คำพูดเช่นนี้ช่างทุรนทุรายายิ่งนัก ไป๋เยว่จึงนิ่งเงียบไม่เอ่ยสิ่งใด
หลินอี้กล่าวอีกว่า "ข้าก็ได้ยินท่านหญิงพูดเสมอว่า ท่านเป็นผู้มีบุญคุณของคุณชาย งามพร้อมทั้งภายในภายนอก เฉลียวฉลาดหลักแหลม ภายภาคหน้าจะต้องเป็นคู่คิดที่ดีของคุณชายเป็นแน่"
ไป๋เยว่สีหน้าเรียบเฉย "แล้วเช่นไร?"
"บัดนี้พวกเราประสบปัญหา หากไม่สืบให้กระจ่าง คืนนี้คุณชายคงนอนไม่หลับเป็นแน่" หลินอี้เอ่ยอ้อมค้อม "คุณหนูไป๋ เช่นนั้นรบกวนท่านช่วยเหลือด้วยเถิด"
พูดจบ หลินอี้ก็ขยิบตาให้เจี่ยนอวี่
ไม่ใช่ท่านปู่ที่เอาแต่กล่าวว่าฉลาดปราดเปรื่อง มีความรู้ความสามารถ เป็นผู้มีบุญคุณและคู่คิดที่ดีของเจี่ยนอวี่หรือ คงต้องดูสักหน่อยว่านางจะช่วยเจี่ยนอวี่ได้จริงหรือไม่
ไป๋เยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คู่หมั้นย่อมเป็นเพียงอุบัติเหตุ แต่บัดนี้นางพำนักอยู่ในจวนเจี่ยน ควรสร้างไมตรีกับเจี่ยนอวี่ไว้จะดีที่สุด มิฉะนั้นแม้ต่อหน้าเขาจะปฏิบัติต่อนางด้วยความสุภาพ แต่ลับหลังหากคิดกลั่นแกล้งนางก็เป็นเรื่องวุ่นวายได้เช่นกัน
เมื่อคิดดังนั้น ไป๋เยว่ก็เปลี่ยนคำพูดที่จะเอ่ยออกไปทันที
"หากข้าช่วยได้ ก็ยินดีช่วย" ไป๋เยว่ถาม "เป็นเรื่องใด?"
หลินอี้ยื่นสมุดเล่มหนึ่งให้ "เมื่อวานเวลายาม ช่างเขียนภาพชื่อดังในเมือง เซี่ยจี้เฟย์ เสียชีวิตในบ้าน กลางอกมีมีดสั้นปักอยู่ ตอนนั้นเป็นยามวิกาล ไม่มีใครเห็นผู้ใดเข้าออกบ้านเขา ก่อนตาย เขากอดพัดเหล่านี้ไว้ในอ้อมกอด"
ไป๋เยว่พิจารณาอย่างละเอียด เห็นว่าบนพัดที่มีบทกวีและคำประพันธ์นั้น ลงท้ายด้วยนามปากกาว่าเซี่ยจี้เฟย์ทั้งสิ้นจริง