ตั้งแต่ร้านใหม่เปิดกิจการ ฉันก็เอาก๋วยเตี๋ยวน้ำไปส่งให้ท่านนักพรตทุกวัน
ผ่านไปหนึ่งเดือน ฉันก็ยังส่งอยู่
ผ่านไปสองเดือน ฉันก็ยังส่งอยู่เหมือนเดิม
พอส่งก๋วยเตี๋ยวเสร็จ ถ้าบังเอิญเจอท่านนักพรตกำลังทายอักษรให้ใคร ฉันก็จะนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แปลกแฮะ กลับบ้านดึกแล้วพี่สาวกลับไม่ดุฉันเลย
จนกระทั่งเดือนที่สาม ฉันถึงเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล พี่สาวไม่ได้หาอะไรให้ฉันทำเลย
วันหนึ่งฉันถามว่า “พี่ ฉันต้องทำอะไรบ้าง”
พี่สาวมองพี่สะใภ้หลี่ แล้วเบ้ปากใส่ฉัน
คนคิดไอเดียให้ “ร้านหมี่ผัดต้นพระ” อย่างว่านซานหง ผู้วางแผนที่ไม่ได้มีชื่อเสียง (เพราะไม่อยากให้ใครรู้จัก) กลับต้องไปล้างจานเด็ดผักเนี่ยนะ?
“ร้านนี้ฉันก็มีส่วนช่วยเหมือนกันนะ ไม่งั้นเรามาแบ่งหุ้นกันดีไหม”
พี่สาวฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนทันที ก่อนจะตวาดเสียงเข้มว่า “แบ่งหุ้นเหรอ? ฉันกับพี่เขยแกเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว แถมก็ยังไม่ได้หย่ากันด้วย แกหมายความว่าเราควรแบ่งหุ้นให้แกใช่ไหม แล้วแกเคยลงทุนอะไรบ้างล่ะ?”
พี่เขยช่วยพูดแทนฉันว่า “ร้านเติบโตขึ้นมาได้ ซานหงก็ช่วยคิดช่วยวางแผนจนมีผลงาน ตอนนี้แบ่งหุ้นให้เขาบ้างก็สมควรแล้ว...”
พี่สาวกำลังดื่มชาอยู่ พอได้ยินก็ฟาดถ้วยลงบนโต๊ะ แล้วชี้หน้าฉันอย่างโมโห “ว่านซานหง แกอยากทำให้ฉันโมโหตายหรือไง? ยังไม่ทันเป็นชิ้นเป็นอัน แกก็คิดจะแยกบ้านแล้ว แกมีสิทธิ์อะไรมาแยกบ้านด้วย?”
ฉันอยากแก้ตัวว่า ตำนานต้นพระเป็นฝีมือฉันเอง ส่วนท่านนักพรตหงอี ฉันก็เป็นคนไปเชิญมา แต่สุดท้ายก็กลั้นใจไว้ ฉันรู้ว่าพี่สาวพูดแค่ประโยคเดียวก็ลบผลงานของฉันได้ แถมยังหาว่าฉันพูดเหลวไหลอีก
“พี่ ฉันก็อยากสร้างตัวเหมือนกัน ผู้ชายอกสามศอกจะเกาะพี่กินไปตลอดได้ยังไง? พี่ให้ฉันยืมเงินสักหน่อย ให้ฉันออกไปตั้งตัวเองดีกว่า”
พี่สาวได้ยินแล้วก็ร้องไห้ พอหยุดร้องก็พูดว่า “น้องเอ๊ย เมื่อก่อนเราลำบากจนแทบไม่มีข้าวกิน เราสนิทกันเหมือนเป็นคนคนเดียวกัน พอมีเงินขึ้นมานิดหน่อยแล้ว ความเป็นพี่น้องของเราจะหายไปแล้วหรือ?”
