เฉินหวยอันไม่ค่อยได้เล่นเกม แต่ไม่เคยกินเนื้อหมูก็เคยเห็นหมูเดิน แผนที่ในเกมโดยทั่วไปมีแต่ศัตรูเท่านั้นที่ถูกทำเครื่องหมายเป็นจุดแดง
จุดแดงทั้งห้าจุดนี้เคลื่อนที่เร็วมาก เพียงแค่หนึ่งถึงสองลมหายใจก็ใกล้จะถึงกระท่อมแล้ว
“แย่แล้ว! หลี่ชิงหรานยังล้างจานอยู่ข้างนอก!”
ในภาพ หลี่ชิงหรานกำลังขัดจานอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติรอบกระท่อมเลยแม้แต่น้อย
เฉินหวยอันใจเย็นเยียบ รีบมองหาบนอินเทอร์เฟซเกม ดูว่าจะมีตัวเลือกไหนที่เตือนหลี่ชิงหรานได้บ้าง
ตัวเลือกบนอินเทอร์เฟซเกมมีเยอะแยะไปหมด แต่ส่วนใหญ่ล็อกไว้เกือบทั้งหมด
[เติมเงินหนึ่งร้อยซื้อกระดาษอักขระส่งเสียงหนึ่งใบ สามารถส่งเสียงไปหาหลี่ชิงหรานได้หนึ่งครั้ง]
หน้าต่างเติมเงินเด้งขึ้นมา
เฉินหวยอันไม่ทันได้คิดว่ากระดาษอักขระส่งเสียงนี้แพงขนาดนั้นได้ยังไง เติมเงินเลยทันที
อาลิเพย์มีเสียงแจ้งเตือนการหักเงิน ขณะเดียวกันก็มีกระดาษอักขระแผ่นหนึ่งปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ
[กรุณากดค้างที่กระดาษอักขระแล้วพูด]
เฉินหวยอันมุมปากกระตุก สูดหายใจลึก ๆ กดกระดาษอักขระส่งเสียง แล้วพูดเสียงทุ้มต่ำว่า “ปีศาจร้ายบุกเมือง รีบหนี!”
ในความว่างเปล่ามีเสียงตะโกนก้องดังขึ้น: [รีบไป!]
หลี่ชิงหรานที่กำลังล้างจานอยู่ก็พลันชะงัก เงยหน้ามองไปรอบ ๆ
เมื่อครู่นี้... เหมือนจะเป็นเสียงของผู้อาวุโส?
“หอน——!”
เสียงหอนแหลมคมทะลุผ่านม่านฝน
พร้อมกับเสียงคำรามหนักหน่วง หมาป่าอสูรตัวดำทะมึนขนาดเท่าควายน้ำสามตัวพุ่งเข้ามาในสายตาของหลี่ชิงหราน
ข้างหลังพวกมันยังมีเงาร่างของหมาป่าอสูรอีกสองตัวบาง ๆ ปรากฏให้เห็น
“หมาป่าอสูรหลังดำ?”
เป็นไปได้ยังไง...
หลี่ชิงหรานตั้งสติได้ทันที
หมาป่าอสูรตัวที่ตีแตกไปเมื่อคราวก่อนน่าจะเป็นหมาป่าสอดแนม
ไม่แปลกใจที่หมาป่าอสูรตัวนั้นไม่ยอมปะทะกับนางอย่างจริงจัง นางต้านทานนิดหน่อยมันก็ถอยไปแล้ว ที่แท้หมาป่าอสูรตัวนั้นแค่มาดูเส้นทางเท่านั้น
หมาป่าอสูรตัวที่ใกล้ที่สุดห่างจากหลี่ชิงหรานไม่ถึงห้าเมตร
ไม่มีอะไรต้องสงสัย มันพุ่งเข้าจู่โจมตรง ๆ เลย
ถึงแม้พลังบำเพ็ญจะถูกทำลาย รากวิญญาณถูกถอนออก แต่ประสบการณ์การต่อสู้ยังมีอยู่ หลี่ชิงหรานจับจังหวะได้ หลบไปด้านข้างกลิ้งกับพื้นหนีการจู่โจมของหมาป่าอสูรตัวแรก แล้วคว้าจานปาใส่ตัวที่สองที่เตรียมจะกระโจนเข้าใส่
นอกจอ เฉินหวยอันหัวใจแทบกระเด็นออกจากลำคอ
เห็นหลี่ชิงหรานเคลื่อนไหวว่องไวราวกับแมววิญญาณ ฉับไวไม่ลังเล อดตบขาตัวเองไม่ได้ “ทำได้เยี่ยมมาก!”
