เก็บขยะเสร็จ ซ่งสืออันก็พูดกับคุณแม่ซ่งว่า "แม่ ให้หาคนดูแลเถอะนะ แม่จะได้กลับไปพักผ่อน"
คุณแม่ซ่งรีบส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง ลูกเอ๊ย ไม่ต้องเปลืองเงินไร้ประโยชน์นั่น หลังผ่าตัดเสร็จแม่กับน้าเล็กก็จะกลับแล้ว ลูกตั้งใจเรียนเถอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนี้"
ซ่งสืออันก็รู้ว่าพูดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ "งั้นผมกลับก่อนนะ พรุ่งนี้ตอนน้าเล็กผ่าตัดผมค่อยมาใหม่ พอดีไม่มีเรียน ถ้ามีอะไรก็โทรเรียกผมได้ตลอด"
คุณแม่ซ่งพยักหน้าติด ๆ กัน "วันนี้วุ่นมาทั้งวันแล้ว กลับไปเถอะ ถ้าแม่มีเรื่องอะไรจะบอกลูกเอง"
ลี่ลี่เห็นซ่งสืออันเตรียมจะกลับแล้ว ความตื่นเต้นในใจก็ควบคุมไม่ได้เลย
อยากเรียกเขาให้เซ็นลายเซ็นให้ แต่ก็อายที่จะพูดต่อหน้าคนเยอะแยะขนาดนี้ ร้อนใจจนขอบตาแดงไปหมด
ซ่งสืออันเดินผ่านข้างเตียงเธอแล้วหยุดชะงัก ล้วงซองจดหมายจากกระเป๋าเป้ออกมาวางไว้บนโต๊ะหัวเตียง แล้วพูดเสียงเบาว่า "ขอให้หายเร็ว ๆ"
พูดจบเขาก็เดินออกไป ในโลกจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นที่ไหนกัน ของอื่นเขาไม่มี แต่รูปลายเซ็นน่ะมีเยอะแยะ
ชาติก่อนเขาก็ตายเพราะหัวใจวายเฉียบพลัน เลยหวังให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรง นับเป็นพรให้ก็แล้วกัน
ลี่ลี่หยิบซองจดหมายขึ้นมาหลังจากซ่งสืออันเดินออกไปแล้ว ข้างในเป็นรูปลายเซ็นสองใบ ด้านหลังยังเขียนข้อความพิเศษให้ด้วย
ใบหนึ่งเขียนว่า "ขอให้ปลอดภัยทุกปีเดือน" อีกใบเขียนว่า "ยินดีปรีดาไร้กังวล"