ร้องไห้เสร็จ พี่สาวก็โทรหาแม่กับพ่อ พ่อแม่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวโทรมาด่าฉันยกใหญ่ โดยเฉพาะพ่อ ชี้ความผิดของฉันสามข้อ
ข้อแรก ฉันไม่เห็นความสำคัญของพี่สาว ตอนแรกฉันหางานทำไม่ได้ พี่สาวก็รับฉันเข้ามาช่วยงาน
ข้อสอง ฉันอาศัยข้ออ้างว่าเอาก๋วยเตี๋ยวไปส่ง เลยไม่ยอมทำงาน นิสัยขี้เกียจโดยสันดาน
ข้อสาม งานใหญ่ก็ทำไม่ไหว งานเล็กก็ไม่อยากทำ ล้างจานยังง่ายกว่าผัดหมี่ตั้งเยอะ แล้วยังมาทำท่าหงุดหงิดอีก
สุดท้าย ฉันที่เป็นผู้บริหารระดับสูงของ “ร้านหมี่ผัดต้นพระ” ก็ต้องตกอับกลายเป็น “คนส่งของ” ประจำร้าน
วันหนึ่งฉันเสนอพี่สาวว่า ให้แขวนป้ายผ้าไว้หน้าร้าน เขียนว่า “กินหมี่ผัดต้นพระ ผูกวาสนากับพระพุทธองค์”
แต่พี่สาวที่เรียนจบแค่มัธยมต้นกลับไม่เข้าใจเลยว่าโฆษณามีความสำคัญแค่ไหน แถมยังดุฉันอีกว่า “เรื่องในร้าน แกไม่ต้องมายุ่ง ถ้าแกยุ่ง ฉันก็รำคาญ”
ฉันเลยเลิกกลับร้านไปเลย พอส่งหมี่เสร็จก็ไปนั่งแช่อยู่บ้านท่านนักพรต ฟังท่านทายอักษรให้คนอื่น พอคนเหล่านั้นกลับไป ฉันก็ถามว่าทำไมท่านถึงทายเรื่องราวมากมายของคนอื่นได้จากตัวอักษรแค่ตัวเดียว
ไม่คิดเลยว่าท่านนักพรตจะไม่รำคาญฉัน ไม่ถามด้วยว่าทำไมฉันถึงไม่ไปทำงาน แถมบางครั้งยังสอนฉันด้วย
ไม่ใช่แค่ท่านนักพรตเท่านั้นที่ไม่รำคาญฉัน แม้แต่ภรรยาของท่านเจอฉันก็ยังยิ้มให้บาง ๆ
ป้าเฉิน แม่บ้านของบ้านท่านนักพรต เวลารินชาให้แขกก็รินให้ฉันถ้วยหนึ่งด้วย
เทียบกับพี่สาวของฉัน ว่านสุ่ยซิ่วแล้ว ครอบครัวท่านนักพรตช่างอบอุ่นกับฉันเหลือเกิน
พริบตาเดียวก็ถึงปลายเดือนกรกฎาคม ฉันเอาหมี่ไปส่งอีกครั้ง ท่านนักพรตกินเสร็จพอดี มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ประสานมือคารวะ “สวัสดีครับอาจารย์”
ท่านนักพรตลุกขึ้นประสานหมัด “ลมอะไรหอบคุณเหอมาถึงนี่ เชิญนั่งเร็วครับ”
ผู้มาเยือนเดินอาด ๆ มาทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามท่านนักพรต
ท่านนักพรตบุ้ยปากมาทางฉัน ฉันก็รีบไปชงชา
คุณเหอถามว่า “อาจารย์หญิงอยู่ไหนครับ?”