กลัวก็กลัวคนแบบที่เจออันตรายแล้วยืนนิ่งอยู่กับที่โง่ ๆ
โชคดีที่หลี่ชิงหรานใจเย็นพอ ปฏิกิริยาก็ไว
หมาป่าอสูรพวกนี้หากินอยู่ที่เขาหวานชานเป็นประจำ บางครั้งก็สู้กับผู้บำเพ็ญแห่งสำนักชิงหยุน ตอนนี้เห็นของขาว ๆ สิ่งหนึ่งลอยเข้ามา คิดว่าเป็นอาวุธวิเศษที่หลี่ชิงหรานขว้างมา จึงหลบโดยสัญชาตญาณ
จานตกกระแทกพื้น ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฝูงหมาป่ามองตากันเอง รู้สึกถูกดูถูก ดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นพลันดุร้ายยิ่งขึ้น
ส่วนหลี่ชิงหรานก็ฉวยโอกาสนี้วิ่งวูบกลับเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูใหญ่
“แย่แล้ว ๆ ๆ!” หลี่ชิงหรานพึมพำพร้อมกับลากเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ไปทางประตู ในใจกังวล “เมื่อวานก่อนจัดการหมาป่าอสูรตัวเดียวยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด ตอนนี้หมาป่าอสูรห้าตัวจะจัดการยังไงดี?” เรี่ยวแรงบนตัวนางเหลือไม่มากนัก แค่ลากโต๊ะตัวเดียวยังเหนื่อยจนหน้าซีด
ยังไม่ทันลากโต๊ะไปถึงหน้าประตู เสียงสั่นสะเทือนของหมาป่าอสูรที่ใกล้เข้ามาก็ดังมาจากนอกประตูแล้ว
หลี่ชิงหรานรูม่านตาหด รีบถอยไปที่ข้างหน้าต่างทันที
กระโดดหนีออกทางหน้าต่าง บางทีอาจเป็นทางรอดทางเดียวของนาง
แต่แล้ว ตอนที่นางคิดว่าหมาป่าอสูรกำลังจะพังประตูเข้ามา
“ตูม——!”
นอกประตูจู่ ๆ ก็มีเสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว
ทะลุประตูยังเห็นแสงสายฟ้าฉับวาบ
แล้วก็ได้ยินเสียงหมาป่าอสูรร้องด้วยความเจ็บปวด กลิ่นเนื้อไหม้ฟุ้งไปทั่วอากาศ
หลี่ชิงหรานตกใจเงยหน้าขึ้น เห็นบนประตูมีกระดาษอักขระแผ่นหนึ่งกำลังเปล่งแสงสายฟ้าเจิดจ้า โครงร่างของกระดาษสี่เหลี่ยมทะลุจากอีกด้านของประตูเข้ามา มันกำลังพ่นเพลิงสายฟ้าออกไปข้างนอก เผาหมาป่าอสูรที่เข้าใกล้กลายเป็นซากไหม้เกรียม
“กระดาษอักขระเพลิงสายฟ้า!” หลี่ชิงหรานจำชื่อกระดาษอักขระนั้นได้ในพริบตา
ก่อนหน้านี้เข้าออกประตูไม่ทันสังเกตว่ามีกระดาษอักขระติดอยู่บนประตู ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นฝีมือของผู้อาวุโสท่านนั้น
กระดาษอักขระและยาเม็ดแบ่งออกเป็นห้าชั้น ได้แก่ สามัญ กลาง สูง เลิศ เซียน
กระดาษอักขระชั้นเซียนห่อหุ้มด้วยแสงทองคำ พลังทำลายล้างล้ำเลิศ
มีเพียงปีศาจเฒ่าในสำนักใหญ่ที่ศึกษาวิถีเต๋าอย่างลึกซึ้งเท่านั้นจึงจะวาดกระดาษอักขระชั้นเซียนได้
กระดาษอักขระเพลิงสายฟ้าธรรมดาใช้ได้เฉพาะการต่อสู้ในช่วงหลอมลมปราณกับช่วงสร้างฐาน ส่วนกระดาษอักขระเพลิงสายฟ้าชั้นเซียนสามารถระเบิดปีศาจในช่วงแก่นทองได้เลย เป็นสมบัติที่ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้
กระดาษอักขระแผ่นตรงหน้านี้คือชั้นเซียนสีทอง!
