คฤหาสน์ตระกูลลู่
เดินผ่านลานหลักที่ปูด้วยอิฐสีเทาและกระเบื้องสีดำ ด้านหลังเป็นลานกว้างสำหรับฝึกวรยุทธ
บอดี้การ์ดชุดดำห้าคนยืนเรียงแถว แต่ละคนหุ่นกำยำ ตามองตรงไม่วอกแวก
ฝั่งตรงข้าม สาวน้อยผมสีชมพูผูกแกละคู่หุ่นอึ๋มกอดอก ใบหน้าบูดบึ้ง เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“พ่อครับ ไม่เห็นต้องหาบอดี้การ์ดให้ผมเลย”
ลู่หลิงหลงเอียงคอพูดกับชายวัยกลางคนข้างๆ
ลู่ชิงเอามือไขว้หลัง สีหน้าเคร่งขรึม “เรื่องนี้ไม่มีต่อรอง ช่วงนี้ข้างนอกไม่สงบ วงการผู้พิเศษก็ปนกันมั่ว ลูกเป็นผู้หญิงออกไปไหนต้องมีคนตาม”
“ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ แล้วก็ไม่ใช่คนอ่อนหัด ใครมันจะบังอาจ”
ลู่หลิงหลงดึงแขนเสื้อลู่ชิงเขย่า
ลู่ชิงพูดเรียบๆ “ก็เพราะลูกรู้สึกว่าไม่มีใครบังอาจนี่แหละ ถึงต้องมีคนตามยิ่งกว่า อย่ามาอ้อน”
ลู่หลิงหลงกะพริบตาปริบๆ รู้ว่าคราวนี้คงพูดให้พ่อใจอ่อนไม่อยู่
เธอกลอกตามองบอดี้การ์ดชุดดำทั้งห้า แล้วก็ยิ้มออกมา
“ตกลง จะหาบอดี้การ์ดก็ได้ แต่ห้าคนนี่มันเกินไปไหม”
“ผมออกไปเดินเล่น เบื้องหลังตามด้วยห้าหมีใหญ่ ใครเห็นเข้าก็คงคิดว่าผมพาไปรีดค่าคุ้มครอง ดับอนาถขั้นสุดเลย”
“อีกอย่าง ไม่เข้าสไตล์ความสมถะของตระกูลเราด้วย ใช่ไหมครับ”
ลู่ชิงขมวดคิ้วคิด
ถึงตระกูลลู่จะเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ แต่ท่านผู้เฒ่าลู่จิ่นก็ไม่ชอบอวดโอ้อะไรใหญ่โต
“ก็ได้” ลู่ชิงพยักหน้า “งั้นลูกเลือกมาสักคน”
ลู่หลิงหลงตาเป็นประกาย ยิ้มมุมปาก
เธอหันไปยื่นนิ้วชี้หนึ่งนิ้ว พูดยิ้มๆ “ในเมื่อเป็นคนปกป้องผม อย่างน้อยต้องสู้ผมได้หรือเปล่า”
“ใครสู้ผมได้ ก็อยู่ต่อ”
“ถ้าสู้ผมไม่ได้ เวลาเกิดเรื่องใครจะปกป้องใครกันแน่”
ลู่ชิงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอจงใจกลั่นแกล้ง
เด็กนี่มันเลือกบอดี้การ์ดที่ไหนกัน ตั้งใจจะไล่ให้กลับไปหมดมากกว่า
แต่ภูมิหลังของคนพวกนี้ตระกูลลู่สืบมาก่อนแล้ว อีกอย่างเขาก็อยู่คุมเชิงด้วย ไม่ต้องกลัวเกิดเรื่อง
เขามองผู้สมัคร “พวกคุณว่ายังไง”
ชายฉกรรจ์ที่ยืนคนแรกก้าวไปข้างหน้า พูดเสียงทุ้ม “นายท่านลู่ พวกเรามาที่นี่แล้วก็ยินดีรับการทดสอบ”
“ดี”
ลู่หลิงหลงขยับข้อมือเบาๆ กระดูกดังกรอบๆ
เธอยิ้มกวักนิ้วเรียก “พี่ใหญ่สบายใจได้ ผมจะเบามือให้”
ชายฉกรรจ์หน้าตากระตุก
ทำไมฟังดูแปลกๆ ชะมัด
ลู่ชิงถอยไปด้านข้าง “พอประลอง”
“รู้แล้ว!”