ท่านนักพรตยิ้ม “เธอกับป้าเฉินไปจุดธูปด้วยกันน่ะ”
คุณเหอยิ้ม “ความจำผมนี่แย่จริง วันนี้เป็นวันเกิดเทพแม่น้ำเหอนี่นา”
ฉันยกชามาเสิร์ฟแล้วก็ยืนอยู่ ท่านนักพรตกดมือลงเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ฉันนั่ง
คุณเหอหันมามองฉันแวบหนึ่ง ทำเอาฉันกระอักกระอ่วน คิดว่าเขาคงมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับท่านนักพรต เลยลุกขึ้นเตรียมจะออกไป
ไม่คิดว่าท่านนักพรตจะพูดว่า “เขาชื่อเสี่ยวว่าน ไม่เป็นไรครับ มีอะไรก็พูดได้เลย”
คุณเหอค่อย ๆ เล่าเรื่องให้ฟัง
ที่แท้เขามีโครงการก่อสร้างที่กว่างซี กำลังประมูลอยู่ พอดีแม่ที่บ้านป่วยหนักใกล้สิ้นใจ เขาเลยรีบกลับมา เขาอยากให้ทายอักษร ดูว่าแม่จะยื้อชีวิตต่อไปได้อีกสิบวันไหม จะได้จัดการเรื่องที่กว่างซีให้เรียบร้อย
ท่านนักพรตยิ้มบาง ๆ “เขียนอักษรมาสักตัวสิครับ”
คุณเหอเขียนคำว่า “คิดถึง” ลงบนกระดาษ
ท่านนักพรตพูดว่า “ภายในครึ่งเดือนจะยังไม่เสียชีวิตครับ”
คุณเหอโน้มตัวมาข้างหน้าแล้วถามว่า “อาจารย์ดูออกได้ยังไงครับ?”
ฉันเองก็อยากรู้มากเหมือนกัน เลยยกก้นพ้นเก้าอี้ ยืดคอยาวสุด ๆ
ท่านนักพรตชี้ไปที่อักษรคำว่า “คิดถึง” แล้วค่อย ๆ อธิบาย “ตัวอักษรที่คุณเขียนนี่ ที่จริงไม่เป็นมงคลเลยครับ ขีดแรกเป็นคำว่า ‘ไม้’ ดูเหมือนโลงศพ พอตั้งโลงไว้เรียบร้อยแล้ว ความตายก็ย่อมเป็นเรื่องแน่นอน
แต่ส่วนประกอบตัวที่สองช่วยให้ความหมายพลิกกลับมาได้ คุณดูคำว่า ‘ตา’ สิครับ ขีดสุดท้ายไม่ได้ปิดช่องไว้ หมายความว่ายังไม่ ‘หลับตา’”
พูดถึงตรงนี้ ท่านนักพรตโบกมือ “รีบไปเถอะครับ รีบไปจัดการธุระที่กว่างซี”
คุณเหอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “อาจารย์รู้ได้ยังไงครับว่าจะยื้อไปได้ครึ่งเดือน?”
“ไว้ค่อยว่ากันทีหลังครับ” ท่านนักพรตโบกมืออีกครั้ง
ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันคิดว่าถ้าคราวหน้ามีโอกาสเจอคุณเหออีกก็คงดี จะได้พิสูจน์ว่าท่านนักพรตทายถูกหรือเปล่า
จากนั้นพอส่งหมี่เสร็จ ฉันก็เลยอ้อยอิ่งไม่ยอมกลับ
ทั้งวันฉันเฝ้าอยู่บ้านท่านนักพรตในฐานะนักเรียนผู้ฟัง
หนึ่งวัน สองวัน สามวัน ก็ยังไม่เห็นคุณเหอโผล่มา
ผ่านไปหนึ่งเดือน ในที่สุดฉันก็ได้เจอเขา
วันนั้นคุณเหอรีบเข้ามาในบ้าน ล้วงธนบัตรออกมาจากกระเป๋าหลายปึก โอ้โห อย่างน้อยก็น่าจะสองหมื่น เขาวางเงินลงบนโต๊ะ
“ครั้งก่อนอาจารย์ทายแม่นมากครับ โครงการมูลค่าห้าร้อยล้านได้มาอย่างราบรื่น ผมเพิ่งจัดงานศพให้แม่เสร็จ แม่ของคนใหญ่คนโตคนหนึ่งก็เสียแล้ว ผมต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ ขอบคุณอาจารย์มากครับ วันหลังค่อยคุยกัน”
ท่านนักพรตกลับไม่ปฏิเสธ ดูราวกับการรับเงินกองโตแบบนี้เป็นเรื่องปกติสำหรับท่าน ท่านหันไปเรียกคนในห้องด้านใน ภรรยาของท่านก็ออกมาแล้วหยิบเงินปึกนั้นไปทันที
ในใจฉันมีม้าหมื่นตัววิ่งพล่าน เงินกองนี้ต้องให้ช่างทำหมี่ถึงสี่คนแช่แป้งทำก๋วยเตี๋ยวตั้งกี่ชามถึงจะหาได้คืนเนี่ย
วินาทีนั้นเอง ฉันก็เกิดความคิดขึ้นมา—ในเมื่อพี่สาวไม่ชอบให้ฉันอยู่ที่ร้าน แถมยังหาว่าฉันทำงานไม่เป็น งั้นฉันไปกราบท่านนักพรตเป็นอาจารย์ แล้วเรียนทายอักษรไม่ดีกว่าหรือ?
