หน้าอาคารเรือนของผู้คุมกำลังรักษาแคว้น มีผู้คนมารวมตัวกันแน่นขนัดแล้ว
ดำทะมึนไปทั่วบริเวณ
เหล่าราษฎรพากันล้อมเป็นวงกว้าง เว้นพื้นที่ตรงกลางไว้ให้ว่าง ที่กลางพื้นที่นั้นมีคนหลายคนสวมชุดบัณฑิตยืนอยู่ ด้านหน้าเป็นชายชราสองคนที่มีเคราขาวปนดำ ส่วนด้านหลังเยื้องไปด้านข้างเป็นบุรุษวัยกลางคนหลายคน
ทุกคนล้วนมีสีหน้าเคร่งขรึม หลังตรงแน่ว
ชายชราที่อยู่หน้าสุดคือท่านประธานสำนักแห่งสำนักจิงหลิงทางใต้ของเมือง โจวหวยเหริน ผู้คนเรียกขานว่าท่านอาจารย์โจว
ผู้ที่ติดตามอยู่เบื้องหลังเขาล้วนเป็นอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงจากสำนักศึกษาประจำอำเภอและสำนักเรียนเอกชนต่าง ๆ ในอำเภอจิงหลิง
“ท่านอาจารย์โจว พวกท่านกำลังทำอะไรกัน มีเรื่องอะไรพูดคุยกันดี ๆ ไม่ได้หรือ เหตุใดต้องมาขวางหน้าอาคารเรือนของผู้ว่าราชการด้วย?”
โจวซินมาถึงก่อนแล้ว บัดนี้กำลังเกลี้ยกล่อมท่านอาจารย์โจวและคณะ
“พวกท่านล้วนเป็นบัณฑิต น่าจะรู้ว่าการบุกรุกบ้านผู้ว่าราชการเป็นความผิดร้ายแรง!”
“ฮึ พวกเดียวกันทั้งนั้น!” ท่านอาจารย์โจวปรายตามองโจวซิน ยังคงไพล่มือไว้ด้านหลัง ยืนนิ่งไม่ไหวติง
“ท่าน...” โจวซินโกรธจนแทบคลุ้มคลั่ง อยากตบหน้าตาแก่หนังเหนียวผู้นี้สักฉาด แต่เมื่อเห็นฝูงชนรอบข้าง ก็ยังข่มกลั้นเอาไว้
ทว่าใบหน้าของเขาดำคล้ำลงโดยสิ้นเชิง สีหน้าเคร่งขรึม
“พวกท่าน...”
เขายังไม่ทันพูดต่อ ทันใดนั้นก็เกิดเสียงโกลาหลขึ้นในหมู่ฝูงชน
“มาแล้ว ท่านผู้ว่าราชการลู่ออกมาแล้ว!”
เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกจากฝูงชน โจวซินก็รีบหันไป
เห็นลู่อันเหนียนปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูใหญ่ของบ้านผู้ว่าราชการจริง ๆ โดยมีหวังผู่ติดตามอยู่ข้างกาย
“ท่านผู้ว่าราชการ ในที่สุดท่านก็มาแล้ว!”
โจวซินรีบเข้าไปหา แล้วเล่าสถานการณ์ตรงหน้าให้ฟังอย่างรวดเร็ว
“ท่านอาจารย์โจวผู้นี้เป็นคนจากตระกูลใหญ่สกุลด้วยหรือ?” ลู่อันเหนียนถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก