุระ ข้าวหน้าปลาดิบ สุราบ๊วย
พอเกิดใหม่ปุ๊บ กินจุขึ้นเยอะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร้านนี้ให้ปริมาณน้อยหรือเปล่า กินตั้งหลายอย่างหมดแล้ว ยังรู้สึกอยากกินอีก
เลยสั่งหมูทอดชีสเด้งเพิ่มอีกถึงรู้สึกอิ่มกำลังดี
ไป๋เยาเยารู้สึกว่ารสชาติเยี่ยมมาก หยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปแปลภาษา
"เจ้าของร้าน อาหารทุกอย่างที่ฉันเพิ่งกินไป เอาอย่างละ 500 ที่ นานไหมกว่าจะเสร็จ" ไป๋เยาเยาถาม
"เยอะขนาดนี้? คงต้องถึงพรุ่งนี้เลยครับ วัตถุดิบมีไม่มากพอ เราทำแต่ของสดใหม่ที่สุด" เจ้าของร้านตอบ
"ได้ พรุ่งนี้เย็นฉันมารับ ช่วยแพ็กใส่กล่องเก็บความร้อนให้ด้วย" ไป๋เยาเยาจ่ายมัดจำทันที
พอเจ้าของร้านตกลง ก็รีบปิดร้านออกไปซื้อวัตถุดิบโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง งานนี้ใหญ่แน่!
ออกจากร้านแล้ว ไป๋เยาเยาไปพบคนขายส่งที่หาไว้ในฟอรัมชาวฮว๋ากั๋ว ชื่อหลี่ฮว๋า ไป๋เยาเยาจิบน้ำล่วงหน้าให้คอชุ่ม เตรียมต่อรองให้ได้ราคาต่ำสุด
ทุกสตางค์ได้มายาก ใช้เงินไม่รอบคอบก็เหมือนทรยศความลำบากที่เคยเจอมาตลอดปี
นึกถึงเงินมากมายในชาติก่อน ที่กลายเป็นแค่ตัวเลขหลังวันสิ้นโลก ก็เจ็บใจเหมือนเลือดหยด
รอบนี้เตรียมการล่วงหน้าได้ ยังไงก็ต้องไม่ให้เสียแม้แต่บาทเดียว
สุดท้ายก็ได้มาด้วยราคาต่ำกว่าราคาตลาดขายส่ง นั่นคือ ข้าวโคชิฮิคาริ 10,000 กระสอบ ข้าวอากิตะ 5,000 กระสอบ ข้าวนานาบุชิ 5,000 กระสอบ ข้าวยูเมะพีระกะ 5,000 กระสอบ
ตั้งใจว่ากลับฮว๋ากั๋วแล้วค่อยไปซื้อข้าวอู่ฉางทางตงเป่ยกับข้าวทางใต้เพิ่ม พวกพี่น้องกินเก่ง ถ้าไม่ตุนไว้เยอะ กลัวไม่พอ ถึงจะทำครัวไม่เป็น แต่ต่อให้แย่แค่ไหน ต่อหม้อหุงข้าวหุงข้าวเป็นก็พอ
ต่อมาเป็นแป้ง ฟังหลี่ฮว๋าบอกว่าแป้งในแคว้น R ทั่วไปมีสองแบบ คือแป้งอเนกประสงค์แบบเบา ใช้ทำขนมปังเค้ก อีกแบบคือแป้งอเนกประสงค์แบบหนัก ใช้ทำซาลาเปาเกี๊ยวเป็นหลัก
ไป๋เยาเยารู้สึกว่าแป้งของฮว๋ากั๋วน่าจะไว้ใจได้มากกว่า จึงเอาแค่ชนิดละ 3,000 ชั่ง
น้ำมันมะกอก น้ำมันเมล็ดองุ่น น้ำมันถั่วเหลือง น้ำมันข้าวโพด มากสุดก็ได้แค่ชนิดละ 5,000 แกลลอน เพราะเขาไม่มีของมากขนาดนั้น แค่นี้ก็ต้องไปรวบมาจากหลายตลาดขายส่ง
