จางฉีหลินเพียงแค่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก็ยืนนิ่ง ๆ ขวางทางของหวังกังไว้อย่างเงียบเชียบ
ฝีเท้าของหวังกังหยุดชะงัก มือที่กอดแผนที่ไว้แน่นเริ่มสั่นเทา
"จะหนีไปไหน?"
หลินชิวเดินมาหยุดตรงหน้าเขา น้ำเสียงเรียบเฉย
"หัวหน้าหลิน ผม...ผมไม่ได้หนี ผมรีบส่งเอกสารจริง ๆ" หวังกังก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ไม่กล้าสบตากับหลินชิว
"เงยหน้าขึ้น มองหน้าผม"
น้ำเสียงของหลินชิวยังคงไม่ดังขึ้น แต่กลับแฝงไว้ด้วยน้ำหนักที่ไม่อาจขัดขืน
หวังกังค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างสั่นเทา ริมฝีปากก็สั่นระริก
"เกิดอะไรขึ้น?" หลินชิวถาม
"ไม่...ไม่มีอะไรหรอกครับ..."
"เสี่ยวหวัง ผมจำได้ว่าแกเคยบอกว่า ถือว่าผมเป็นคนของแกเอง" น้ำเสียงของหลินชิวเปลี่ยนไป "ตอนนี้ แม้แต่คำพูดจริง ๆ สักคำก็พูดไม่ได้แล้วหรือไง?"
หวังกังเหลือบมองจางฉีหลินที่สีหน้าไร้อารมณ์ แล้วหันมามองหลินชิว ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
"หัวหน้าหลิน อย่าถามเลยครับ ผม...ผมพูดไม่ได้จริง ๆ"
"เป็นคำสั่งของหัวหน้าจู?" หลินชิวพูดตรง ๆ
ร่างของหวังกังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เพียงเท่านี้ ก็เข้าใจทุกอย่างชัดเจนแล้ว
"พูดมาสิ เขาพูดว่าอย่างไร" น้ำเสียงของหลินชิวกลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง
หวังกังลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็กัดฟัน ลดเสียงต่ำลง: "เมื่อวานซืน ทางหน่วยจัดประชุมใหญ่ทั้งหน่วย หัวหน้าจูออกประกาศด้วยตัวเอง"
"เขาบอกว่า...บอกว่าหน่วยเราเป็นหน่วยงานวิจัย ห้ามทำเรื่องงมงายไร้สาระพวกนั้น"
"ชี้ชื่อตำหนิพวกเรา...สำนักเก้ามังกรลม ว่าสิ่งที่พวกเราประชาสัมพันธ์ออกไป เป็นโอปิเนียมทางจิตวิญญาณ เป็นลมพายุที่บิดเบี้ยว"