ดวงตะวันค่อยๆ ลอยขึ้นทางทิศบูรพา
นอกอำเภอชิงซาน ห่างออกไปสิบลี้
กองทัพที่ชูธงใหญ่สลักอักษร “หวัง” ทอดยาวไปตามถนนหลวง ทหารเกราะสี่พันนายที่เร่งเดินทางมาตลอดทั้งคืนต่างมีสีหน้าอ่อนล้า กำลังมุ่งหน้าไปยังอำเภอชิงซาน
หวังเหยียนเชาดึงบังเหียนม้าศึกให้หยุด ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พลางยกมือถูใบหน้าที่ถูกลมสารทฤดูพัดจนแข็งชา
“หน่วยสอดแนมที่ส่งไปข้างหน้า เหตุใดยังไม่กลับมาอีก?”
ปลัดที่ปรึกษาโจวซินซึ่งยืนอยู่ข้างกายจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนขยับเข้ามาใกล้แล้วกล่าวว่า “ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ กองโจรหมาเลือดพวกนั้นแม้จะเป็นเพียงฝูงกาไร้ระเบียบ แต่โชคดีที่อาวุธยุทโธปกรณ์ไม่เลว อย่างไรก็ต้องทำให้อำเภอชิงซานเสียหายบ้าง พวกเราเดินทางให้ช้าลงสักหน่อยก็พอดี ปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายสู้กันจนบาดเจ็บพร้อมนัก”
“ก็มีเหตุผลอยู่” หวังเหยียนเชาหัวเราะเย็นชา
ทั้งสองสบตากัน ขณะกำลังวางแผนอยู่ในใจ จู่ๆ ก็มีฝุ่นฟุ้งขึ้นบนถนนหลวงเบื้องหน้า
ม้ามารรัฐสองตัวควบตะบึงเข้ามาอย่างรวดเร็ว สอดแนมบนหลังม้าพลิกตัวลงมาอย่างทุลักทุเล แทบจะกลิ้งลงจากม้า
“ท่าน! ข่าวศึก!”
หวังเหยียนเชากระปรี้กระเปร่าขึ้นทันที “กองโจรหมาเลือดตีประตูเมืองแตกแล้วหรือ?”
สอดแนมหอบหายใจ สีหน้าซีดเผือด “กองโจรหมาเลือด...พินาศทั้งกองทัพแล้ว!”
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
หวังเหยียนเชาชะงักงัน คิดว่าตนเองฟังผิดไป
แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่เหตุใดจึงเร็วถึงเพียงนี้?
สอดแนมกลืนน้ำลาย “กองโจรหมาเลือดสามพันคนยังแตะเชิงเทินไม่ทันด้วยซ้ำ แนวป้องกันเมืองของอำเภอชิงซานแข็งแกร่งราวถังเหล็ก บนกำแพงมีหน้าไม้หนักที่ยิงได้ไกลหลายร้อยก้าว ทั้งยังมีเครื่องทุ่นหินกับน้ำมันไฟนับไม่ถ้วน...กองโจรหมาเลือดจบสิ้นแล้ว!”
โจวซินรีบถาม “แล้วอำเภอชิงซานสูญเสียมากน้อยเพียงใด?”
“ยังไม่ทราบแน่ชัด! แต่เมื่อมองไปบนกำแพงเมือง เห็นคนแน่นขนัด ชุดเกราะยังเงาวับ ดูแล้วคงไม่ได้สูญเสียมากนัก!” สอดแนมหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงยิ่งตึงเครียดขึ้น “ยิ่งไปกว่านั้น...”