ผ้าคลุมดำเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง ดวงตาไหววูบ
ชายที่ยืนอยู่ตรงประตูเป็นคนแปลกหน้า แม้จะสวมเกราะของกองทัพกาดำเช่นเดียวกัน แต่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน
“เจ้าเป็นใคร มาทำอะไร!” เขาคิดว่าชายผู้นั้นคงมาเยาะเย้ยเขาเช่นกัน
ช่วงนี้มีอดีตลูกน้องของเขาหลายคนแวะมา มองเขาราวกับตัวตลก ทั้งเยาะเย้ยถากถางสารพัด
ราวกับว่าการทำเช่นนี้จะมอบความพึงพอใจบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกให้แก่พวกเขา
แต่ชายผู้นั้นกลับไม่พูดอะไร เพียงโยนห่อกระดาษน้ำมันเล็ก ๆ ลงข้างเท้าเขา แล้วรีบหายลับไปในความมืด
รูม่านตาของผ้าคลุมดำหดวูบ เขาเอื้อมมือคว้าห่อกระดาษน้ำมันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขากวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ จึงสูดหายใจลึก ก่อนเปิดห่อด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย
ข้างในมีถุงหอมใบหนึ่งกับกระดาษแผ่นเล็ก
ทันทีที่เห็นถุงหอม รูม่านตาของผ้าคลุมดำก็สั่นไหวอีกครั้ง จากนั้นร่างทั้งร่างพลันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
จากนั้นเขารีบคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก บนนั้นมีเพียงสองประโยค แต่พออ่านประโยคแรกจบ เขาก็แข็งค้างไปทั้งร่าง
“ครอบครัวของท่านได้รับการพามายังอำเภอชิงซานและจัดที่พักไว้อย่างเรียบร้อยแล้ว หากอยากให้พวกเขามีชีวิต ก็จงทำงานให้ข้า เมื่อทำสำเร็จ ท่านจะมาใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบที่จังหวัดฝูโจวได้”
เมื่อมองตัวอักษรบนกระดาษ อารมณ์อันซับซ้อนสายหนึ่งก็พลุ่งขึ้นในใจของผ้าคลุมดำ
ความหวาดกลัว ความยินดีแทบคลุ้มคลั่ง และความแค้นที่ท่วมฟ้าปะปนกันอยู่ในนั้น
ลู่อันเหนียน!
เขาถึงกับตามหาครอบครัวของตนจนพบ!
ทั้งยังพาพวกเขาไปยังอำเภอชิงซานด้วย!