นางยกโทรศัพท์ขึ้นส่องดูใบหน้าตัวเอง ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ ดวงตารูปเมล็ดซิ่งโค้งหยี ก่อนจะชูโทรศัพท์ขึ้น “แชะ” ถ่ายเซลฟี่อีกภาพ
จากนั้นก็เห็นฮั่วจงหมิงกลับมาจากริมลำธาร ในมือยังหิ้วปลาสองตัวที่ร้อยเสียบไว้ด้วย
ดวงตาของอวี๋เสวียชิงเป็นประกาย นางก้าวไปข้างหน้าสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
“เจ้าจับปลาได้แล้วหรือ”
“อืม เมื่อวานข้าทำข้องดักปลาไว้ส่ง ๆ เมื่อครู่ไปดู ก็มีปลาติดอยู่แล้ว”
ปลาถูกจัดการจนสะอาดเรียบร้อยตั้งแต่ริมลำธารแล้ว ครานี้ฮั่วจงหมิงจึงเสียบปลาตัวหนึ่งย่าง ส่วนอีกตัวใส่ลงในเปลือกหอยที่เติมน้ำไว้ ก่อนจะยกวางพาดไว้เหนือกองไฟเล็กน้อย
เห็นอวี๋เสวียชิงขยับเข้ามาใกล้ เขารีบยื่นมือห้าม “เปลือกหอยอาจระเบิดได้ ถอยห่างหน่อย”
อวี๋เสวียชิงขานรับว่า “อ้อ” แล้วถอยหลังไปสองก้าวอย่างว่าง่าย
นางเหลือบมองซุปปลาในเปลือกหอยแวบหนึ่ง แต่สายตาส่วนใหญ่กลับจับจ้องอยู่ที่ปลาย่าง นางมองไม่กะพริบตา