ครึ่งวันต่อมา อำเภอเหมียนหยางเริ่มเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
กองกำลังชิงซานส่งทหารราบหนึ่งพันนายเข้าควบคุมการป้องกันเมืองเหมียนหยางได้โดยไม่เสียเลือดเนื้อแม้แต่น้อย
ส่วนทหารม้าเกราะเหล็กที่เหลืออีกห้าร้อยนาย ภายใต้การนำของติงจวีเหริน ใช้เวลาเพียงสั้น ๆ เข้าตรวจค้นคลังเสบียงของกำนันผู้มีอันจะกินและตระกูลมั่งคั่งหลายตระกูลในเมือง กระทั่งจัดการกำนันบางคนที่ประพฤติชั่วร้ายและฉวยโอกาสกอบโกยทรัพย์สินในช่วงโกลาหลโดยตรง
ชั่วขณะนั้น ทั้งอำเภอเหมียนหยางสั่นสะเทือนไปทั่ว
ชาวบ้านนับไม่ถ้วนต่างเอ่ยปากชื่นชม ขณะเดียวกันก็ได้ตระหนักอย่างลึกซึ้งถึงมาตรการเด็ดขาดของลู่อันเหนียน
ความโกลาหลและการก่อจลาจลของชาวบ้านก่อนหน้านี้ถูกปราบลงโดยไม่ทันรู้ตัว ไม่มีคลื่นกระเพื่อมขึ้นมาอีกแม้แต่น้อย
อาทิตย์ลับเหลี่ยมเขาซีซาน เมืองที่ผ่านการกวาดล้างมาตลอดครึ่งวัน ในที่สุดก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง
ราตรีค่อย ๆ ล่วงลึก ณ ห้องหลังของบ้านผู้ว่าราชการอำเภอเหมียนหยาง
แสงเทียนไหวระริก ทอดเงาร่างคนสั่นไหวอยู่บนผนัง
แม้เหน็ดเหนื่อยมาหลายวัน ลู่อันเหนียนก็ไม่ได้รีบพักผ่อน หากเรียกติงจวีเหรินเข้าพบอีกครั้ง พร้อมนำแผนที่ภูมิประเทศและทะเบียนเหลืองของอำเภอเหมียนหยางออกมา
ขณะนี้เอกสารทั้งสองกำลังกางอยู่บนโต๊ะ เขาก้มหน้าตรวจดูอย่างละเอียด
เบื้องล่าง ติงจวีเหรินยืนนิ่งเงียบ
เห็นลู่อันเหนียนขมวดคิ้วเป็นครั้งคราว ทว่าสีหน้ากลับสุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ ใจของเขายังคงปั่นป่วนไม่หยุด
เดิมทีเขาคิดว่า การกระทำหลายอย่างที่ตนทำไปก่อนหน้านี้ แม้จะทำเพื่อชาวบ้านและเพื่อให้อำเภอเหมียนหยางกลับคืนสู่ความสงบโดยเร็ว แต่ความผิดฐานยุยงให้ก่อจลาจลนั้นไม่ว่าอย่างไรก็หนีไม่พ้น ทว่าลู่อันเหนียนเข้ามาในเมืองได้กว่าครึ่งวันแล้ว กลับยังไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้แม้แต่คำเดียว
เรื่องนี้ทำให้เขาอดกระวนกระวายขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
ลู่อันเหนียนจะเข้าใจและเห็นด้วยก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่การไม่เอ่ยถึงเลยสักคำมาตลอดนี่ช่างน่าหวาดหวั่นจริง ๆ!
ความไว้วางใจเช่นนี้ มากเกินไปหรือไม่
“ท่านติง”
ในเวลานั้น ลู่อันเหนียนพลันเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ลงบนตำแหน่งหนึ่งในแผนที่