หลินม่อเบิกตาโตขึ้นมาทันที
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว พลังปราณอันร้อนแรงมหาศาลก็ระเบิดขึ้นกลางตันเถียนอย่างกึกก้อง
ความรู้สึกนั้นราวกับมีดวงตะวันผุดขึ้นมาในร่างอย่างไร้สาเหตุ
พลังลมปราณเก้าอาทิตย์ฟ้าไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณวิเศษแปดสายอย่างบ้าคลั่ง ทุกแห่งที่ไหลผ่านก็อบอวลไปด้วยไออุ่น
เดิมทีพลังภายในบริสุทธิ์หนึ่งร้อยเก้าปีของหลินม่อเปรียบเสมือนทะเลสาบนิ่งสงบ กว้างใหญ่และหนักแน่น ทว่ากลับไม่มีเคล็ดวิชาหลักที่แท้จริงสำหรับการเดินพลัง
แต่ตอนนี้ เมื่อเคล็ดเก้าอาทิตย์ฟ้าเข้าสู่ร่าง ก็เหมือนติดตั้งระบบหมุนเวียนที่สมบูรณ์แบบให้ทะเลสาบแห่งนี้
พลังภายในเริ่มไหลเวียน เติมกลับ และกลั่นให้บริสุทธิ์ได้ด้วยตัวเอง
ทุกครั้งที่ไหลเวียนครบหนึ่งรอบ หลินม่อจะรู้สึกได้ว่าเส้นลมปราณอุ่นขึ้นอีกนิด ลมหายใจก็หนักแน่นขึ้นอีกหน่อย
พลังภายในที่เดิมมีเพียงปริมาณมหาศาล บัดนี้ยังเพิ่มคุณสมบัติไม่ขาดสาย แข็งแกร่งและเป็นหยางล้วนขึ้นมาอีก
ถ้าจะบอกว่าแต่ก่อนเขาทุบตีคนด้วยวิธี “เปิดเขื่อนปล่อยน้ำ” ปริมาณมากก็จริง แต่สิ้นเปลืองไม่น้อย
ตอนนี้ในร่างของเขาก็เหมือนมีดวงอาทิตย์เพิ่มขึ้นมาอีกดวง
ไม่เพียงโจมตีได้ ยังมีพลังให้ใช้อย่างต่อเนื่องอีกด้วย
ไม่เพียงมีพลังให้ใช้อย่างต่อเนื่อง ยังรักษาบาดแผล ต้านพิษ และสยบสิ่งชั่วร้ายฝ่ายหยินได้อีก
หลินม่อหลับตาสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
วิชาเทพนี้ช่างเติมเต็มสิ่งที่เขาขาดได้ตรงใจเสียจริง
เมื่อยืนยันแล้วว่าพลังลมปราณเก้าอาทิตย์ฟ้าอ่อนโยนและควบคุมได้ หลินม่อจึงลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะ เขาหยิบมีดปอกผลไม้ข้างจานผลไม้ขึ้นมา แล้วกรีดหลังนิ้วมือซ้ายเบา ๆ เป็นแผลตื้น ๆ
แผลไม่ลึกนัก พอดีสำหรับทดสอบความเร็วในการฟื้นฟู และไม่ถึงกับส่งผลต่อการไปทำงานวันพรุ่งนี้
ทันทีที่เลือดซึมออกมาเป็นหยดแดง หลินม่อก็ขยับความคิด พลังปราณแท้สุดแสงอาทิตย์ไหลไปตามเส้นลมปราณจนถึงปลายนิ้ว
บริเวณแผลเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย
ไม่กี่อึดใจ เลือดก็หยุดไหล เนื้อหนังสมานเข้าหากัน สะเก็ดแผลหลุดออก สุดท้ายแม้แต่รอยขาวก็ไม่เหลือไว้สักรอย
“สุดยอด!”
หลินม่อสูดลมหายใจเย็นเฮือกหนึ่ง รอยยิ้มแทบหุบไม่ลง