ราตรีค่อย ๆ ลึกลง
ณ อาคารเรือนของผู้คุมกำลังรักษาแคว้น ห้องหลัง
กระดานหมากกระดานหนึ่งดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว
โจวเต๋อเจิ้งถือหมากขาวไว้ในมือ มองมังกรใหญ่สีขาวที่ถูกหมากดำล้อมจนตกอยู่ในสภาพคับขันบนกระดาน คิ้วขมวดแน่น ไม่อาจวางหมากลงได้เสียที
“กระบวนหมากของท่านผู้ว่าราชการลู่พิสดารยากคาดเดา ทำให้จับต้นชนปลายไม่ถูก นับเป็นสิ่งที่ข้าพบเห็นเพียงครั้งเดียวในชีวิต!”
เขาเงยหน้าขึ้น มองลู่อันเหนียนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสงบนิ่ง
ลู่อันเหนียนยิ้มบาง ๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง
“ท่านโจวชมเกินไปแล้ว เป็นเพียงวิชาข้างถนนไม่มีหลักแหล่งเท่านั้น”
“แต่ในกระดานนี้ หากปลาไม่กินเบ็ด เจ้าจะทำอย่างไร?” โจวเต๋อเจิ้งถามอย่างมีนัย
ลู่อันเหนียนวางถ้วยชาลง มองสีราตรีอันมืดมิดนอกหน้าต่าง แล้วคลี่ยิ้มเช่นเดิม
“เช่นนั้นก็แปลว่าปลาฉลาดพอ หรือไม่ก็...เหยื่อยังหอมไม่พอ”
โจวเต๋อเจิ้งได้ยินดังนั้น ก็ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างเช่นกัน ในดวงตาขุ่นมัวปรากฏแววครุ่นคิด
ลู่อันเหนียนกล่าวต่อว่า “เมื่อวางเหยื่อลงไปแล้ว ที่เหลือก็ทำได้เพียงฝากไว้กับโชคชะตา!”
“โชคชะตา...” โจวเต๋อเจิ้งหยิบหมากขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านผู้ว่าราชการลู่ดูไม่เหมือนคนที่จะปล่อยให้โชคชะตากำหนดชีวิตเลยสักนิด!”
“หุงหม้อโจทยานเพื่อซื้อใจมวลชน ปลดจากตำแหน่งเพื่อตัดความหวัง แล้วปล่อยข่าวว่าคบคิดกับโจรป่าเพื่อสั่นคลอนขวัญกำลังพล! ใช้สามกระบวนท่านี้ หวังเหยียนเชาก็ไม่ต่างจากกระดูกแห้งในหลุมศพแล้ว ทางรอดเดียวที่เหลือก็คือฝากความหวังไว้กับคนที่อยู่เบื้องหลังเขา”
“ดังนั้น ตอนนี้จึงไม่ใช่ปัญหาว่าปลาจะกินเบ็ดหรือไม่ แต่เป็นเรื่องที่คนตกปลาจะตัดสินใจเด็ดขาดหรือยัง กล้าตัดสายเบ็ดของตนเพื่อปลาตัวนี้หรือไม่!”