เอาเข้าจริง ไป๋เยาเยาก็ไม่เคยทำครัว ไม่รู้ว่าแค่นี้พอหรือเปล่า ตั้งใจกลับไปปรึกษาพี่胖 ละเอียดอีกที ถ้าไม่พอค่อยซื้อจากฮว๋ากั๋ว
แล้วก็เป็นของกินสำเร็จรูปอื่น ๆ เริ่มที่เกลือกับน้ำตาลก่อน
เกลือง่ายหน่อย กว้านซื้อของที่ตลาดขายส่งมาจนหมด ได้ทั้งหมด 22,000 กล่อง กล่องละ 70 ถุง
เกลือมีประโยชน์มาก ไม่ใช่แค่เครื่องปรุงรส ยังเติมเกลือแร่ ฆ่าเชื้อ และเป็นสารที่ร่างกายต้องเติมทุกวัน
น้ำตาลนี่สิ กักตุนลำบาก มันมีกฎหมายคุมพิเศษ คนทั่วไปซื้อจำนวนมากไม่ได้ ต่อให้ซื้อในซูเปอร์หรือตลาดขายส่งก็ต้องมีใบอนุญาต
หลี่ฮว๋าที่นี่ซื้อได้แค่ 1,000 กล่อง แต่ว่ากล่องละก็มี 100 ถุง
แล้วก็มีน้ำตาลกรวด น้ำตาลทรายแดง เอามาอีกอย่างละ 1,000 กล่อง
ให้เสี่ยวหมี่ไปซื้อน้ำตาลทรายขาวจากตลาดมืดอีก 8,000 ชั่ง
เสี่ยวหมี่มึนงง รู้สึกว่าพี่เยากำลังจะทำเรื่องใหญ่ แต่ก็ไม่ชวนตัวเองเล่นด้วย ยังไงหัวหน้าใหญ่ออกคำสั่งแล้ว ก็ทำตามแต่โดยดี
ซีอิ๊วญี่ปุ่นของแคว้น R ไม่เลวเลย ถูกปากไป๋เยาเยา สั่งไป 2,000 กล่อง
พวกน้ำส้มสายชู ซีอิ๊วขาว เหล้าทำอาหาร ซื้อมา 1,000 กล่อง
ไป๋เยาเยาไม่รู้ปริมาณใช้ต่อมื้อจริง ๆ เลยกะ ๆ เอาตามนี้ ตัวเองกับพี่น้องคงไม่มีเวลาทำครัวอยู่แล้ว วัตถุดิบพวกนี้ส่วนใหญ่จะเอาไปแลกทรัพยากรแก่นคริสตัลกับทางการ
ในวันสิ้นโลก ความแข็งแกร่งสำคัญสุด ไม่อยากเสียเวลาไปกับความสะดวกสบาย แต่ถ้ามีโอกาสใช้ชีวิตดีขึ้นได้ก็ดีกว่า ไม่มีใครชอบความทุกข์ยากหรอก
พวกเครื่องเทศจะกลับไปซื้อที่ฮว๋ากั๋ว ของพวกนี้ไม่ใช่ปัจจัยจำเป็นต่อชีวิตรอด และก็ไม่แย่งชิงโอกาสอยู่รอดของคนทั่วไป
ต่อไปเป็นอาหารสำเร็จรูปที่ไป๋เยาเยาต้องการมากที่สุด ของแคว้น R ประเภทนี้ไม่เลว จะตุนเพิ่มหน่อย
ไป๋เยาเยาดูประเภทอาหารที่มีในตลาด แล้วบอกว่า "เนื้อย่างเสียบไม้ซอสซอส 2,000 ที่ เนื้อวากิวม้วน 8,000 ถุง ข้าวปั้นหลากรสเอามาอย่างละ 3,000 กล่อง ปูอัดกับไก่ทอดร้านลอว์สันอย่างละ 3,000 ที่ เบอร์เกอร์ไก่กับแซนด์วิชร้านแฟมิลี่มาร์ทอย่างละ 3,000 อัน ขนมจี๊บข้าวเหนียว 2,000 กล่อง ก๋วยเตี๋ยวหลอดกุ้งสด 2,000 ถุง ซุปสาหร่ายไข่ 5,000 กล่อง ซุปกระดูกหมู 5,000 กล่อง
ข้าวกล้องอุ่นเอง 50,000 กล่อง หม้อไฟร้อนเอง 20,000 กล่อง ราเม็งกึ่งสำเร็จ ซุปลูกชิ้น 20,000 กล่อง ข้าวกล่องหลากรสก็เอาอย่างละ 10,000 กล่อง"
เพราะของพวกนี้จะเป็นสิ่งที่ตัวเองกับพี่น้องกินเป็นประจำ เลยเอาเยอะหน่อย ทุกคนกินเก่ง อย่างพี่胖 มื้อนึงกว่าจะอิ่มต้องข้าวกล้องอุ่นเองสามกล่อง
แถมช่วงแรกของวันสิ้นโลก ทุกคนยังใช้พลังพิเศษไม่คล่อง ของพวกนี้ช่วยชีวิตคนได้ ที่นี่ซื้อเพิ่ม กลับฮว๋ากั๋วแล้วนอกจากบะหมี่ตุ๋นเนื้อก็คงไม่ซื้ออีก
บะหมี่ตุ๋นเนื้อนี่เป็นความชอบส่วนตัวล้วน ๆ
"เอ่อ...ของที่คุณซื้อพวกนี้หมดอายุเร็วมากนะครับ คุณแน่ใจเหรอครับว่าจะตุนเยอะขนาดนี้" หลี่ฮว๋าถาม
"แน่ใจ จัดส่งได้เลย ถึงฉันจะเอาเยอะ แต่คุณภาพต้องการันตีด้วย ห้ามขาดน้ำหนักอย่างนึง วันหมดอายุต้องเป็นของใหม่ ถ้าไม่ใช่ เงินที่เหลือฉันไม่จ่าย" ไป๋เยาเยาตอบตรง ๆ
"คุณวางใจได้เลย คนชาติเดียวกันทั้งนั้น ฉันไม่โกงคุณหรอก ออเดอร์นี้ฉันก็ได้กำไรไม่น้อย เสร็จงานฉันก็จะกลับฮว๋ากั๋วแล้ว ทำงานห่างบ้านมานาน คิดถึงบ้านมาก" หลี่ฮว๋าพูดพลางชูนิ้วสาบาน
ไป๋เยาเยาพยักหน้า เห็นว่าเขาพูดจริง เลยบอกว่า "กลับฮว๋ากั๋วก็ดี แล้วพวกขนมกินเล่นนี่ มีที่ขายส่งรวม ๆ ไหม"
หลี่ฮว๋าตอบว่า "มีครับ ผมขับรถพาไป ไกลหน่อยนะครับ ตรงนี้คุณต้องจ่ายมัดจำก่อน พรุ่งนี้เช้าจะจัดส่งให้คุณ ถึงเวลาต้องจ่ายส่วนที่เหลือ"
"ไม่มีปัญหา"
……
ต่อมาไป๋เยาเยาก็ซื้อขนมกินเล่นอีกเพียบ เพราะถึงตอนนี้ไม่ซื้อ พอวันสิ้นโลกมาก็ไม่เห็นอีกแล้ว ประเทศหนึ่งกำลังจะล่มสลาย...
ข้าวโพดอบกรอบกลวง โดรายากิ เวเฟอร์นมถั่วเหลือง ลูกอมทอฟฟี่คาราเมล ปีกเป็ดไร้กระดูกชุนเจียง ชานมญี่ปุ่น พุดดิ้งนม ปูอัดชีสทันใจ ปลาทองชีส เยลลี่พีช มะพร้าวแผ่นอบ ลูกอมน้ำผลไม้เมจิ โยเกิร์ตชนิดต่าง ๆ สาเก สุราบ๊วย...
ไป๋เยาเยายิ่งซื้อยิ่งคึก สุขสุด ๆ! อารมณ์ดีแทบบ้า! ถ้าไม่อยากเก็บเงินไว้ซื้อระเบิดอีก อยากเดินซื้ออีกนานเลย แค่ค่าขนมก็ปาไปกว่าห้าล้านแล้ว พี่เยาเริ่มเจ็บใจนิด ๆ แต่ก็เกือบเห็นอะไรก็ซื้อหมด
พวกพ่อค้าแม่ค้ารู้ว่ามีคนมากว้านซื้อ ก็รีบมาเสนอขาย พี่เยาไม่ปฏิเสธใคร ขอแค่ราคาเหมาะสม เอาหมดเลย
ไป๋เยาเยาสงบสติอารมณ์แล้วออกจากตลาดขายส่งขนม
……