"คนสามสิบเจ็ดคนนั้น ตอนนี้ยังอยู่หรือไม่?"
"ทั้งหมดอยู่ที่ศาลต้าหลี่" เหลียงเหมิงกล่าว "ฆาตกรสิบแปดเก้าในสิบอยู่ในนั้น เราก็ไม่กล้าปล่อยตัวใคร เกรงว่าปล่อยไปแล้วมันจะหนี ยิ่งคนมากเท่าไหร่ ต่อให้ส่งคนไปจับตาดู ก็ยังกลัวว่าจะมีหลุดรอด"
"คนมากขนาดนี้ก็ขังตลอดไม่ได้" เจี่ยนอวี่กล่าว "ข้าจะไปดูเอง ไป๋เยว่ เจ้า..."
เดิมทีคำพูดที่ว่าเจ้าอยู่บ้านให้เรียบร้อยกำลังจะหลุดออกจากปากเจี่ยนอวี่ แต่จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนคำพูดไป
เขาก้มลงเล็กน้อยมองไป๋เยว่ "เจ้าอยู่บ้านก็อึดอัดเปล่าๆ กระนั้น... ตามข้าไปด้วยกันไหม?"
ไป๋เยว่ตะลึงไปครู่หนึ่ง "ข้าไปทำอะไร?"
"เจ้าอยู่ต่อหน้าข้า ข้าถึงจะวางใจ" เจี่ยนอวี่เอ่ยพร้อมกับประคองไป๋เยว่ขึ้น "มารดาบอกให้เราอยู่ใกล้ชิดทำความรู้จักกัน ข้าเห็นว่ามีเหตุผลไม่น้อย"
นี่มันชะตากรรมอะไรกัน เมื่อก่อนทำงานล่วงเวลาทุกวันก็แล้วไป กลายเป็นคู่หมั้นตระกูลใหญ่แทน กลับต้องไปทำงานทันทีอีกหรือ?
แต่เหตุผลของเจี่ยนอวี่ช่างดูสมเหตุสมผลเสียเหลือเกิน ไป๋เยว่จะเกาะโต๊ะ เกาะเก้าอี้ เกาะต้นไม้ ก็ยังถูกเขาลากออกไปอย่างไร้ความปรานีในที่สุด
แม้คดียังไม่คลี่คลาย แต่เจี่ยนอวี่กลับมีอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก ลากไป๋เยว่ออกมาข้างนอก แล้วกระซิบสั่งเหลียงเหมิงอยู่สองสามประโยค
เหลียงเหมิงตะลึงไปครู่หนึ่ง เอ่ยขึ้น "คุณชาย เรื่องนี้... ไม่ดีกระมัง"
เจี่ยนอวี่กลอกตาแสนงามอย่างเอาเรื่อง "ใช้เจ้าไม่ขึ้นแล้วหรือ?"