พูดจบ ลู่หลิงหลงก็กดเท้าลงพื้น คนทั้งคนพุ่งออกไปเหมือนนกนางแอ่นปราดเปรียว
……
แถวที่สี่
บอดี้การ์ดหนุ่มคนหนึ่งพลันมีท่าทางเหม่อลอย
หลินม่อมองฉากตรงหน้า รูม่านตาหด สมองเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ
ผมเป็นใคร?
ผมอยู่ที่ไหน?
นี่มันในจีนหรือเปล่า?
วินาทีต่อมา ความทรงจำมากมายก็ถาโถมเข้าใส่สมอง
ชาติก่อนนั้น ตื่นรู้ขึ้นอย่างสมบูรณ์
เขาจำได้แล้ว
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัยก็เจอเศรษฐกิจซบเซา หางานยาก
เขาเห็นประกาศรับสมัครบอดี้การ์ดของตระกูลลู่ในเว็บไซต์เมือง ด้วยค่าตอบแทนสูง ให้ที่พักพร้อมอาหาร มีประกันสังคม เงินเดือนเดือนละสามหมื่น
เงินเดือนสามหมื่น
สี่คำนี้ ตอนนั้นสำหรับเขาเหมือนเรืองแสงสีทอง
เขาก็เลยมา
แต่ตระกูลลู่นี้ ไม่ใช่มหาเศรษฐีธรรมดา
นี่คือตระกูลผู้ฝึกปรือพลังลมปราณชื่อดังที่สืบทอดมาพันปี หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ในวงการผู้พิเศษ
โลกนี้มีสำนักเทียนซือ มีสำนักอู่ตัง มีบริษัทไหนโตทง มีคนแปลกประหลาดที่มีพลังเหนือธรรมชาติ
พวกเขาถูกเรียกรวมว่า——ผู้พิเศษ
ส่วนตัวหลินม่อเอง ก็นับว่าเป็นผู้พิเศษ
แค่ว่าที่ทางมาแอบกระอักเลือดนิดหน่อย
ตอนเด็กเขาไปสวนสาธารณะ เจอตาแก่ฝีกมวยไท่เก๊ก ก็เลยทำท่าทางตามไปมั่วๆ ดันได้พลังลมปราณมาอย่างประหลาด
ต่อมาก็ไปซื้อหนังสือปาฏิหาริย์ลมปราณแข็งจากแผงหนังสือเก่า ฝีกตามไม่กี่ปี
ไม่มีสำนัก ไม่มีอาจารย์ ไม่มีเส้นสาย
นับว่าเก่งในหมู่คนธรรมดา แต่ถ้าถูกโยนลงวงการผู้พิเศษแท้ๆ ก็เป็นแค่พวกกระจอกที่เพิ่งออกจากเมืองมือใหม่
หลินม่อเหงื่อซึมที่หน้าผาก
คนอื่นทะลุมิติ อย่างเก่งก็เกรียงไกรฟ้าดิน หรือไม่ก็เกิดใหม่เป็นยอดฝีมือ
มาถึงเขา พอตื่นรู้ชาติก่อน ต้องมาสมัครเป็นบอดี้การ์ดเพื่อหาเลี้ยงชีพ
สมจริงสุดๆ
ส่วนจะใช้วิชาผู้พิเศษหาทางลัดหาเงิน?
อย่าแม้แต่คิด
ในแผ่นดินนี้มีองค์กรทางการชื่อว่า บริษัทไหนโตทง
ภายนอกคือบริษัทขนส่ง เบื้องหลังคอยจัดการผู้พิเศษ
ใครบังอาจใช้พลังแหวกกฎ สร้างความปั่นป่วนในสังคม พนักงานของไหนโตทงจะเคาะประตูบ้านทันที
เบาๆ ก็เชิญไปดื่มชา หนักหน่อยก็ส่งไปบำบัด
หลินม่อกลืนน้ำลาย แอบควักโทรศัพท์จอแตก เช็คยอดในวีแชท
102.5 หยวน
สุดยอด
จนได้ที่มาก
ที่แย่กว่านั้น เจ้าของห้องใจโฉดที่หมู่บ้านในเมืองเพิ่งยื่นคำขาด
ในห้าวันถ้ายังจ่ายค่าห้องไม่ได้ จะไล่ให้เก็บข้าวของไปนอนใต้สะพาน
หลินม่อสูดลมหายใจ
งานนี้ มีที่พักพร้อมอาหาร เงินเดือนสามหมื่น ต้องเอาให้ได้!
