สมองของหลี่เออร์โกวตื้อไปหมด เขามึนงงไปชั่วขณะ
ตอนกลางวันผู้ชายเป็นสิบคนหามกันจนเนื้อตัวแทบแตก ความหนักอึ้งขนาดนั้น
จะเป็นไปได้ยังไงที่โลงมันว่างเปล่า?
งั้นของในโลงไปไหน?
ความคิดหนึ่งเพิ่งผุดขึ้นมา ขนที่ต้นคอของเขาก็ชูชันขึ้นมาทันที
ความหนาวเย็นที่เล็ดลอดออกมาจากกระดูก พัดพาอาการเมาของเขาหายไปในพริบตา
แคร่ก... แคร่ก...
เบื้องหลังเขา ดังขึ้นมาเบา ๆ เหมือนเสียงอะไรบางอย่างถูกลากไปกับพื้น
พร้อมกับเสียงนั้น กลิ่นคาวเหม็นที่ฉุนยิ่งกว่าส้วมที่หมักมานานสิบปีก็ลอยเข้าจมูกของเขา
เลือดในตัวหลี่เออร์โกวเย็นเฉียบจนหมด เขาอยากวิ่ง แต่ขาทั้งสองข้างเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งเลยแม้แต่น้อย
เขาถึงกับไม่กล้าหันกลับไป
เขารู้สึกได้ว่ามีสิ่งหนึ่ง อยู่ข้างหลังเขา ใกล้มาก ใกล้มาก
ไอ้เออร์โกว! แกกลัวตกหลุมส้วมหรือไง? ฉี่ช้าอย่างกับผู้หญิงเลย!
เสียงด่าทอของหวังเฉียงดังมาจากไม่ไกล
เสียงด่านี้ ดั่งเข็มแทงทะลุเข้าไปในหัวใจของหลี่เออร์โกว
เขากัดฟัน หลับตาลง แล้วหันหลังกลับไปอย่างกะทันหัน!
เบื้องหลังว่างเปล่า
มีเพียงหวังเฉียงที่ถือไฟฉาย ส่ายไปส่ายมาเดินมาทางนี้
หลี่เออร์โกวถอนหายใจยาว เพิ่งจะคิดจะด่าแม่ แต่หางตากลับกวาดไปเห็นสิ่งผิดปกติ
เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง
ตรงข้างโลงดำที่เปิดอยู่นั้น ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ มี"เด็ก"ตัวเท่าครึ่งคนยืนอยู่
"เด็ก"คนนั้นทั้งตัวเขียวคล้ำ ผิวหนังเหมือนแช่อยู่ในฟอร์มาลินมาเป็นร้อยปี ดวงตาทั้งสองข้างเหลือกขาวโพลน ไม่เห็นวุ้นตาดำแม้แต่น้อย