หลายวันมานี้ ฉันเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับความคิดประหลาดนี้
วันหนึ่ง มีผู้ชายคนหนึ่งหิ้วบุหรี่มาสองแท่งเพื่อขอบคุณท่านนักพรต บอกว่าหากุญแจรถเจอแล้ว
หลังผู้ชายคนนั้นกลับไป ตอนที่ในห้องรับแขกไม่มีใครอยู่ ความคิดประหลาดที่เก็บกดไว้ก็ปะทุขึ้นทันที
ไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหน ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วทำท่าตามละครโทรทัศน์ คุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดว่า “ท่านนักพรต ผมอยากกราบท่านเป็นอาจารย์”
ท่านนักพรตพยุงฉันขึ้น แล้วถามอย่างเมตตาว่า “บนต้นไม้ที่บ้านเธอมีพระพุทธรูปงอกขึ้นมาองค์หนึ่งหรือ?”
หน้าฉันแดงก่ำ ไม่กล้ามองท่าน ฉันรู้ว่าท่านต้องรู้แน่ว่าเป็นฝีมือฉัน
“ทำไมถึงอยากมาเป็นศิษย์ล่ะ?”
ฉันเล่าออกมารวดเดียวว่าตัวเองเขียนเรียงความเก่ง แต่คณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษแย่ เลยสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด จากนั้นก็มาอูเซียงเพื่อช่วยพี่สาวทำงาน พี่สาวชอบบอกว่าฉันไม่มีแรง แล้วให้ไปล้างจานเด็ดผัก...
ท่านนักพรตถอนใจ “ชีวิตฉันเมื่อก่อนก็คล้าย ๆ เธอ ตอนหนุ่ม ๆ ฉันทำงานในร้านขายของชำให้คุณอารอง แต่เพราะไม่มีแรงทำงาน เขาก็ไล่ฉันออกจากร้าน”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?”
“ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันแวะไปขอน้ำดื่มที่อารามเต๋า แล้วได้พบอาจารย์ของฉัน เขาชื่อหงหยวน เห็นฉันน่าสงสารก็ถามถึงชาติกำเนิด แล้วรับฉันไว้ จากนั้นก็ถ่ายทอดวิชาดูลักษณะคนและทายอักษรให้”
พอได้ยินท่านนักพรตพูดแบบนั้น ฉันก็รู้ว่าท่านยอมรับฉันเป็นศิษย์แล้ว เลยรีบพูดว่า “อาจารย์ต้องรับผมนะครับ ผมไม่อยากผัดหมี่ ไม่อยากล้างจานแล้ว”
ท่านไม่พูดอะไร
“ถ้าอย่างนั้น ผมท่อง ‘ฎีกาออกศึก’ ‘บทเพลงแห่งความอาลัยยาวนาน’ กับ ‘ร้อยแก้ววังอาฝาง’ ให้ฟังก็ได้ครับ”
ท่านพูดอย่างครุ่นคิดว่า “ฉันกับเธอคงมีวาสนาต่อกัน”
วาสนางั้นเหรอ? ฉันแปลกใจอยู่บ้าง
“คืนหนึ่ง ฉันฝันถึงอาจารย์หงหยวน อาจารย์ถามว่า เธอยังชอบกินหมี่อยู่ไหม ฉันตอบว่าชอบ อาจารย์บอกว่า วันนี้จะมีชายหนุ่มคนหนึ่งมาหาเธอ ต่อไปเขาจะเอาหมี่มาส่งให้เธอ”
พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็เข้าใจทุกอย่างทันที—ที่แท้ท่านนักพรตถึงไปดูฮวงจุ้ยร้านของครอบครัวฉัน ถึงให้ฉันเอาหมี่ไปส่ง และแม้ฉันจะส่งอยู่เป็นเดือน ท่านก็ไม่ปฏิเสธ แถมตอนที่ฉันไปนั่งฟัง ท่านก็ไม่ถามว่าทำไมฉันถึงไม่ไปทำงาน
ฉันลุกจากที่นั่งแล้วคำนับลงกับพื้น ก้มศีรษะโขกพื้นเสียงดังหนึ่งครั้ง
“อาจารย์ผู้ประเสริฐ โปรดรับการคำนับด้วยความจริงใจจากศิษย์ผู้น้อยด้วยครับ”
ท่านนักพรตพยุงฉันขึ้น “กลับไปถามคนที่บ้านก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
พี่สาวได้ยินว่าท่านนักพรตยอมรับฉันเป็นศิษย์ก็ดีใจ ตบมือดังแปะ “งานใช้แรงแกทำไม่ไหว เรียนวิชานี้ก็ดี ต่อไปฉันจะได้ไม่ต้องคอยเป็นห่วง”
พี่สาวยังพอรู้ธรรมเนียมอยู่บ้าง ตอนบ่ายจึงพาฉันไปบ้านท่านนักพรต บอกว่าจะจัดงานเลี้ยงรับศิษย์
ท่านนักพรตส่ายหน้าแล้วพูดกับพี่สาวว่า
“คนทำอาชีพอย่างฉันมีกฎข้อหนึ่ง คือไม่รับคนท้องถิ่นเป็นศิษย์ พวกเธอเป็นคนต่างถิ่น ฉันถึงยอมลองดู ถ้าเขาไม่เหมาะกับทางนี้ อีกหนึ่งปีค่อยกลับไปทำงานที่ร้านหมี่
ถ้าเขามีพรสวรรค์ดี ก็เรียนกับฉันสักสองสามปี เรียกฉันว่าอาจารย์ไปก่อน ถ้าฉันเห็นว่าใช้ได้แล้วค่อยเรียกอาจารย์ผู้ถ่ายทอดวิชา”
พี่สาวพูดว่า “ต้องจัดพิธีอะไรบ้าง เตรียมของอะไรบ้าง รบกวนอาจารย์ช่วยชี้แนะด้วยค่ะ”
“สำนักของฉันไม่มีพิธีรับศิษย์ มีแต่พิธีสำเร็จวิชา ตอนนี้ยกเว้นไปก่อนก็แล้วกัน”
พี่สาวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พูดไม่ออกไปพักใหญ่ ฉันรู้ว่าท่านนักพรตพูดคำไหนคำนั้น เลยพูดว่า “งั้นผมจะทำตามคำสั่งอาจารย์ ขอคำนับอาจารย์อีกครั้งนะครับ”
ปีที่สามนับตั้งแต่ฉันมาอูเซียง ด้วยเหตุบังเอิญหลายอย่าง ในที่สุดฉันก็ไม่ต้องทำงานใช้แรงอีกแล้ว ฉันได้เป็นศิษย์ของท่านนักพรตหงอี เรียนวิชาทายอักษร ฮวงจุ้ย และพยากรณ์
ปีนั้นฉันอายุ 21 ปี