ผู้บำเพ็ญส่วนใหญ่ที่ได้กระดาษอักขระแบบนี้มา จะเก็บไว้เป็นไพ่ตายป้องกันตัว
แล้วผู้อาวุโสท่านนั้นกลับเอาแต่ของดีแบบนี้มาติดไว้ที่ประตูของนาง?
สิ้นเปลืองของวิเศษนัก!
หลี่ชิงหรานทั้งซาบซึ้ง ทั้งเจ็บใจ
นอกห้อง——
หมาป่าอสูรสองตัวที่เข้าใกล้ที่สุดถูกกระดาษอักขระเพลิงสายฟ้าระเบิดจนแหลกเป็นผุยผงไปแล้ว
หมาป่าอสูรอีกสามตัวเบิกตากว้าง หางตก ก้มหน้าอย่างหวาดกลัวมองเหตุการณ์นี้
พวกมันมีบุญวาสนาอะไร?
พวกมันก็แค่สัตว์อสูรขั้นหลอมลมปราณ จำเป็นต้องใช้กระดาษอักขระพลังทำลายขนาดนั้นกับพวกมันด้วยเหรอ?
ตอนนี้กระดาษอักขระบนประตูยังเปล่งแสงเรืองรองอยู่ เห็นชัดว่าทางนี้ไปไม่ได้
แต่การจะยอมทิ้งอาหารที่อยู่ตรงหน้าเฉย ๆ ก็ไม่ใช่สไตล์ของพวกมัน
หมาป่าอสูรสามตัวแลกสายตากัน สองตัวอ้อมไปทางด้านหลังหาหน้าต่าง อีกตัวเตรียมปีนขึ้นไปบนหลังคาดูว่ามีช่องโหว่ตรงไหน
แต่ยังไม่ทันได้ขึ้นไปบนหลังคา
ตูม——!
หมาป่าอสูรสองตัวที่อ้อมไปทางหน้าต่างก็ถูกระเบิดจนกลายเป็นเถ้าถ่านเช่นกัน
แบบนี้ยังไง?
หมาป่าอสูรตัวสุดท้ายไม่คิดจะหาอาหารแล้ว ตกใจจนหันหัววิ่งหนี
[〈โปรโมชั่นเปิดเซิร์ฟ〉ซื้อกระดาษอักขระเพลิงสายฟ้าหนึ่งใบเพื่อลงโทษหมาป่าอสูรที่หนีเอาตัวรอดหรือไม่?(กระดาษอักขระเพลิงสายฟ้า 288 หยวน"ครึ่งราคา")]
“อะไรเนี่ย?!” เฉินหวยอันหน้าถอดสี
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาถอนเกมทิ้งได้ในพริบตา
แต่พอเห็นท่าทางของหลี่ชิงหรานที่ยังตกใจไม่หายในเกม แล้วคิดว่าถ้าหมาป่าอสูรตัวนี้วิ่งกลับไปแล้วพาพวกมาเพิ่มอีก...
“ถอนหญ้าต้องถอนรากถอนโคน อย่าให้มันงอกงามขึ้นมาได้อีก! เติมสิวะ!”
เฉินหวยอันกำหมัดแน่น หน้าตาบูดบึ้ง ราวกับมือกำลังกำกระดาษอักขระเพลิงสายฟ้าอยู่จริง ๆ
เมื่อ 288 หยวนหายไปจากอาลิเพย์ กระดาษอักขระแผ่นหนึ่งก็พุ่งตรงไปยังหมาป่าอสูรที่กำลังหนีอย่างสุดชีวิต
จากมุมมองของหลี่ชิงหราน ได้ยินเพียงเสียงฟ้าร้องดังสนั่นกลางอากาศ แล้วก็มีลำแสงสีทองพุ่งทะยานไปยังหมาป่าอสูรที่หนีอยู่ท่ามกลางม่านฝน พอถูกหมาป่าอสูรก็ระเบิดออกมาทันที ตรงนั้นเหลือเพียงสายฟ้าอาละวาดกับเพลิงสายฟ้าร้อนแรง แม้อยู่ในพายุฝนก็ยังไม่ดับไปนาน
“กระดาษอักขระเพลิงสายฟ้าชั้นเซียนสามใบติดกัน...”
