ตอนที่ 31 ลู่หลิงหลงเดือดปุด ๆ! ทวด พวกท่านมาทำอะไรกันกลางดึก?
ในห้องพักแขก เสียงพัดลมในเคสคอมพิวเตอร์หมุนหึ่ง ๆ ดังชัดเจน
หลินม่อจ้องภาพอวตารเสียงสามรูปที่สว่างจ้าจนแสบตาตรงมุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ พลางฟังเสียงสามสาวสูดปากดังมาจากหูฟัง ขวดน้ำแร่ที่เพิ่งหยิบขึ้นมาในมือแทบถูกบีบจนแตก
ส่วนลู่หลินที่นั่งอยู่บนเตียงกว้างสองเมตร ตอนนี้กลายเป็นหินไปแล้ว
เขาเป็นหนุ่มหล่อสายรักนวลสงวนตัวแบบฉบับ ปกติแค่คุยกับผู้หญิงเพิ่มสักสองประโยคยังรู้สึกไม่เป็นตัวเอง
ตอนนี้เขายังกำคอเสื้อนอนที่เปิดอ้าไว้ กระดุมเพิ่งปลดไปครึ่งหนึ่ง แล้วก็ถูกลูกพี่ลูกน้องของตัวเองกับผู้หญิงอีกสองคนจับได้คาหนังคาเขา กลางดึกในห้องของผู้ชายอีกคน “ขึ้นเตียงถอดเสื้อผ้า”
ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของลู่หลินตอนนี้แดงสลับขาว นิ้วยาวเรียวแข็งค้างอยู่กลางอากาศ จะติดกระดุมก็ไม่ใช่ จะถอดเสื้อก็ไม่ใช่
“หลินม่อ... นี่...” เสียงลู่หลินเริ่มแห้งผาก “พวกเธอ... กำลังฟังอยู่เหรอ?”
หลินม่อสูดหายใจลึกแล้วพยักหน้าอย่างเด็ดขาด “พูดให้ถูกคือ น่าจะเริ่มฟังตั้งแต่นายเคาะประตูแล้ว”
มุมปากลู่หลินกระตุก สีหน้าแข็งทื่อจนชา “นายไม่ต้องซ้ำเติมก็ได้”
หลินม่อหยิบหูฟังมาใกล้ปากอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังชี้แจงรายงานประจำไตรมาส “คุณหนูลู่ คุณหนูไป๋ คุณหนูจื่อ ผมขอประกาศอย่างเป็นทางการว่า บอดี้การ์ดคนนี้รสนิยมปกติ ตอนนี้แค่กำลังตรวจเช็กบริการหลังการขายให้คุณชายลู่ หลังจากเขาชิงขั้นกลับกำเนิดสามชั้นสำเร็จ เป็นการรักษาอาการบาดเจ็บอย่างจริงจัง โปรดอย่าตีความเกินเลย ทุกคำที่ผมพูดล้วนรอบคอบ ส่วนที่ความคิดไม่ปกติน่ะเป็นพวกคุณเอง”
ช่องเสียงเงียบไปหนึ่งวินาที
จากนั้นเสียงของไป๋ซื่อเสวี่ยที่พยายามข่มความตื่นเต้นแต่ก็ยังฟังดูตื่นเต้นอยู่ดีดังขึ้นมา “อืม ๆ ๆ พวกเราเข้าใจ! เข้าใจหมดเลย! รักษาอาการบาดเจ็บนี่นา! ตรวจเช็กบริการหลังการขาย! หลินม่อ มือเบา ๆ หน่อยนะ ค่อย ๆ ทำ อย่าทำคุณชายลู่เจ็บล่ะ!”
เสียงขยับแว่นเบา ๆ ของจื่อจิ่นฮวาดังตามมา น้ำเสียงยังเจือแววอภิปรายเชิงวิชาการอยู่ด้วย