บนบันไดมีหญิงสาวรูปร่างอรชรค่อย ๆ เดินลงมา
เธอเป็นหญิงงามที่เปี่ยมเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ แววตาและสีหน้าชวนให้ใจหวั่นไหว ดวงตาหางหงส์คู่นั้นจับจ้องลู่ฝานไม่วางตา แฝงแววท้าทายอยู่หลายส่วน
“คุณเป็นใคร?”
ลู่ฝานเงยหน้ามองหญิงตรงหน้า พลางพึมพำในใจว่าเค้าโครงดวงตาและคิ้วของเธอคล้ายหานเทียนหมิงอยู่เจ็ดแปดส่วน
“ฉันชื่อหานฉง เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพ่อหานอิ่ง”
หานฉงนั่งเอนกายลงบนโซฟาอย่างสบาย ๆ แล้วค่อย ๆ ละสายตาจากลู่ฝาน ก่อนยกมือจัดปอยผมข้างหู
ปีนี้เธออายุ 33 ปีแล้ว แต่สภาพผิวพรรณและบุคลิกหน้าตากลับดูไม่ต่างจากสาววัยยี่สิบต้น ๆ ทุกคำพูด ทุกท่วงท่า และทุกสีหน้า ล้วนเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาววัยผู้ใหญ่
คนนอกต่างรู้ดีว่าเครือบริษัทตระกูลหานตั้งหลักในเมืองเทียนอวิ๋นและเติบโตจนแข็งแกร่งได้ หานฉงมีส่วนสร้างความสำเร็จอย่างน้อย 30 เปอร์เซ็นต์ เธอเป็นหญิงเก่งที่ทั้งสวยและมากความสามารถอย่างแท้จริง
หญิงงามมักดึงดูดสายตาผู้ชายได้เสมอ ลู่ฝานเองก็ไม่ใช่นักบุญผู้สงบใจต่อสตรีงาม จึงอดมองเธอเพิ่มอีกสองครั้งไม่ได้
เขาแอบคิดในใจว่าอาหญิงของหานอิ่งยังสวยขนาดนี้ แล้วตัวหานอิ่งเองจะหน้าตาดีขนาดไหนกันนะ!
“คุณคือคู่หมั้นที่หมั้นหมายกับอิ่งเอ๋อร์ไว้ใช่ไหม?”
หานฉงหยิบหนังสือหมั้นบนโต๊ะชาไปกวาดตามองอย่างลวก ๆ น้ำเสียงเจือความทอดถอนใจอยู่หลายส่วน
“เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ แค่พริบตาเดียว ศิษย์ของหมอเทวดาเฒ่าก็โตขนาดนี้แล้ว”
ลู่ฝานชะงักเล็กน้อย “คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?”
“เมื่อ 15 ปีก่อน อาจารย์ของคุณพาคุณเดินทางมายังเมืองเทียนอวิ๋น แล้วช่วยดึงพ่อที่ใกล้สิ้นใจของฉันกลับมาจากประตูผี ตอนที่สองตระกูลตกลงเรื่องหมั้นหมายกัน ฉันก็อยู่ในเหตุการณ์ คุณจำอะไรไม่ได้เลยหรือ?”
ลู่ฝานพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ในใจบ่นกระหน่ำ: ขอที! ตอนนั้นผมยังไม่มีขนสักเส้นเลยนะ!
ตั้งแต่เด็กเขาก็ติดตามชายชราเดินทางไปทั่วเหนือใต้เพื่อรักษาคน เจอผู้คนมามากมาย ไม่ถึงแปดพันก็ต้องมีหนึ่งหมื่นคน จะจำได้หมดได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุ 3 ขวบ ตัวกะเปี๊ยกแค่นั้น จะไปมีความทรงจำอะไรได้!
เมื่อ 15 ปีก่อน หานฉงอยู่ในวัยงามสะพรั่ง เป็นหญิงงามชั้นแนวหน้าของเมืองเทียนอวิ๋นอย่างไม่ต้องสงสัย คนที่ตามจีบเธอต่อแถวยาวไปถึงฝรั่งเศส
ถ้าตอนนั้นลู่ฝานโตกว่านี้อีก 10 ปี บางทีเขาอาจจำสาวสวยคนนี้ได้จริง ๆ
เขาจึงได้แต่พูดตามมารยาทอย่างขอไปที “เหมือนจะพอจำได้ราง ๆ นะครับ ในเมื่อคุณเป็นอาหญิงของหานอิ่ง...”
“อาเหรอ?”
สีหน้าหานฉงเย็นชาลงทันที เธอเอ่ยขัดขึ้นตรง ๆ น้ำเสียงแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน
“ยังไง? ฉันดูแก่ขนาดนั้นเลย?”
ลู่ฝานรีบโบกมือ
“ไม่เลยครับ คุณดูสาวและสวยมาก”
“แล้วเรียกฉันว่าอาทำไม?”
ลู่ฝานกางมือ สีหน้าจนใจ เขาไม่เข้าใจความคิดของผู้หญิงคนนี้จริง ๆ
“ไม่ใช่สิครับ ลำดับอาวุโสก็เป็นแบบนี้นี่นา คุณเป็นอาหญิงของหานอิ่ง ผมเรียกอาว่าอาก็ไม่ผิดนี่ครับ?”
“ฟังให้ดี”
หานฉงเลิกคิ้ว น้ำเสียงหนักแน่น
“ตอนนี้คุณยังไม่ได้เข้าบ้านตระกูลหานอย่างเป็นทางการ ต่อไปเจอฉันก็ต้องเรียกพี่ รอแต่งงานกับอิ่งเอ๋อร์แล้วค่อยเปลี่ยนคำเรียก”
ลู่ฝานพูดไม่ออกอย่างยิ่ง แต่วันนี้เขามาเพื่อถอนหมั้น ยังไงก็ไม่ได้คิดจะแต่งกับหานอิ่งหรือเข้าตระกูลหาน จะเรียกอะไรก็ช่างเถอะ
เขาเข้าเรื่องทันที
“วันนี้ผมมาที่นี่ก็เพราะเรื่องหมั้นครับ หนังสือหมั้นของผมฝากไว้ที่นี่แล้ว รบกวนตระกูลหานคืนอีกฉบับให้ผมด้วย ผมยังมีธุระอย่างอื่น คงไม่อยู่ต่อแล้ว”
“คุณเป็นว่าที่ลูกเขยที่ตระกูลหานหมายตาไว้ มาเยี่ยมบ้านทั้งทีจะเรียกว่ารบกวนได้ยังไง?”
ลู่ฝานงงไปหมด สมองหมุนเร็วจี๋แต่จับต้นชนปลายไม่ถูก ผู้หญิงคนนี้หมายความว่ายังไงกันแน่?
หานฉงมองสีหน้าตกตะลึงของเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ
“ไม่ต้องทำหน้าเหมือนเห็นผี ข่าวลือเรื่องอิ่งเอ๋อร์กับจ้าวซั่วที่แพร่กันข้างนอกน่ะเหลวไหลทั้งนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ คุณต่างหากที่เป็นว่าที่ลูกเขยตัวจริงที่ตระกูลหานยอมรับ!”
ลู่ฝานแทบรับมือไม่ไหว รีบโบกมือ “พี่ อย่าล้อผมเล่นสิครับ ผมก็แค่ผู้ชายธรรมดา จะคู่ควรกับคุณหนูใหญ่ผู้สูงส่งของตระกูลหานได้ยังไง?”
“บอกแล้วไงว่าให้เรียกพี่ ก็เรียกพี่ให้ดี อย่าเปลี่ยนมั่ว!”
ลู่ฝานคร้านจะถกเรื่องนี้แล้ว เขาแค่อยากรีบหนีไปถอนหมั้น “ได้ครับพี่! เดี๋ยวผมยังต้องไปถอนหมั้นกับอีกหลายตระกูล เวลาค่อนข้างกระชั้น ผมฝากหนังสือหมั้นของผมไว้ที่นี่เพื่อแสดงความจริงใจ ส่วนฉบับของพวกคุณคราวหน้าผมค่อยมาเอา ไปก่อนนะครับ!”
พูดจบ ลู่ฝานก็กลัวจะถูกยื้อไว้ จึงรีบหนีออกจากคฤหาสน์ตระกูลหานราวกับทาน้ำมันไว้ใต้ฝ่าเท้า
เขาแอบโล่งใจ ถ้าอยู่ต่ออีกไม่กี่นาที ผู้หญิงคนนี้คงกำหนดวันแต่งงานของเขากับหานอิ่งให้เสร็จสรรพแน่!
หลังลู่ฝานออกไปได้ไม่นาน หานเทียนหมิงก็เดินลงมาจากชั้นบน
เขามองน้องสาวของตน น้ำเสียงเย็นชาและจริงจัง “หานฉง เรื่องแต่งงานของอิ่งเอ๋อร์ เธออย่าเข้ามายุ่งส่งเดชจะดีกว่า”
พี่น้องตระกูลหานทั้งสองไม่ลงรอยกันอยู่แล้ว บรรยากาศตอนนี้จึงตึงเครียดยิ่งขึ้น
หานฉงสวนกลับเสียงเรียบ
“พี่ใหญ่ ว่าที่คู่หมั้นตัวจริงมาถึงบ้าน พี่เป็นคนพาเขาเข้ามาเอง แต่กลับหลบหน้าไม่ยอมเจอ แบบนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่ากำลังทำอะไร ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของคนอื่น” หานเทียนหมิงตอบอย่างแข็งกร้าว
หานฉงมองความคิดของเขาออกในปราดเดียว แล้วหัวเราะเยาะ
“คิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าพี่วางแผนอะไรไว้? พี่กลัวเขาเอาเรื่องไปพูดข้างนอกจนตระกูลหานเสียหน้า ถึงได้ฝืนพาเขากลับมา แต่ที่ไม่กล้าถอนหมั้นตรง ๆ ก็เพราะพ่อยังมีชีวิตอยู่! พี่กะจะยื้อไว้ รอให้คุณพ่อจากไปแล้วค่อยยกเลิกการหมั้นหมายในตอนนั้น บังคับให้อิ่งเอ๋อร์แต่งเข้าตระกูลจ้าวใช่ไหม?”
หานเทียนหมิงไม่ปิดบัง ตอบตรง ๆ ว่า
“แล้วมันยังไง? เรื่องอนาคตของลูกสาวฉัน ฉันคนเป็นพ่อไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจหรือ?”
“หึ ช่างเป็นคนอกตัญญูเสียจริง!”
สีหน้าหานเทียนหมิงไม่น่ามอง เขาอธิบายเสียงขรึม
“ตอนนั้นหมอเทวดาเฒ่าช่วยพ่อฉันไว้จริง ฉันจำบุญคุณนั้นได้ แต่พ่อซาบซึ้งบุญคุณชั่ววูบถึงได้ตกลงเรื่องหมั้นหมาย โดยไม่ได้คิดถึงความสุขในชีวิตของอิ่งเอ๋อร์เลยสักนิด ฉันไม่ใช่คนอกตัญญู เขาอยากได้ค่าชดเชยเท่าไหร่ ตระกูลหานก็ให้ได้ทั้งนั้น แต่ถ้าจะมาแต่งกับลูกสาวฉัน ไม่มีทาง!”
“คำพูดแบบนี้เอาไว้หลอกคนนอกก็พอ อย่าหลอกตัวเองเลย”
หานฉงเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย
“พูดเสียสวยหรู ราวกับทำทุกอย่างเพื่ออิ่งเอ๋อร์ แต่พี่จะให้เธอแต่งเข้าตระกูลจ้าว เคยถามเธอหรือยัง? ที่อ้างว่าเหมาะสมกันทั้งฐานะและชาติตระกูลน่ะ เป็นแค่ข้ออ้างเพื่อสนองความคิดเห็นแก่ตัวของพี่ที่อยากเกาะผู้มีอำนาจ!”
