ประตูห้องหลังปิดลง ตัดขาดเสียงอึกทึกทั้งปวงจากภายนอก
ภายในห้อง ลู่อันเหนียนกับโจวเต๋อเจิ้งนั่งประจันหน้ากัน
บรรยากาศที่ก่อนหน้านี้ตึงเครียดราวกับชักดาบออกจากฝักคลายลงเล็กน้อย ก่อนถูกแทนที่ด้วยการเผชิญหน้าอย่างเงียบงัน
ทว่าในยามนี้ ลู่อันเหนียนกลับไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย
โจวเต๋อเจิ้งผู้นี้รับมือยากกว่าหวังเหยียนเชามากนัก
“ท่านรองผู้คุมกำลังรักษาแคว้นลู่ ช่างมีฝีมือนัก”
โจวเต๋อเจิ้งยกถ้วยชาขึ้น ใช้ฝาถ้วยค่อย ๆ ปาดฟองออก แต่กลับไม่ดื่ม ดวงตาขุ่นมัวแต่ซ่อนประกายคมกริบจับจ้องลู่อันเหนียน น้ำเสียงแหบเล็กน้อย ยากจะฟังออกว่ากำลังยินดีหรือขุ่นเคือง
“ท่านโจวหมายความว่าอย่างไร ข้าน้อยไม่ค่อยเข้าใจ” ลู่อันเหนียนยิ้มโดยไม่แสดงอาการใด
“เพียงไม่กี่คำก็ทำลายกำแพงในใจของเจ้าคนโง่หวังเหยียนเชาได้ สติปัญญาเช่นนี้ ไหนเลยจะเหมือนผู้ว่าราชการอำเภอชายแดนเล็ก ๆ ก่อนหน้านี้ข้าประเมินเจ้าต่ำไปเสียแล้ว”
“ท่านโจวกล่าวชมเกินไปแล้ว” ลู่อันเหนียนลุกขึ้น หยิบกาทองแดงบนโต๊ะมาเติมน้ำร้อนให้โจวเต๋อเจิ้ง
“ข้าน้อยเพียงไม่อยากถูกผู้อื่นใช้เป็นเครื่องมือ และยิ่งไม่อยากให้หนทางรอดของราษฎรหลายหมื่นคนในอำเภอชิงซานต้องถูกทำลายด้วยเล่ห์กลทางการเมืองของใครบางคน หากก่อนหน้านี้ข้าน้อยเสียมารยาท ขอท่านโจวโปรดให้อภัย”
โจวเต๋อเจิ้งมองใบชาที่ลอยวนอยู่ในถ้วย เงียบไปครู่หนึ่ง
“เสบียงสามหมื่นถัง เจ้ารวบรวมได้หรือไม่?” เขาไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เริ่มเข้าสู่ประเด็นหลัก
“ได้”
ลู่อันเหนียนตอบเพียงคำเดียว ฉับไวเด็ดขาด
โจวเต๋อเจิ้งเลิกเปลือกตาขึ้น มองเขาอย่างลึกซึ้ง
“นานเท่าใด?”
“ขอเพียงท่านโจวยกจังหวัดฝูโจวให้ข้าน้อย ภายในหนึ่งเดือนข้าจะส่งมอบให้ครบถ้วนแน่นอน” ลู่อันเหนียนวางกาทองแดงลง กลับไปนั่งที่เดิม แล้วสบตาโจวเต๋อเจิ้งอย่างสงบนิ่ง “แต่ข้าน้อยมีข้อสงสัยอยู่ข้อหนึ่ง”
“ว่ามา”
“เสบียงทหารสามหมื่นถังนี้ ท่านโจวต้องการให้ส่งเข้าคลังหลวงไท่ชางของราชสำนักอย่างปลอดภัย หรือให้ส่งไปหลู่โจวกันแน่?”