แต่พอเขาเงยหน้ามองไปกลางลาน มุมปากก็กระตุกทันที
ฟิ้ว——
ลมแรงปะทะหน้า
ถึงจะห่างกันหลายเมตร ก็ยังรู้สึกเจ็บที่แก้ม
ลู่หลิงหลงเร็วมาก ออกท่าไว แต่ละท่าหนักหน่วง
แขนผอมบางขาวเนียนนั่น ปล่อยแรงออกมาน่ากลัวมาก
ชายฉกรรจ์สองร้อยกว่าปอนด์ตรงหน้าเธอเหมือนกระสอบทรายเบ้อเริ่ม ปะทะกันไม่กี่ครั้ง ก็ถูกเธอใช้ฝ่ามือกดที่หน้าอก
ต่อจากนั้น ก็ตวัดเตะเข้าใส่สีข้างอย่างแรง
ตึง!
เสียงดังสนั่น
ชายฉกรรจ์กระเด็นลอยไปทั้งตัว ไถลบนพื้นหญ้าไปห้าเมตรกว่าจะหยุด กุมเอวอยู่นานก็ลุกไม่ขึ้น
หลินม่อหนังตากระตุก
ท่าไม้ตายนี่ เป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้?
ใครจะไปทนไหว?
ลู่หลิงหลงสะบัดข้อมือ แค่หอบเบาๆ
“ยังเอาไหม ต่อไปเลย”
ไม่ถึงสองนาที บอดี้การ์ดคนที่สองก็ถูกเธอต่อยเข้าที่หัวไหล่ เซถลาหลายก้าว ทรุดก้นลงกับพื้นยอมแพ้
หลินม่อใจฝ่อทันที
จบแล้ว
งานนี้สงสัยจะไม่ได้
ลู่หลิงหลงดูเผินๆ เป็นสาวน้อยน่ารัก แต่นางเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ของแท้ ฝีกวรยุทธสายเฉวียนเจิน แถมยังมีความสามารถเกี่ยวกับเลือดซ่อนอยู่ในตัว
ของนอกตำราพรรค์นี้จะเอาไปสู้ได้ยังไง
เอาหัวเข้าแลก?
รู้งี้ตั้งแต่แรกว่าเป็นโลกของ "เดอะ เอาต์คาสต์" จะไปสมัครงานที่ไหนโตทงดีกว่า
ต่อให้เริ่มจากเด็กส่งของก่อน ก็ยังดีกว่ามาโดนซ้อมที่นี่เถอะ!
“คนต่อไป”
เสียงใสดังขึ้นอีกครั้ง
บอดี้การ์ดคนที่สามสูดลมหายใจ ก้าวเดินออกไป
คนนี้ตัวใหญ่กว่าสองคนแรก แขนหนาน่ากลัว
“วรยุทธหยาบๆ ของตระกูล หมัดลวดเหล็ก คุณหนูลู่ ขออภัยที่ล้อเล่น”
ลู่หลิงหลงยิ้ม “อย่าเกรงใจ มาจริงๆ เลย”
“ฮ้า!”
บอดี้การ์ดคนนั้นกระแทกแขนทั้งสองข้าง กล้ามเนื้อพองตัว ปล่อยพลังดุเดือด แขนฟาดลงมาเหมือนแท่งเหล็ก
เพี๊ยะ!
เพี๊ยะๆ!
ลู่หลิงหลงไม่หลบ รับตรงหน้า
แขนของทั้งคู่ปะทะกันไม่หยุด เสียงไม่เหมือนเนื้อกระทบ แต่เหมือนท่อนไม้แข็งฟาดกัน
หลินม่อฟังแล้วเสียวฟัน
พี่คนนี้ฝีกหมัดลวดเหล็ก กระดูกมือแข็งเหมือนเหล็ก ยังพอสู้กับลู่หลิงหลงได้ไม่กี่ยก
สมกับเป็นทายาทตระกูลลู่ที่ฝีกวรยุทธหลอมลมปราณของสำนักเฉวียนเจิน
ตัวเองอยู่ลำดับที่สี่ อีกคนก็คือเขา
เอาแขนผอมแห้งแรงน้อยที่ไม่ได้ฝีกเป็นระบบไปชน?
สงสัยท่าเดียวก็สู้ไม่ได้
“เผ่นดีกว่า ชีวิตสำคัญกว่า...”
