ขบวนรถม้ารุดกลับอำเภอชิงซานตลอดทั้งคืน
นอกประตูเมืองทางใต้ คบเพลิงส่องสว่างทั่วฟ้าในยามราตรี ลู่อันเหนียนมารออยู่ก่อนแล้ว สายตาจับจ้องถุงป่านหนักอึ้งซึ่งกองอยู่บนรถแคร่หลายสิบคัน
เขายื่นมือไปแก้ปากถุงป่านใบหนึ่ง
ภายใต้แสงคบเพลิง ผลึกสีเหลืองสลับขาวส่งกลิ่นฉุนออกมา เขาหยิบขึ้นมาชั่งน้ำหนักดู ผิวหน้าขรุขระ เต็มไปด้วยรูพรุน ทั้งยังเบาอย่างยิ่ง
“ใต้เท้า สิ่งนี้มาจากหุบเขาพิษภัยขอรับ” หวังผู่ยืนอยู่ข้างกาย ชี้ไปยังถุงป่านบนรถ “ก้นหุบเขามีอยู่เต็มไปหมด แค่ทุบให้แตกก็ขนขึ้นรถได้แล้ว”
“เพียงแต่ที่นั่นอันตรายอย่างยิ่ง หากไม่มีผ้ากันพิษที่ใต้เท้ามอบให้ พวกเราคงต้องทิ้งชีวิตไว้ในนั้นกันหมด”
ลู่อันเหนียนพยักหน้าแล้วถามว่า “ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่หรือไม่”
“มีเพียงคนที่ชื่อเอ้อหมาจื่อ หลังเข้าไปในหุบเขาแล้วถอดผ้ากันพิษออกเอง จึงสูดพิษเข้าไปเล็กน้อย โชคดีที่พบได้ทันท่วงที ตอนนี้ไม่เป็นอะไรมากแล้วขอรับ”
สีหน้าหวังผู่ดูไม่สู้ดีนัก ก่อนหน้านี้ลู่อันเหนียนกำชับไว้เป็นพิเศษแล้ว แต่ก็ยังเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น นับว่าไม่ควรเลยจริง ๆ
“คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!”
ลู่อันเหนียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอาความ กลับหันไปมองรถแคร่อีกครั้ง เขาหยิบผลึกก้อนหนึ่งมาบี้เป็นผง แล้วใช้นิ้วคลึงเบา ๆ
แร่ดินปืนเหล่านี้มีเนื้อแร่ดีเยี่ยม ความบริสุทธิ์ก็เหนือความคาดหมาย ทำให้เขารู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาไม่น้อย
เขาหันไปมองจ้าวซื่อลั่งที่อยู่ด้านหลัง
“จ้าวซื่อลั่ง”
“ข้าน้อยอยู่ที่นี่!” จ้าวซื่อลั่งก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้เจ้านำทหารชั้นยอดห้าร้อยนายจากกองพิทักษ์เสบียง ไปประจำการห่างจากหุบเขาพิษภัยสามลี้” น้ำเสียงลู่อันเหนียนเคร่งขรึม
“ตั้งด่านตรวจตลอดเส้นทาง กำหนดพื้นที่โดยรอบห้าลี้เป็นเขตหวงห้าม หากไม่มีคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรจากข้า ห้ามผู้ใดเข้าใกล้แม้แต่ครึ่งก้าว! ผู้ใดกล้าบุกรุก ฆ่าไม่ละเว้น!”