“ชาติตระกูลและนิสัยของจ้าวซั่วเหมาะสมกันกับอิ่งเอ๋อร์ พวกเขาเป็นคู่สร้างคู่สม เธอจะมีความเห็นอะไรได้?”
“ไม่มีความเห็นเหรอ? ถ้าไม่มีความเห็น แล้วทำไมหนึ่งสัปดาห์ก่อนเธอถึงยืนกรานย้ายออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว?”
หานฉงยื่นมือไปเก็บหนังสือหมั้นบนโต๊ะ หานเทียนหมิงเห็นดังนั้นก็สีหน้าเปลี่ยนวูบ รีบก้าวเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้
“เอาหนังสือหมั้นมาให้ฉัน!”
“ทำไม? จะทำลายหนังสือหมั้นแล้วแสร้งทำเป็นว่าเรื่องหมั้นหมายนี้ไม่เคยมีอยู่หรือไง?”
หานฉงสะบัดมือเขาออกอย่างแรง แววตามุ่งมั่น
“ฝันไปเถอะ!”
พูดจบ เธอก็หันหลังมุ่งหน้าไปยังโรงรถ ขับเฟอร์รารีสีแดงสะดุดตาพุ่งจากไปอย่างรวดเร็ว
หานเทียนหมิงยืนอยู่กับที่ ใบหน้ามืดครึ้มราวกับก้นหม้อ เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรสั่งให้คนติดตามหานฉงตลอดเส้นทาง
……
อีกด้านหนึ่ง ลู่ฝานที่วิ่งออกมานอกประตูมีสีหน้าจนใจ พูดไม่ออกจริง ๆ
ใครจะคิดว่าแค่ถอนหมั้นง่าย ๆ ยังมีเรื่องวุ่นวายตามมาเยอะขนาดนี้!
หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลหาน หวังอวี่มองแผ่นหลังลู่ฝานที่เดินจากไปอย่างทุลักทุเล รีบก้มหัวประจบประแจง ยิ้มจนแก้มแทบปริ
“พี่ครับ เดินทางดี ๆ นะครับ ว่าง ๆ แวะมาเล่นอีกนะ!”
เขายกมือเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ในใจตื่นตระหนกแทบแย่ กลัวว่าตัวเองจะล่วงเกินคนผู้นี้เข้า แล้วอีกฝ่ายจะกลับมาเอาเรื่อง
ยามลาดตระเวนคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ มองแผ่นหลังลู่ฝานซึ่งเดินลับไป แล้วหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
“พี่อวี่ พี่จะสุภาพกับไอ้หนุ่มยากจนคนนั้นไปทำไม?”
“แกจะไปรู้อะไร!” หวังอวี่ถลึงตามองอีกฝ่าย ก่อนลดเสียงลง “นั่นว่าที่ลูกเขยของตระกูลหาน พวกเราไปหาเรื่องเขาไม่ได้หรอก!”
“พี่อวี่คิดมากไปแล้ว!”
ยามลาดตระเวนพูดอย่างมั่นใจ “เมื่อกี้ผมเห็นชัดเต็มตา ไอ้หนุ่มนั่นอยู่ข้างในไม่เท่าไหร่ก็เดินคอตกออกมาแล้ว ตระกูลหานเป็นตระกูลมหาเศรษฐีชั้นแนวหน้า จะยกลูกสาวให้ไอ้บ้านนอกได้ยังไง ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว!”