หลินม่อพึมพำ ล้มเลิกความคิดเรื่องงานอย่างสิ้นเชิง
ไปหางานจ่ายรายวันที่ตลาดแรงงานดีกว่า
ส่งอาหาร แบกปูน เป็นรปภ. ก็ได้ อย่างน้อยก็มีเงินจ่ายค่าห้องก่อน
ตอนที่ส้นเท้าเพิ่งยกขึ้น เตรียมแอบหนีตอนไม่มีใครสังเกต——
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ตื่นรู้ชาติก่อน ระบบกำลังเปิดใช้งาน...】
【ระบบตอกบัตรเข้าเก้าโมงเย็นห้าโมงผูกมัดสำเร็จ ยินดีบริการท่าน!】
เสียงกลไกเย็นชาดังขึ้นในสมองของหลินม่อ
หลินม่อทั้งร่างแข็งทื่อ เท้าที่ก้าวออกไปค้างกลางอากาศ
ระบบ?
นิ้วทองมาตรฐานของคนทะลุมิติ ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!
เขาเกือบหัวเราะออกมา
【ระบบนี้เน้นทำงานถูกกฎหมาย เลิกตรงเวลา ขอเพียงโฮสต์ตอกบัตรเข้าและออกตรงเวลา ก็สามารถรับคัมภีร์เทพ วรยุทธ ปีแห่งพลังวัตร และรางวัลพิเศษจากโลกยุทธจักร】
【ข้อกำหนดของระบบ: ในเวลาทำงาน โฮสต์ต้องอยู่ภายในรัศมีร้อยเมตรของนายจ้าง】
【หากหลังเลิกงานยังไม่ได้ยืนยันค่าตอบแทนพิเศษ แล้วลงมือทำไปก่อน ถือว่าเป็นการทำงานล่วงเวลาแบบไม่คิดเงิน รางวัลการเช็คอินของวันนั้นจะเป็นโมฆะ】
หลินม่อ: “?”
ความตื่นเต้นที่เพิ่งเกิดขึ้นก็ชะงักทันที
อะไรคือทำงานถูกกฎหมาย?
อะไรคือทำงานล่วงเวลาแบบไม่คิดเงิน แล้วรางวัลเป็นโมฆะ?
แกเป็นระบบหรือเป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคล?
สมกับเป็นพนักงานมนุษย์เงินเดือนเกินไปแล้ว!
ยังไม่ทันบ่นจบ เสียงระบบก็ดังต่อ
【ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในขั้นตอน "สัมภาษณ์และทดลองงาน" ถือว่าอยู่ในสถานะทำงาน】
【ภารกิจชั่วคราวเผยแพร่: เข้าทำงานเป็นบอดี้การ์ดติดตามตัวลู่หลิงหลงให้สำเร็จ】
【รางวัลภารกิจ: เปิดใช้งานฟังก์ชันตอกบัตรรายวัน】
【กำลังแจกกล่องของขวัญใหญ่ต้อนรับเข้าเช็คอินครั้งแรก】
【ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับรางวัล: พลังวัตรบริสุทธิ์ร้อยปี!】
ตูม——
ในจังหวะที่ระบบพูดจบ ในตันเถียนของหลินม่อเหมือนมีกระแสคลั่งระเบิดออกมา
พลังมหาศาลสายหนึ่งไหลเวียนไปทั่วร่าง
พลังวัตรนั้นเมื่อเข้าร่าง ไม่ได้ปะทะกับพลังลมปราณเดิมของเขา แต่เหมือนกับหาเส้นทางน้ำเดิมพบ หลอมรวมเข้าเส้นลมปราณอย่างรวดเร็ว กลายเป็นพลังที่เข้มข้นกว่า หนักแน่นกว่า
กระดูกร้อนผ่าว
กล้ามเนื้อตึงขยาย
กระทั่งลมหายใจก็ยาวขึ้น
พลังวัตรบริสุทธิ์ร้อยปีเต็ม กำลังชำระล้างร่างกายของเขา
หลินม่อก้มหน้าทันที ทำท่าเหมือนจัดแขนเสื้อ
ไม่ไกลนัก ลู่ชิงเหมือนรับรู้อะไรได้ เหลือบมามองทางนี้
หลินม่อใจเต้นตึกตัก รีบเก็บความรู้สึกพลุ่งพล่านนั้นลงไป
สักพัก เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น มองปลายนิ้วที่สั่นระริกของตัวเอง
เมื่อกี้กำลังคิดจะเผ่น
ตอนนี้...
เขากลับรู้สึกว่า งานเงินเดือนสามหมื่นนี่ ก็ใช่ว่าจะสู้เพื่อให้ได้มาครอบครองไม่ได้เหมือนกันนะ
……