เทือกเขาเสินมู่ ชื่อสมกับภูเขา
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน ป่าเขาไร้เสียงนกร้อง มีเพียงเสียงลมหวีดหวิว เผยให้เห็นความเงียบสงัดที่ยากจะบรรยาย
ลู่อันเหนียนนำกองทัพมาถึงเชิงเขาอย่างรวดเร็ว
“ท่าน ข้างหน้าคือที่นี่ขอรับ”
จ้าวเถี่ยหนิวนำแผนที่มาตรวจสอบ ภูมิประเทศและจุดสังเกตต่าง ๆ ตรงกันอย่างชัดเจน
ขณะนั้นเอง พุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลก็พลันไหววูบ
จากนั้น จ้าวซื่อลั่งกับเหล่าสหายหน่วยสอดแนมก็ทยอยออกมาจากที่ซ่อนคนละแห่ง
บนใบหน้าพวกเขายังมีรอยโคลนพรางตัวติดอยู่ เสื้อผ้าก็เปรอะเปื้อนดูมอมแมม ทว่าดวงตากลับเป็นประกาย พวกเขารีบมาหยุดตรงหน้าลู่อันเหนียน
“ท่าน ภารกิจสำเร็จลุล่วง!” จ้าวซื่อลั่งคุกเข่าข้างหนึ่ง ประสานมือรายงานว่า “คนทั้งหมดอยู่ข้างบน คาดว่ามีไม่น้อยกว่าห้าสิบคน ล้วนเป็นยอดฝีมือและระแวดระวังตัวกันอย่างยิ่ง พวกเรากลัวจะแหวกหญ้าให้งูตื่น จึงไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป”
“ทำได้ดี!” ลู่อันเหนียนพยักหน้าเบา ๆ ก่อนมองไปทางยอดเขา
เวลานี้ จ้าวเถี่ยหนิวควบม้าเข้ามา คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปม เขาเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ท่าน คราวนี้มอบให้ข้าจัดการเถิด! ขอคนให้ข้าห้าร้อยคน ข้าจะล้อมภูเขาลูกนี้ไว้ให้มิด ล้อมโจมตีจากทั้งสี่ด้าน รับรองว่าพวกมันมีปีกก็บินหนีไม่พ้น!”
“มีปีกก็บินหนีไม่พ้นหรือ?” ลู่อันเหนียนเหลือบมองเขา “แน่ใจว่าทำได้หรือ?”
“เอ่อ...” จ้าวเถี่ยหนิวมองเทือกเขาเบื้องหน้า ความมั่นใจก็เริ่มสั่นคลอน
แม้เทือกเขาเสินมู่จะมีอาณาบริเวณไม่กว้างนัก แต่อย่างไรก็เป็นภูเขาทั้งลูก
คนห้าร้อยคนกระจายกันเข้าไป ก็คงไม่อาจสร้างแนวล้อมที่แน่นหนาได้ ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายตรงข้ามล้วนเป็นยอดฝีมือ