“แกแน่ใจนะ?” แววตาหวังอวี่สว่างวาบขึ้นมาทันที
“แน่นอนครับ”
พอได้รับคำยืนยัน หวังอวี่ก็ยืดอกขึ้นทันที ความนอบน้อมบนใบหน้าหายไปสิ้น เหลือเพียงแววตาเหี้ยมเกรียม “ถ้าอย่างนั้นก็จัดการง่ายแล้ว! เมื่อกี้ไอ้หมอนี่ยังกล้าทำหน้าหยิ่งใส่ฉัน แถมยังหลอกฉันอีก วันนี้ต้องสั่งสอนมันสักหน่อย!”
ยามที่อยู่ข้าง ๆ รีบเข้ามาประจบ “พี่อวี่พูดถูก! ถ้าเราเล่นงานไอ้หมอนั่น ก็เท่ากับช่วยตระกูลหานกำจัดปัญหาไปอย่างหนึ่ง ถ้าอาศัยเรื่องนี้เข้าไปตีสนิทกับตระกูลหานได้ พวกเราสองพี่น้องก็จะรุ่งเรือง กินดีอยู่ดีไปเลย!”
“พูดได้มีเหตุผล! แกเฝ้าอยู่ตรงนี้ ฉันไปตามพี่ชายมาช่วย!”
หวังอวี่รีบจากไป และในจังหวะนั้นเอง หานฉงก็ขับเฟอร์รารีสีแดงพุ่งออกมา
ลู่ฝานเร่งฝีเท้าเดินลงเขา ขาสองข้างจะวิ่งสู้รถหรูได้ยังไง ไม่นานหานฉงก็ขับตามเขาทันอย่างง่ายดาย
“ปี๊น~”
เสียงแตรรถใสดังกังวาน กระจกรถค่อย ๆ เลื่อนลง
หานฉงมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ขึ้นรถ”
ลู่ฝานยืนอึ้งไปเลย ในใจเหลือเพียงความคิดเดียว: ไม่ใช่มั้งครับพี่? ยังไม่จบอีกเหรอ?
“ยังยืนบื้ออะไรอยู่? อืดอาดจริง ๆ”
ลู่ฝานยิ้มเจื่อน “แบบนี้ไม่ค่อยเหมาะมั้งครับ รบกวนคุณเปล่า ๆ”
“คุณเป็นว่าที่ลูกเขยของตระกูลหานในอนาคต จะมาพูดเรื่องรบกวนกับฉันทำไม?”
น้ำเสียงหานฉงเป็นธรรมชาติ แต่หนักแน่นจนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“คุณอุตส่าห์เดินทางไกลมาถึงเมืองเทียนอวิ๋น ฉันก็ต้องต้อนรับในฐานะเจ้าบ้านให้เต็มที่สิ”
ลู่ฝานแทบร้องไห้ สีหน้าขมขื่นขณะอธิบาย
“พี่ครับ! ผมมาถอนหมั้นจริง ๆ! ไม่ต้องกระตือรือร้นขนาดนี้ก็ได้ครับ!”
“อย่าพูดให้เด็ดขาดนัก อนาคตไม่มีใครรู้หรอก”
หานฉงเลิกคิ้ว ยิ้มบาง ๆ
“หน้าตา รูปร่าง ชาติตระกูล และบุคลิกของอิ่งเอ๋อร์จัดว่าเป็นเลิศทั่วทั้งเมืองเทียนอวิ๋น คุณไม่ขาดทุนหรอก”
“ผมฝากหนังสือหมั้นไว้ในคฤหาสน์แล้ว นั่นก็แสดงจุดยืนของผมชัดพอแล้วไม่ใช่เหรอครับ!”
หานฉงได้ยินดังนั้นก็หยิบหนังสือหมั้นสีแดงฉบับหนึ่งโยนออกมาทางหน้าต่างรถ ตกลงในมือลู่ฝานได้อย่างแม่นยำ
“เก็บไว้ ไม่ต้องขอบคุณ”
ลู่ฝานกำหนังสือหมั้นไว้ในมือ รอยยิ้มบนใบหน้าน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ ในใจบ่นกระหน่ำว่า: ฉัน**********