หลี่ชิงหรานจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างงงงวย
ในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที หมาป่าอสูรห้าตัวตายหมดสิ้น
ผู้อาวุโสท่านนั้นกลับไม่แม้แต่จะโผล่หน้า แค่ส่งเสียงเตือนมาประโยคหนึ่ง
วิชาอานุภาพขนาดนี้น่ากลัวจริง ๆ แต่คนแบบนี้กลับมาช่วยนางทำไม?
นางอดคิดถึงพี่ศิษย์กับอาจารย์แห่งสำนักชิงหยุนไม่ได้ ก่อนที่น้องศิษย์เล็กจะมา พี่ศิษย์กับอาจารย์ก็ยังดีกับนางอยู่ แต่ความดีงามนี้สำหรับอาจารย์เป็นแค่การทำตามหน้าที่ สำหรับพี่ศิษย์แล้วก็มีจุดประสงค์เจือปนอยู่ไม่มากก็น้อย
เช่น พี่ศิษย์ใหญ่ลู่ฉางเทียนมีรากวิญญาณไฟ ต้องการนางที่มีรากวิญญาณน้ำเป็นคู่เต๋า พี่ศิษย์รองเซียวอี้เฟิงหลงใหลในวิถียา ไม่มีเวลาดูแลสมุนไพรวิญญาณ ต้องใช้นางจัดการ บางครั้งยังต้องใช้นางลองยา; พี่ศิษย์สามหยุนจื่อมั่วเป็นพวกคลั่งวิชายุทธ ชอบมาหานางประลองฝีมือ มือไม้ไม่รู้จักเบา; พี่ศิษย์สี่จางหานเซี่ยวเป็นคนนิสัยเกเร ร้ายกาจ ออกไปทำภารกิจสำนักก็ก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่ว สุดท้ายก็ใช้นางรับหน้าเป็นแพะรับบาป...
ผู้อาวุโสท่านนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่
แต่นางไม่มีอะไรเลย มีเพียงชีวิตอันไร้ค่าหนึ่งเดียว
หรือว่า... ไม่มีจุดประสงค์ แค่เดินทางผ่านมา เห็นนางตกที่นั่งลำบากก็ยื่นมือช่วย?
หลี่ชิงหรานส่ายหน้า ปัดความคิดที่ยุ่งเหยิงเหล่านั้นทิ้งไป
ไม่ว่าจะยังไง ผู้อาวุโสมีพระคุณช่วยชีวิตนาง
หากยังมีชีวิตรอดต่อไป นางควรตอบแทนอย่างสุดกำลัง
“ผู้น้อยชิงหราน ขอขอบคุณผู้อาวุโสอีกครั้งที่ช่วยเหลือ!”
ครั้งนี้นางไม่พูดอย่างอื่นอีก เพียงคุกเข่าลงหันไปทางท้องฟ้า คำนับอย่างเคารพ สีหน้าเคร่งขรึม
[ความชอบใจของหลี่ชิงหราน +5 ปัจจุบัน 15]
“ไม่เลว ความชอบใจเพิ่มเร็วดี” เฉินหวยอันเอามือลูบคาง ยิ้มพร้อมพยักหน้า “ไม่ทำให้ที่เติมไป 288 เสียเปล่า”
เกมนี้มันส์จริง ๆ เขาเพิ่งเล่นได้ไม่นาน ก็ใช้เงินไปหลายร้อยแล้ว พอจะเข้าใจเด็กติดเกมที่ยอมยืมเงินมาเติมเกมได้บ้าง ก็คงเหมือนเขา ติดใจอะไรประมาณนั้น
[ติ้ง! รายงานการตรวจร่างกายของหลี่ชิงหรานถูกสร้างขึ้นแล้ว ข้อมูลตัวตนโดยละเอียดถูกสร้างขึ้นแล้ว!]
[จะดูหรือไม่?]
เฉินหวยอันตาเป็นประกาย ตื่นเต้นจนถูมือไปมา “มาแล้ว ๆ~ อิอิ~”