กลิ่นคาวเลือดบนกำแพงเมืองถูกสายลมสารทพัดจางหายไปมากแล้ว
ถ้อยคำเอื่อยเฉื่อยของลู่อันเหนียนทำให้หัวใจของเหลียงเจิ้นพลันตึงเครียดขึ้นมา
“ท่านผู้ว่าราชการลู่...” เขาข่มความหนักอึ้งในใจ ก่อนส่ายหน้าอย่างขมขื่น “ดูท่าทุกอย่างจะปิดบังท่านมิได้เลย...”
ที่เขาลอบส่งสาส์นนกพิราบไปนั้น เดิมทีตั้งใจจะยื่นมือช่วยเหลืออำเภอชิงซานในยามคับขัน เมื่อกองทัพเมืองเจียงหลิงมาถึง ก็จะทั้งช่วยคลี่คลายการถูกปิดล้อมเมือง และทำให้เมืองเจียงหลิงมีอำนาจต่อรองอย่างเด็ดขาดในการเจรจาพันธมิตรที่จะตามมา
แต่บัดนี้ เมื่อมองใบหน้าไร้ระลอกคลื่นของลู่อันเหนียน
เขากลับรู้สึกว่าตนคิดทุกอย่างเรียบง่ายเกินไป
ผู้ว่าราชการอำเภอลู่ผู้นี้เห็นชัดว่าคำนวณทุกสิ่งไว้หมดแล้ว!
หวังผู่ซึ่งยืนอยู่เยื้องหลังลู่อันเหนียนเขย่าพัดผ้า แล้วยิ้มเอ่ยขึ้น
“ท่านเหลียง ในเมื่ออ๋องหนานผิงยกทัพแล้ว การแวะจัดการโจรพ่ายเหล่านี้เสียด้วยก็น่าจะไม่เปลืองแรงนัก”
เหลียงเจิ้นได้ยินแล้วอดถอนใจเบา ๆ มิได้
หากกำจัดโจรภูเขาเหล่านี้จนหมดสิ้น ก็เท่ากับฉีกหน้ากับหวังเหยียนเชาและฝ่ายหลู่โจวอย่างสิ้นเชิง ไม่มีทางประนีประนอมอีกต่อไป
แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ที่จริงก็ไม่มีทางเลือกเหลืออยู่
“เรื่องที่ท่านเหลียงทูลทัดทานเจ้าหนานอ๋อง ข้าจะจดจำบุญคุณนี้ไว้” เสียงของลู่อันเหนียนดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับแฝงแรงกดดันอยู่เล็กน้อย
“แต่ในเมื่อเมืองเจียงหลิงตัดสินใจจะเป็นพันธมิตรกับอำเภอชิงซานของข้า ทั้งยังต้องการเสบียงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าทุกเดือน อย่างไรก็ต้องแสดงความจริงใจให้เป็นรูปธรรมบ้าง!”
ลู่อันเหนียนยื่นมือออกไป ชี้ไปนอกเมือง
“ผู้ใดอยู่เบื้องหลังทหารพ่ายเหล่านั้น ท่านกับข้าต่างรู้ดี ถือเสียว่าเป็นของกำนัลแสดงไมตรีในการเป็นพันธมิตรที่เจ้าหนานอ๋องมอบให้ข้า คงมิใช่การบีบบังคับเกินไปกระมัง?”