ทันทีที่แสงทองของจางหลิงอวี่ระเบิดออกมา ดวงตาของเหล่าศิษย์สำนักเทียนซือที่อยู่ข้างสนามก็สว่างวาบขึ้นทันที
“มาแล้ว ๆ! เวทมนตร์แสงทองของอาจารย์เล็กหลิงอวี่!”
“พลังปราณแท้แข็งแกร่งมาก! อาจารย์เล็กเอาจริงตั้งแต่เริ่มเลย!”
“ความหนาแน่นของแสงทองขนาดนี้ ต่อให้ฝึกอีกสิบปี ผมก็ยังตามไม่ทัน!”
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของทุกคน จางหลิงอวี่กระทืบเท้าลงอย่างหนักหน่วง พื้นดินยุบเป็นหลุมตื้น ๆ ในทันที
ร่างของเขาห่อหุ้มด้วยแสงทองเจิดจ้า กลายเป็นดาวตกสีทอง พุ่งมาถึงตรงหน้าหลินม่อในพริบตา
หมัดนั้นพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอก พร้อมเสียงแหวกอากาศรุนแรง กระทั่งอากาศยังสั่นสะเทือนแผ่วเบา
ลู่หลิงหลงก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวครึ่งก้าว มือทั้งสองกำแน่นด้วยความตึงเครียด ก่อนจะตะโกนออกมา “หลินม่อ ระวัง!”
ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีที่หนักหน่วงรุนแรงเช่นนี้ หลินม่อกลับไม่แม้แต่จะชักมือซ้ายที่ล้วงกระเป๋ากางเกงออกมา
จนกระทั่งหมัดแสงทองใกล้จะสัมผัสเสื้อผ้า เขาถึงขยับหลบไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจครึ่งก้าว
เพียงครึ่งก้าวนั้น กลับแม่นยำถึงขีดสุด
หมัดของจางหลิงอวี่ที่ห่อหุ้มด้วยแสงทองอันบ้าคลั่งเฉียดชายเสื้อของหลินม่อผ่านไป แม้แต่รอยยับบนเสื้อก็ไม่ทำให้เสียทรง
การโจมตีพลาดเป้า จางหลิงอวี่หรี่ตาลง บิดเอวเปลี่ยนหมัดเป็นฝ่ามือ ฟาดเฉียงเข้าใส่หลินม่อ
หลินม่อขยับปลายเท้า ร่างกายราวกับรู้ล่วงหน้าถึงวิถีการโจมตี ก่อนจะเอนตัวหลบอย่างผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ
ภายในเวลาเพียงสิบวินาที
จางหลิงอวี่ออกกระบวนท่าต่อเนื่องกันกว่ายี่สิบกระบวนท่า
ทั้งหมัด ศอก เข่า และฝ่ามือ แต่ละกระบวนท่าเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ทุกกระบวนท่าล้วนแฝงพละกำลังดุดันของเวทมนตร์แสงทองแห่งสำนักเทียนซือ ปิดทางถอยหนีทั้งบนล่างซ้ายขวาจนหมด
แต่หลินม่อกลับวางท่าราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน เคลื่อนไหวอยู่ในระยะเพียงไม่กี่ก้าวตลอดเวลา
ทุกครั้งที่การโจมตีของจางหลิงอวี่ดูเหมือนจะฟาดโดน กลับพลาดไปในระยะเฉียดฉิวทุกครั้ง ห่างกันแค่หนึ่งชุ่นบ้าง ครึ่งชุ่นบ้าง
กระทั่งห่างกันเพียงเส้นผมเส้นเดียว
เสียงโห่ร้องข้างสนามค่อย ๆ เบาลง