หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ นางก็เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงลายดอกไม้แสนสวย แล้วส่องกระจกหวีผมเป็นมวยดอกไม้ฟูฟ่อง ปอยผมสองข้างแนบขมับตกลงมาอย่างน่ารัก ยิ่งขับให้ใบหน้ารูปไข่ดูอ่อนหวานน่ารักเป็นพิเศษ
สุดท้ายอวี๋เสวียชิงก็หยิบกระเป๋าใบเล็ก สวมรองเท้าส้นสูงส้นเรียวสีขาวงาช้างตรงโถงทางเข้า แล้วออกจากบ้านไปอย่างเบิกบาน
*
ห้องอาหารอยู่ที่ชั้นแปด
อวี๋เสวียชิงเข้าไปในลิฟต์ กดปุ่มเลือกชั้น แล้วก้มลงจัดสายกระเป๋าเล็กน้อย เมื่อลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัว นางถึงเพิ่งรู้ตัวว่าลิฟต์กำลังขึ้น
นางเงียบไปครู่หนึ่ง ทำได้เพียงมองตัวเลขบนหน้าจอไต่ขึ้นไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดลงที่ชั้นสิบแปด ซึ่งเป็นชั้นบนสุด
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก จากนั้นร่างสูงเพรียวร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามา
อวี๋เสวียชิงเงยหน้ามอง นางไม่ได้ความจำเสื่อมเสียหน่อย จึงจำได้ทันทีว่าชายตรงหน้าคือคนที่พบในลิฟต์เมื่อคืนนี้
นางชะงักไปเล็กน้อย แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงคนแปลกหน้า จึงคร้านจะใส่ใจ
สายตาของฮั่วจงหมิงหยุดอยู่บนใบหน้านางครู่หนึ่ง เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “บังเอิญจริง ๆ ได้พบกันอีกแล้ว”
อวี๋เสวียชิงจ้องหน้าจอลิฟต์ตรงหน้าโดยไม่เหลียวมอง ทำราวกับไม่ได้ยิน ไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย
ฮั่วจงหมิงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ถือสาความเย็นชาของนาง เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน “อย่างน้อยเราก็เคยนั่งลิฟต์ด้วยกันถึงสองครั้ง นับว่ามีวาสนาต่อกัน ข้าชื่อฮั่วจงหมิง ไม่ทราบว่าพอจะมีเกียรติได้รู้จักท่านหรือไม่”
อวี๋เสวียชิงเบือนหน้าไปทางอื่น คราวนี้นางยอมตอบแล้ว ทว่าจงใจพูดกระแทกเขา “ใครมีวาสนากับท่านกัน”