ครืน! ร่างทั้งร่างกระแทกลงกับพื้นหิมะ นี่มันภาพหลอนก่อนตายหรือไง ทำไมถึงเห็นซ่งสืออันได้ล่ะ
เซี่ยหานเจิงพิงอยู่กับต้นไม้ เปลือกตาหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้น ใบหน้าตรงหน้ายิ่งเลือนรางลงไปทุกที
ภาพก่อนตายก็มีแต่เขารึไง ปกติแล้วควรจะเห็นภาพชีวิตของตัวเองและครอบครัวไล่ไปเรื่อย ๆ ไม่ใช่หรือไง ทำไมตัวเองถึงไม่เหมือนคนอื่นเลย...
ซ่งสืออันเห็นโค้ชจ้องมองตัวเองด้วยสายตาเลื่อนลอย ก็ยื่นมือมาโบกไปมาข้างหน้า:“โค้ช! ได้ยินผมไหม!” ไม่ใช่สิ โค้ชคงจะแข็งตายไปแล้วหรือเปล่า?
เขาย่อตัวลง ใช้มือที่สวมถุงมือหนาตบไปที่ใบหน้าของเซี่ยหานเจิง แต่ควบคุมแรงไว้ไม่อยู่ ตบดังป๊าบ! เสียงดังใสกังวาน
เซี่ยหานเจิงถูกตบจนสติกลับมา คว้าข้อมือของซ่งสืออันไว้:“นายเป็นซ่งสืออันจริง ๆ ด้วย!”
ซ่งสืออันขมวดคิ้ว:“ไม่ใช่ผมแล้วจะเป็นใคร เราไปกันเถอะ พี่คนนี้ข้าง ๆ ดูท่าจะไม่ไหวแล้ว”
เซี่ยหานเจิงไม่ทันได้คิดว่าศิษย์ของตัวเองลงมาจากทางลาดระดับกลางแล้วมาอยู่ในเขตป่าลึกได้ยังไง:“ขาขาฉันเจ็บ ลงไปไม่ได้ นายพาเขาไปก่อนเถอะ แล้วค่อยหาคนมารับฉัน”
ซ่งสืออันมองผู้บาดเจ็บที่สลบอยู่บนเปล แล้วมองขาของเซี่ยหานเจิงที่ยกไม่ขึ้น:“ไม่ต้องพูดมากโค้ช นั่งบนสกีของผมแล้วจับขาผมไว้ แล้วลากเปลของพี่เขาลงไป ผมจะเบี่ยงลงทางที่มีต้นไม้น้อย”
เซี่ยหานเจิงกัดฟัน นี่เป็นทางรอดทางเดียวในตอนนี้ เขาจัดการผู้บาดเจ็บให้อยู่กับที่บนเปล หาตำแหน่งบนสกีเดี่ยวของซ่งสืออัน แล้วจับราวลากเปลไว้